Mijn ouders zijn bijna 2 jaar gescheiden en ik heb er echt veel moeite mee, ben erg verandert ik word nu snel boos en verdrietig En doe gemeen , en ben altijd alleen. over dat gemeen,dat vind ik ik denk dat ik echt veel gemener ben geworden.Nu heb ik wel een soort 'praat juf' maar ik vertrouw die niet echt. Ik heb het erg zwaar. nu vooral mijn moeder leugens verzint en leugens verzint over mijn vader!! Ik word er zo boos over! Ben heel verdrietig. Heeft iemand misschien tips? Om een beetje vorlijk te blijven?

hallo ik weet hoe het is om gescheiden ouders en ik heb ook een verhaal mijn ouders zijn al negen jaar uit elkaar en eerst had ik er niet zo last van maar nu mijn moeder begrijpt mij niet en ze zegt alleen maar dat ik commentaar geef maar dat is niet zo en dat ik ook iedere keer maar zeg maar dat is ook niet zo en dan wil ik er wat van zeggen en dan ben ik weer brutaal ben maar bij me vader kan ik het pas zeggen en dan voel ik me fijn en ik zit er ook mee dat ik het niet kwijt kan bij me moeder. Soms moet ik ook huilen als ik er over praat maar dan komt het er allemaal uit. ook komt het er uit over school want heel veel kinderen zitten me te plagen en uitdagen. alleen andere verhalen van kinderen op villa pinedo zijn erger want jullie kunnen het je nog herinneren maar ik niet want ik was nog een baby maar langzaam kom ik meer te weten. een hele tijd terug heb ik een keer met me moeder kunnen praten zonder ze zegt dat ik haar tegen praat en nu gaat het een beetje beter maar bij me vader vind ik het super leuk want nu heb ik ook een zusje (half zusje dan) maar voor mij gewoon een zusje ik heb nu al bijna 8 jaar een 2de moeder en het is eigenlijk gewoon me moeder want ze doet ook echt als me moeder en ik vind het fijn. Ik zie gelukkig me ouders om de week een week bij me vader en een week bij me moeder om en om en in de zomervakantie 3 weken bij papa en 3 weken bij mama en een tip praat met je ouders en als je er niet uit komt vraag dan aan een vertrouwde persoon of die je kan helpen zoals een vriend of vriendin ouders of aan familie dit was mijn verhaal groetjes pharelly

Toen ik nog heel klein was gingen mijn ouders scheiden door ruzie mijn vader was toen een paar jaar in Nederland en kon ik bij hem logeren maar paar jaar terug niet zo lang toen ging hij naar Servië en hij zei dat hij in Nederland was maar dat was hij niet ik miste hem erg hij Skypte en mailde heel weinig terwijl mam en ik dachten van hij kan toch langskomen maar toen kwamen we erachter en mijn oma ook dat hij in een ander land was ik was verdrietig een paar maanden geleden was m'n opa doodgegaan hij kwam naar de begrafenis hij moest huilen toen hij mij zag die dag nog zei hij ik kom op bezoek morgen hij kwam niet hij was terug naar Servië denk ik want nu is hij daar paar maanden later zei hij ik kom op bezoek toen kwam hij niet omdat ik ook niet kon ik wil hem zo vaak mogelijk zien maar nu zit hij wel in Servië we hebben wel whatsapp maar dat helpt niet echt voor mij ik mis hem en ik vond dit ook moeilijk te vertellen maar nu voel ik me wel wat opgelucht ik hoop dat villa pinedo mij kan helpen of jullie tips mij helpen dankje voor het lezen

Hooi! Mijn vader en mijn stiefmoeder hebben gevraagd of ik een weekend met hun weg wil. Super leuk natuurlijk, want we gaan naar Ameland en dan mag mijn vriendje ook mee :)! Het enige punt is dat ik het moeilijk vind omdat het ter ere is van hun '12,5 jarig huwelijk'. Ik vind het lullig voor mijn moeder, dus haar heb ik niks gezegd, maar vind het ook leuk om een weekendje weg te gaan. Zo probeer ik het ook maar te zien en niet met welke reden het is. Ik ben van plan om ook niet het hele weekend te gaan, maar dan alleen van vrijdag op zaterdag, maar eigenlijk doe ik dat als een soort compensatie.. Wat ik dan ook nog lullig vind is dat mijn broer niet mee kan.. Hij heeft geen contact meer met mijn vader, maar ik heb nog wel contact met hem... Heeft iemand tips en ideeën over hoe ik dit aan moet pakken?

Dit weekend is het weer zover, het is Pasen. Ik vind het altijd moeilijk om me op te splitsen tijdens de feestdagen. Toen ik jonger was en nog thuis woonde bepaalde mijn moeder eigenlijk altijd dat we alle feestdagen bij haar waren. Als ik dan naar mijn vader ging vroeg hij altijd wel of ik langs wilde komen, maar eigenlijk durf(te) ik dat niet goed, vanwege mijn moeder. Ze kan dan best wel boos reageren namelijk. Nu woon ik sinds 2 jaar op mezelf en eigenlijk wordt het nog lastiger om te kiezen. Nu wil ik aankomend weekend naar zowel mijn vader als mijn moeder, maar weet ik ook dat mijn moeder dat niet leuk vindt, omdat ik al zo weinig (1x per maand) naar huis kom... Heeft iemand goede tips of adviezen? Groetjes, Roos

Ik weet het niet meer... Mijn examens waren voorbij en ik kreeg te horen dat mijn moeder was vreemdgegaan, met een bekend persoon in mijn omgeving. Mama ging weg en woont sinds dien samen met die man. Papa is 1 maand heel verdrietig geweest, maar sinds 2 maanden heeft hij een nieuwe vriendin. Hij is nooit meer thuis, mijn broer en ik doen letterlijk alles in het huishouden. Van schoonmaken tot kleren wassen en noem het maar op. Als we er iets van zeggen zegt hij dat hij niet achter het geranium gaat zitten. Net is hij in schreeuwen uitgebarsten en is hij weg gegaan, hij moest weer eens werken. Ik ben mijn ouders gewoon kwijt, mijn moeder was niet meer hetzelfde. Nu raak ik daar aan 'gewend' en nu gaat papa ook nog zo doen. Hij zegt dat wij willen dat hij het allemaal maar oplost.. Maar natuurlijk denken wij dat niet. Hij heeft het zoontje van zijn vriendin de afgelopen maanden vaker gezien als ik en mijn broer bij elkaar. Dat maakt me boos en verdrietig. En telkens als hij even thuis is, krijgen mijn broer en ik gezeik over dat we niks doen. Ik wil de nieuwe vriend van mijn moeder nog niet zien, omdat hij te dicht bij in mijn leven heeft gestaan. Dus ik kan daar ook niet heen, omdat hij daar is. Ik zie mijn moeder een paar keer in de week, een paar uurtjes. Ik weet niet of ik dit nog wel kan, ik heb het er zo moeilijk mee. En iedereen in mijn omgeving vind het klote voor me, maar vervolgens gaan hun weer naar hun veilige thuis. Maar ik heb niks meer, geen fijne veilige omgeving meer waar ik heen kan als ik het even moeilijk heb. Het is alsof ik een volwassene ben en geen tiener van 16 die net aan haar MBO opleiding is begonnen. Ik doe wel alsof ik heel wijs ben maar ik ben nog een kind en daar word geen rekening mee gehouden. Waarom kan niemand me vertellen dat dit een droom is? :(