Hee ik ben Melissa. M'n ouders zijn al sinds m'n 2e gescheiden, maar naar mate ik ouder word merk ik dat ik er steeds meer last van krijg. Ik wil allebei m'n ouders gelukkig zien en woon nu om de week bij ze. Ik word er zelf alleen niet gelukkig van. Elke week sjouwen met spullen en eer dat ik gewend ben moet ik alweer weg. Het liefst woon ik gewoon vast bij mijn moeder, maar dan zie ik m'n vader en stief broertje zo weinig. Iemand die hetzelfde probleem heeft of tips heeft?

Mijn ouders zijn nu 5 jaar uit elkaar maar mijn moeder die heeft het zo erg verknalt dat ze er nu voor heeft gezorgt dat we haar niet meer mogen zien mijn twee broertjes dus ook. Maar ik ben voor afleiding gaan zoeken het is nu 4 jaar geleden dat ik contact had met mijn moeder ik kon er niet tegen ik ben verder voor afleiding gaan zoeken tot dat ik op een idee kwam ik begin een YouTube kanaal het was uiteindelijk opgelopen tot 9000 abonnees toen ben ik gestopt voor een tijdje ik miste het wel die aflijdin dus zo 5 maanden geleden ben ik weer begonnen met yt nu heb ik pas 32 maar dat is ook leuk zo kun je je zien op groeien met YouTube . Ik word volgens jaar januari 14 en nu moet ik zelfs soms huilen dat maakt niet uit vrienden komen je helpen in zulke momenten gooi het er maar gewoon er uit dat is het beste. En het belangrijkste: blijf jezelf dat is echt het beste.

hallo ik heb gescheiden ouders en ik heb daar ook een verhaal over: mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden,of beter gezegd, mijn moeder wou drie maanden geleden scheiden.ik ben daar heel verdrietig over. mijn vader wil niet scheiden maar mijn moeder wel. dat vind ik heel zielig voor hem. daardoor doet hij nu ook bozer dan vroeger. dat vind ik heel erg. maar het verhaal begint pas nu: het begon allemaal toen mijn moeder en vader een (klein) ruzietje hadden.het werd steeds erger en op een moment liep mijn vader boos weg en hij ging half huilend half boos op zijn hurken in het processieparkje zitten. wij (ik en mijn zusjes) hadden het meegemaakt en kwamen naast mijn vader zitten. wat is er papa? vroegen we. nou ik weet het niet zei hij een soortvan. wij(ik bedoel ik) ging naar mama toe en vroeg of ze nu gaan scheiden. ze zij ja. ik schrok heel erg en werd vreselijk boos! ik ging naar de ouders van m'n beste vriend toe en zei met een brok in mijn keel ik...ik... mijn ouders gaan scheiden. zei schrokken heel erg en zeiden: zullen we er beneden over praten ? (we waren boven) oké zei ik toen huilend. ik haalde mijn kleinere zusje en samen gingen we erover praten. allemaal op zondag. mijn moeder had haar halve familie meegenomen en mijn tante die ging toen praten met mijn vader. zei was de enige die dat wou doen. de volgende dag ging ik het direct op school zeggen. nee,niet huilend voor de klas. mijn vrienden die ook gescheiden ouders hadden troosten en hielpen me. superaardig! en dat is het verhaal dus.het vervolg is ongeveer nu. het is nu de ene week papa ,andere week mama dan weer papa,mama,papa enz. ik ben nu iets minder verdrietig dan 3 maanden geleden. als papa en mama echt gaan scheiden, dan maak ik een verhaal hoe het dan gaat.

mijn ouders hebben net voor de zomervakantie verteld dat ze uit elkaar gaan, alweer. Mijn ouders zijn namelijk ongeveer 2 jaar geleden ook al gescheiden. Mijn vader was vreemdgegaan en mn moeder was daar achter gekomen. Mijn vader ging hier een uur van daan wonen en zijn 'nieuwe' vriendin kwam regelmatig langs of we gingen ergens heen met hun. T was opeens heel erg wennen, Je ouders gaan scheiden, je vader gaat ergens anders wonen. Toen was ik nog 10, mijn zusje 8 en mijn broertje 4. Ik probeerde het voor mijn gevoel wel te begrijpen maar dat is moeilijk als je 10 bent. Na een tijdje zonder m'n vaders nieuwe vriendin zijn mn ouders t weer gaan proberen en zijn we weer samen gaan wonen. Voor ons was dat toen een hele fijne gebeurtenis want natuurlijk is het veel fijner als je ouders nog bij elkaar zijn en wonen... Ik heb nooit een hele goede band net mn vader gehad. Hij deed ook nooit leuke dingen met ons, alleen als mama erbij was. Ik was en soms ben vaak jaloers op mijn vriendinnen die met hun vader weg gingen of iets anders leuks gingen doen of gewoon samen koken. Ik heb dat nooit echt gehad. Hij werkt sinds 4 jaar ofzo ook in de plaats waar hij toen woonde dus elke dag was hij om 8 uur tegelijkertijd met mij weg en kwam hij om 9 uur ongeveer weer thuis. Maar sinds een half jaar geleden was dat niet meer. Hij ging om half 7-7 uur weg en kwam rond half 11 thuis. Ik wist dat het op zn werk niet heel gemakkelijk was en dag hij veel te doen had maar dit vond ik wel overdreven ondat dat nooit zo was geweest. Hij was daardoor nog minder thuis en doordat hij in de weekenden ook moest werken was hij er helemaal niet. Ik had 1 week voor de vakantie een afsluiting van het hockeyseizoen en ik heb een hele gezellige avond gehad. Toen ik thuis kwam zag in mama met een vriendin van haar op de bank zitten en papa was ook niet thuis. Dan schieten er al meteen een heleboel dingen door je hoofd heen. Als je moeder je dan verteld dat ze weer uit elkaar gaan stort je wereld in. Alles gaat door je hoofd heen. Gaan we verhuizen? Bij wie ga ik wonen? Wat is eigenlijk de reden?!? Die avond heeft mn moeder me veel verteld over wat er gebeurd is. Hij was weer vreemdgegaan. Ik was meteen superboos en kon het niet geloven. S' avonds kon ik niet slapen dus ging ik bij mama op de kamer liggen. Daar heeft ze me alles verteld waar ze achter is gekomen. Hij is niet 2 maar wel een stuk of 6 keer vreemdgegaan en is al 3 jaar daarover aan t liegen, al voordat ze voor de eerste keer uit elkaar gingen. Ik was gelijk zo boos op papa. Hoe kun je iemand zo in de steek laten. Ik praatte de eerste 4 weken helemaal niet tegen hem. Hij was hier in een ander pand van ons gaan wonen en was dus gelijk bij ons uit huis. Ik heb hem niet eens aangeken toen hij langsliep. De vorige keer had mama het 'echte verhaal' tegen iedereen verteld, maar daardoor gingen er niet normaal veel roddels door heel ons dorp. Zelfs bij de jumbo kwamen er mensen naar ons toe die we niet eens kenden met verhalen die helemaal nergens op sloegen. Daarom hebben we nu tegen bijna niemand de waarheid verteld. Dat voelt heel raar omdat je elke keer het geboel hebt dat je aan het liegen bent. nu ongeveer 1,5 maand later ben ik nog steeds boos op papa. Ik moet van veel mensen met hem praten maar dat wil ik echt niet. Ik heb hem een brief geschreven omdat ik het hen gewoon niet kon zeggen. Omdat ik het echte verhaal tegen niemand heb verteld is het voor hun ook moeilijk te begrijpen dat ik nog steeds zo boos ben. Maar ik weet dat als ik het ze zeg dat iedereen weer roddels gaat bedenken. We gaan ook verhuizen met mijn moeder wel in hetzelfde dorp. Ik zit op tweetalig vwo in de tweede klas nu en heb net mn eerste week school achter de rug. Papa was ook altijd chagrijnig als ie thuis was en ik deed het altijd fout. Dat is weer een van de redenen waarom ik hem niet wik spreken. Ik weet niet precies wat ik moet doen maar ik sta wel achter mn beslissing. Ik wil ook niet bij hem wonen of in het weekend daarheen. Mijn kleinere broertje en zusje doen dat wel. Iedereen zegt je kan niet altijd boos blijven maar dat is wel wat ik voorlopig ben. Mama zegt ook dat z ene te veel verteld heeft waardoor ik met mama meeloop door haar boosheid maar dat is niet. Hij is mij ook die 3 jaar vergeten. Dat is mijn verhaal

Hoi! Ik ben Sam en in de laatste week van de vakantie hebben mijn ouders verteld dat ze gaan scheiden, ik vind dit extra moeilijk omdat ik PDD-NOS (autisme) heb. Ik ben dan ook erg verdrietig.... Heeft iemand wat tips voor mij? :(

Hallo ik ben Gappie ik heb begin deze vakantie gehoord dat mijn ouders gaan scheiden :( Ik merk dat ik er heel veel moeite mee heb. Op 'De middelbare school' gaat het wel aardig goed, maar thuis niet, ik ben telkens boos en heel verdrietig en het lijkt of alles tegenvalt ik haal mijzelf heel veel naar beneden. En ik zeg vaak dat ik DOOD wil. En een week geleden hoorde ik dat mijn zus bij mijn moeder wil wonen dat vind ik ook heel moeilijk. Weten jullie misschien hoe ik mij iets beter kan gaan voelen? Bedankt, Groetjes Gappie Guido

Hoi mensen op dit forum, Mijn ouders zijn sinds juni gescheiden en in maart was er diabetis bij mij geconstateerd, ik vind het heel vervelend want mijn stiefmoeder helpt mij er helemaal niet mee, ze koopt alleen maar eten en drinken wat haar kinderen lekker vinden en dat is vooral eten met veel suiker erin, Ze geeft ook niets om ons (mijn broertje mijn zusje en ik). Ik ben erachter gekomen dat mijn stiefmoeder zich volledig bind aan mijn vader want ze heeft Netflix en dat soort accounts op mijn pa zijn email gezet met haar eigen naam, ik denk dat ze ons het huis uit wil want ze heeft twee gezichten 1 als mijn vader er is en 1 als hij er niet is dat is best wel vervelend. Ik vind het heel moeilijk om hiermee om te gaan want mijn pa is ook iemand die voor niks open staat dus praten werkt niet heeft iemand tips voor mij

Hoi, ik heb sinds een ander half jaar 'ruzie' met mijn vader. dit is ontstaan doordat ik paps nieuwe vriendin niet accepteerde. voordat pap en mam gingen scheiden waren de kinderen het belangrijkste in hun leven. vooral ik en pap waren veel samen en gingen bv iedere dag boodschappen doen en samen de hond uitlaten. ik ben dit altijd gewend geweest en vond het heel normaal om veel tijd met hem door te brengen. vanaf dat pap een nieuwe vriendin heeft zijn er een hoop dingen veranderd. ik merkte dat pap haar meer aandacht gaf en hij had vaak geen tijd meer voor mij. het ging zover dat hij soms 2 dagen niks tegen me zei. ik ben me ontzettend af gaan zetten tegen paps vriendin. ik kon haar niet uitstaan. ik heb haar de schuld gegeven van al deze dingen. waarschijnlijk omdat het makkelijker is om te accepteren dat ik paps vriendin niet mag dan te accepteren dat ik pap kwijtraak. ik heb na maanden nadenken pap een brief geschreven. hierin heb ik uitgelegd dat ik dingen miste van vroeger. die brief is helemaal fout opgepakt en paps vriendin was ontzettend boos. paps advies was om bij mam te gaan wonen. dit heb ik uiteindelijk gedaan. nadat ik bij mam ben gaan wonen zijn pap en ik alleen maar uit elkaar gegroeid. we zagen elkaar eens in de 3 weken. soms zag ik hem een maand niet.. als ik dan eens een middagje kwam gingen we praten over de 'ruzie' maar er kwam nooit een oplossing. ik bleef vasthouden aan mijn waarheid en pap bleef vasthouden aan zijn waarheid. mijn waarheid was dat ik best wou veranderen maar dat pap ook water bij de wijn zal moeten doen, en zijn waarheid was dat ik zal moeten accepteren dat het niet meer wordt zoals vroeger en ik me daar bij neer moet leggen. deze vakantie heb ik pap helemaal niet gezien. uiteindelijk appte hij dat ik mijn excuses moest maken aan zijn vriendin of de 'ruzie' zal niet opgelost worden. na lang nadenken heb ik ook beseft dat ik pap niet kan laten begrijpen wat ik bedoel. ik kan me vast blijven houden aan vroeger en het contact met pap verbreekt of ik bied men excuses aan en accepteer dat paps vriendin belangrijker is voor hem dan ik ben (dat zijn zijn woorden) maar ik hou wel pap bij me. 2 dagen geleden heb ik mijn excuses aangeboden aan paps vriendin. ze begon toen uit te leggen dat ik pap kleem en dat ik stik jaloers was op paps vriendin. ook vertelde ze me dat ik mijn broertje altijd achter heb gesteld en dat ik gewoon een vies spelletje aan het spelen was. bv dat als pap eens alleen was dat ik dan meteen naar hem toe ging om maar wat tijd met hem door te brengen ( dit is me nog nooit opgevallen maar oke) pap stemde hier totaal mee in.. ik weet van de ene kant wel dat ik veel tijd met pap door bracht maar dat is wat ik mijn hele leven gewend ben geweest. ik weet dat ik jaloers was en dat heb ik dan ook toegegeven. ik vindt niet dat ze het recht heeft om mij zo te beschuldigen over dat klemen maar van de andere kant, als ik er iets van zeg wil pap niks meer met me te maken hebben. in alle andere gesprekken heb ik me hiertegen verzet, en gaf ik tegenwoorden maar dit keer niet.. van de ene kant goed, want ik heb pap nog bij me. maar van de andere kant, hebben ze ontzettend over mee heengelopen. ik wil pap niet kwijt en heb er alles voor over om ze bij me te houden maar ik wil wel kunnen zeggen wat ik voel. ik heb geleerd dat je alles kunt accepteren. als ik pap 5 maanden amper spreek kan ik dat accepteren. ik kan paps vriendin accepteren, maar ik denk niet dat ik het kan accepteren dat iemand alles over me kan/mag zeggen. dat is een geen gezonde manier om met iemand om te gaan.. maar als dat de enige manier is waarop ik pap bij me kan houden, is dat het waarschijnlijk waard. ik wil niet alleen maar met mijn vinger naar andere wijzen. ik heb ontzettend veel dingen gedaan/gezegd waar ik niet trots op ben. ik heb ze allemaal opgebiecht en mijn excuses ervoor aangeboden. pap vertelde mij dat hij niemand meer in zijn weg van geluk laat staan. oftewel dat ik niet tussen hem en zijn vriendin moet staan. ik heb eigenlijk hetzelfde naar hem nu.. ik wil niet dat hij nog voor mij kan bepalen of ik me goed of slecht voel. ik ben deze vakantie 3 keer flauwgevallen van de stress. ik ben er klaar mee. het boeit hem niet dat ik me slecht voel. ik als dochter van pap moet me aanpassen aan de keuzes die hij maakt in zijn leven, zo niet dan mag ik vertrekken. nu is mijn vraag aan ouders, staan bij jullie kinderen en partner op dezelfde lijn? of is de een belangrijker voor je dan de ander? belangrijker is misschien een fout woord maar als je zou merken dat je kinderen het niet goed kunnen vinden met de partner zou je dan de partner aanspreken, de kinderen, of beide? hopelijk kunnen jullie me wat advies geven.

Hallo, Dit is mijn verhaal; Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog best jong was. Alsnog voelt het alsof het pas gebeurt is. Terwijl in de tussen tijd veel gebeurt is.. Ik ga om de 2 dagen ongeveer van mijn moeder naar mijn vader. Dit is niet leuk! Dit is onhandig de heele tijd heen en weer en heen en weer. Ook vind ik het helemaal niet leuk bij mijn vader. Door alles wat er is gebeurt, hoe hij mijn moeder behandelde, wat hij heeft gedaan en omdat hij niet om mij geeft. Nooit aandacht, nul intresse en het ergste geen liefde. Mijn kleine zusje heeft van dit alles bijna helemaal geen last.. Zij weet niet wat er allemaal gebeurt is en mijn vader houd van haar. Ik niet, ik mag die vent niet. Al een keer in therap[ie gezeten wat totaal niet geholpen heeft omdat ik niet meer hier wil wonen. Ik ga stuk van binnen. Altijd als ik lag is er iets in mij wat me herrinnerd aan alle nare dingen die zijn gebeurt, waardoor ik niet blij kan zijn vw mezelf. Ik kan dit alles gewoon niet achter me laten, alles wat gebeurt is. Meerdere keren met meerdere mensen gesproken, nu eindelijk tegen mn moeder verteld dat ik weer naar een psycholoog moet. Omdat ik depressief ben. Ik mis een echte familie gewoon zo erg. Heb meerdere stieffamillies gehad en het klikt gewoon niet. vooral als je gedwongen word leuk gevonden te worden, normaal zijn, alles doen en moeten komen op afspraken blabla. Ik huil elke dag en heb zovaak gedacht dat ik het niet meer aan kan en ik het leven dan nu echt wil opgeven. Omdat dit al heel mijn leven zo gaat. Ik ben nu erg verdrietig.. Maar dit is de eerste x in mijn geheele leven dat ik een piep klein beetje licht zie. Want ik wil het niet meer. Ik ga vechten zodat het eindelijk stopt dat ik eindelijk echt blij kan zijn niet elke dag hoef te huilen en niets durfen zeggen tegen mijn vader. Ik hoop dat een nieuwe psycholoog kan helpen en dat ik weer mag genieten van mijn jeugd. Ik ben er nog lang niet maar ik ben nu zelfs verbaast met mezelf dat ik hoop heb. Ik geloof er in.

Hi, Mijn ouders zijn sinds 2,5 jaar uit elkaar. De echtscheiding is nog niet rond, mijn ouders willen beide andere dingen. Mijn vader had na twee weken al een nieuwe vriendin en woonde binnen een maand met haar samen. Alles gebeurde zó snel dat ik belandde in zware depressies en psychoses, waarbij ik mezelf sneed en mezelf wilde vermoorden. Ik moest bijna opgenomen worden in het ziekenhuis en ik heb het echt niet fijn. De depressies komen elk jaar terug rond November (als ik jarig ben) en de opvolgende maanden waarin alle feestdagen plaatsvinden. Dat is een periode waarbij alles mij herrinerd aan de leuke tijden die wij pas zo kortgeleden nog samen hadden rond die tijd. Hier kan ik me overheen zetten. Nu heb ik een probleem. Ik heb net ruzie gehad met mijn moeder en omdat ik volgens haar een "puber" ben, is alles wat ik zeg onwaar. Dat irriteert mij natuurlijk en dan wordt ik boos. Nu sprak ik haar net over de telefoon en wordt ze ontzettend boos en gaat ze gillen en schreeuwen. Ik wil graag naar mijn vader toe maar hij is verhuisd naar Amersfoort en ik woon zelf in Den Haag. Ik heb mijn koffer al gepakt en alles staat klaar, maar ik heb geen idee wat ik moet doen. Moet ik weglopen naar mijn vader om daar een week of twee te blijven totdat school begint? Of moet ik thuisblijven. Ik moet overigens ook naar de rechtzaal 10 september en heb geen idee wat ik me erbij voor kan stellen. Heeft iemand tips of advies? Dat zou heel fijn zijn. Ik heb het hard nodig. Ik heb het gevoel alsof er niemand is tegen wie ik kan praten. Mijn moeder niet, zus niet, vriendinnen niet (ookal lig ik heel goed in de groep en steunen zij me altijd), mijn familie niet. Niemand dus. alvast bedankt :)