'Hoi, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ong. 2 jaar oud was, hier heb ik natuurlijk niet veel van gemerkt, mijn zussen (die toen 8 en 10 waren) daarentegen wel. We gingen om het weekend naar mijn vader toe en alles was goed. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend, en mijn vader een vriendin. Ik en mijn zussen konden het met allebei wel goed vinden. Tot 5 jaar geleden. Mijn "stiefmoeder" wilde praten met mijn zussen. Ik zat boven in mijn kamer maar het raam stond open en ik kon alles horen. Ik was toen ongeveer 8 jaar oud. Mijn stiefmoeder zei dat we niet genoeg met haar deden en dat ze zich "buitengesloten" voelde. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. De weekenden daarna zijn we eigenlijk niet meer naar mijn vader toe gegaan. Pas in de zomervakantie, toen zijn we met mijn vader naar een huisje gegaan, zonder mijn stiefmoeder. Toen kregen ze pas echt ruzie, ik lag in bed en ik hoorde ze elke avond schreeuwen tegen elkaar. Na een week heeft mijn vader ons naar huis gebracht. Ik heb er toen nooit over nagedacht dat dat de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien, maar ik was ook pas 8. In het begin voelde het niet echt alsof er iets veranderd was en merkte ik er niks van. Mijn vriendinnen vroegen of ik niet meer naar mijn vader ging en het enige wat ik zei was nee. Niemand wist eigenlijk wat er was gebeurd. Ongeveer een jaar geleden begon ik weer aan hem te denken en ik begon hem te missen. Ik heb er een hele lange tijd over nagedacht om hem op te zoeken, maar dit heb ik nooit gedaan. Hij stuurde me wel altijd nog verjaardagskaarten maar dat was het. Ik had hem dus 5 jaar niet gesproken. Hij woont ook 1,5 uur ver weg, dus ik ben hem ook nooit tegengekomen of zoiets. Zo was het dus 5 jaar lang, tot 2 weken geleden. Het ging niet goed met mijn opa aan mijn vaders kant en ze hadden hem in slaap gebracht met morfine. Het zou niet lang meer duren voordat hij dood zou gaan. We waren naar hem toe gegaan en toen we thuis kwamen ging vrijwel meteen de telefoon. Het was mijn vader. Hij wilde mijn moeder spreken, en daarna kwam mijn moeder mijn kamer binnen en zei dat mijn opa was overleden. Ik was helemaal aan het trillen want na 5 jaar je vader weer voor het eerst spreken is niet niks. Ik was zo zenuwachtig voor de begrafenis omdat ik hem dan weer zou zien. Ik wist niet wat ik zou gaan doen als ik hem zag en of ik berhaupt iets tegen hem wilde zeggen. Ik was boos en verdrietig tegelijk. Boos omdat hij ons in de steek had gelaten en mijn stiefmoeders kant had gekozen. Het moment was daar, hij liep naar binnen en het enige wat hij zei was hoi en hij aaide me over mijn hoofd. Daarna kwam hij nog naar ons toe en zei dat het even niet over ons "probleem" ging maar over mijn opa. Hij zei de hele tijd niks tegen ons, hij vroeg soms iets maar ik gaf heel kortaf antwoord. Toen we naar huis gingen zei hij; doei, en ik zei doei terug. Ik liep alvast verder maar hoorde hem nog tegen mijn oudste zus zeggen: "Doei, is het goed als ik je een keer bel?" waarop mijn zus antwoordde: "moet je zelf weten." dat is het laatste wat ik van hem heb gehoord. Moet ik iets tegen mijn zus zeggen, of moet ik zelf contact met hem opzoeken?? Help!!!!!!!!!!!!!!! '

'ik snap er niks van.. soms zijn er ouders die de kinderen maar laten met de schijding...die niks kunnen dan depri zijn enz..... bij mij.... ben ik depri wat moet ik doen??? ik voel me rot ben vaak ziek moe en...... het laatste wil ik kwijt bij iemand die ik kan vertrouwen..... maar wie??'

ik ga straks verhuizen omdat mijn vader en moeder gaan scheiden, maar er word telkens gevraagd welke kamer ik nu wil hebben maar ik wil niet weg! en kan ik dus ook niet kiezen welke kamer ik wil! cryw ik ga echt dood van al dat gezeur! niet normaal! ik trek alles en iedereen niet meer!

help!!! stiekem wil ik niet meer naar mijn vader toe maar ik durf het hem niet te vertellen wand hij word zooow snel boos wat moet ik doen!! i don't know more!!

Heej mijn ouders zijn op 1 jan officieel gescheiden. Ik baal

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn nu bijna twee jaar gescheiden en ik vind dat het alleen maar ellende met zich meebracht. Mijn moeder had gelijk al een ander en ze verwachtte dat we er gelijk maar mee in zee zouden gaan.. Nou nee. Op een avond haalde ze me op uit werk en zei ze dat de dochter van haar nieuwe vriend bij ons was (nieuwe vriend? Dat wist ik niet eens). Ik ging helemaal door het lint en voelde me verraden omdat ze me niet alleen met een scheiding opscheepte maar ook verwachtte dat ik ineens happy family ging spelen met iemand die ik niet eens ken. Haar nieuwe vriend heeft het inmiddels al 3 keer uitgemaakt en ging in de tussentijd met andere vrouwen om maar toch beloofde hij terug te komen want hij hield zoveel van der, zei die. Nou.. Praten doen ze niet behalve via de telefoon(ookal zitten ze tegenover elkaar). Nou weet ze werkelijk alles van die dochter en zoon en is ze precies op de hoogte van wat die kinderen doen en hoe het gaat maar mij vraagt ze nooit hoe het gaat(terwijl ikzelf een voltijd studie doe die ik zelf betaal en het is niet niks hoor in combi met een scheiding). Oke, ja ik ben jaloers maar dat mag (het steekt me dat ze mij en mijn broers en zussen blokkeert op facebook en dat die kinderen de enigen zijn die kunnen zien of ze online is, of dat die kinderen wel vet veel slijmberichtjes krijgen en bij mij kan er af en toe een droog berichtje af..) Een half jaar geleden was ik dus met haar vriend en zijn zoon in één huis. Niet bepaald gezellig want hij heeft nog nooit echt wat gezegd. Op een gegeven moment moest ik alle troep opruimen en ik zei dat we dat ook met zijn allen kunnen doen(tafel afruimen), zowel mijn vriend als zijn zoon. De vriend van mijn moeder werd ineens heel kwaad en ratste alles van tafel en vloog met 120 km per uur de straat uit. Hij heeft mij nooit verklaard waarom en sindsdien heeft hij nooit meer een woord tegen mij gezegd. Ik pikte het gewoon niet dat hij op zijn luie kont kon gaan zitten en nog eventjes snel de laatste gehaktbal opvreet(terwijl de afspraak is dat ieder slechts een mag: Wat voor recht heeft hij om mijn moeders uitkering op te vreten?). Nou goed, ik kom daar niet meer als hij er is.. Dus alleen door de week 2 dagen en in de vakantie blijf ik bij mijn vader (terwijl ik mijn moeder wel mis zoals ze was, bezorgd en geïnteresseerd in ons). Nou is mijn vader niet echt een beter verhaal.. Meestal zijn we bij mijn vader en daar laat iedereen de boel de boel en treed ik maar op als moederfiguur en maak dingen wel schoon. Dat wordt amper gewaardeerd want alsnog kan mijn pa alleen maar zeuren over wat ik moet doen of niet heb gedaan. Afgelopen zondag kwam ik thuis van een weekend rust(bij mijn schoonouders) en het eerste wat hij zegt : Waarom heb je de was niet van de lijn gehaald, nu is het nat! (nou misschien omdat ik net thuis ben van 15 km fietsen met tegenwind, nu huiswerk maak en mijn tas moet inpakken omdat ik deze week weer op 3 verschillende plekken woon? Wist ik veel dat die was er hing, dat zie je niet in het donker) Nu een aantal vriendinnen van datingsites later is hij alleen. S ochtend als we wakker worden, betrap ik hem elke ochtend weer op stiekem vieze zenders kijken op tv (hij staat dan nog op zender 657). Ook heeftmijn broertje letterlijk gezien dat hij keek.. Zo awkward!!! Confronteren lijkt me vreselijk maar nuwordt ik constant geconfronteerd met de puinzooi die mijn ouders achterlaten. Ze maken ruzie over geld en alles en communicatie gaat via ons of via de email. Ze zeuren ook over hoe afschuwelijk de ander zich gedraagt: Ik word er echt zo ongelukkig van! Wannee ik met ze praat.. Beginnen ze vaak weer over hun eigen verdriet.. Nooit is er gevraagt van goh, red jij het wel zo? Hoe zorg ik ervoor dat mijn ouders weer rekening houden met ons en dat mijn vader ons niet per ongeluk confronteerd met genante zaakjes?!

Ik ben door al dat geruzie en de scheiding geld gaan stelen om eten te kopen op school als ik dan chocolade at voelde ik me even goed maar dan weer slecht nu heb ik hulp maar alles zit me nog dwars ik praat nu veel met hulp maar ik weet niet of alles wel werkt kan iemand meschien reageren en zeggen wat ik moet doe help mij pleas

Ik word echt gek thuis! Mn moeder heeft via een engels oefen site een nieuwe man gevonden uit amerika! :O wil ze met hem gaan samen wonen en gaat ze sscheiden van mn vader... ja nou ik weet niet meer wat ik moet... ook nog met die kinderen van die man..

Ik heb mijn vader verdorie al sinds december niet gezien ik krijg 1 f*cking kaart van hem met dat het allemaal mijn fout is! Ik wil gewoon een kaart met maar 3 woorden erin. Ik. Mis. Je.

Hallo, Ik heb in de afgelopen kerstvakantie mijn vader vertelt dat ik niet meer naar hem toe wil. Dit vond ik erg moeilijk. Ik heb er toen met mijn oom en tante over gepraat en hun wouden mij graag helpen om het te zeggen. Ik durfde mijn vader niet zelf te bellen en had gevraagd aan mijn oom als hij dat misschien voor mij wou doen. Toen kreeg ik te horen van mijn vader dat hij niet naar mij toe wou komen voor een gesprek (hij woont 2 uur van mij vandaan). Ik was echt hartstikke boos op hem en tegelijk verdrietig dat hij niet wou komen. Toen heb ik hem een mail gestuurd met wat ik anders in het gesprek wou zetten. Daar kwam na 3 dagen reactie op. Hij was positiever dan ik had verwacht. Ik had verwacht dat hij harstikke zielig of boos zou reageren. Dit was dus gelukkig niet het geval. Alleen nu heb ik er dus een keer met een maatschappelijk werkster over gepraat en nu moet ik helemaal naar een speciale groep waar ik mijn verhaal kwijt kan. Ik weet nu niet wat ik moet doen omdat ik het nu allemaal juist probeer 'af te sluiten'. Wie weet misschien wat ik het beste kan doen? Xxx Muriël