hoi ik ben sofie en ik ben nieuw hier en ik fint het fjn om iets met jullie te delen

Hoi, wat ik nu schrijf is misschien een lang verhaal maar het moet er echt even uit, ik weet niet zo goed wat ik moet doen... Vrijdagmiddag hadden mijn broertje en ik een gesprek met mijn vader (mijn moeder zat er ook bij), over de situatie bij hem thuis. 4 jaar geleden heeft hij een nieuwe vriendin gekregen (een half jaar na de scheiding) eerst was ze nog wel aardig maar toen ze steeds vaker bij ons kwam werd ze steeds chagrijniger en bozer naar mij en mijn broertje toe. Anderhalf jaar geleden heeft mijn vader zijn (prachtige) huis verkocht om samen met zijn vriendin in een ander huis samen te gaan wonen, mijn vaders vriendin wou niet in het huis wonen waar mijn moeder ook had gewoond. De verhuizing was natuurlijk niet leuk voor mij en mijn broertje (van nu 13). Mijn vaders vriendin weet steeds chagrijniger naar mijn broertje en mijn broertje steeds bozer naar haar, op een gegeven moment heeft hij maar besloten zich tijdens het weekend (als wij daar zijn) terug te trekken op zijn kamer. Mijn vader en zijn vriendin besloten ook om mijn moeder overal de schuld van te geven, ze kreeg volgens hun te veel allimentatie en moest zelf maar gaan werken en dat ze zich aanstelt (wat ze niet kan aangezien ze vroeger twee keer een ongeluk heeft gehad en nu daar nog steeds heel veel klachten van heeft, en ik weet dat aangezien ik de hele week bij haar woon en zie hoe ziek zij soms is). mijn vader heeft dit meerdere malen tegen mijn broertje gezegd, waar dan natuurlijk ruzie uit kwam. Nu hebben mijn vader en zijn vriendin sinds een jaar een baby en is de situatie bij hun thuis, als wij daar zijn, alleen maar slechter, ik voel me daar niet meer welkom en al helemaal niet 'thuis' nu hadden we daar vrijdag een gesprek over met mijn vader bij mijn moeder thuis, wij legden uit wat wij voelden en dat we merkten dat we het nu niet zo leuk vonden met zijn vriendin, mijn vader voelde zich aangevallen en zij dat hij dat niet kon oplossen dat hij niet altijd de 'buffer' kon zijn. Hij deed alsof hij het grote slachtoffer was. Mijn broertje heeft tijdens dat gesprek verschillende voorbeelden genoemd waarin hij benoemde wat mijn vaders vriendin had gedaan, mijn broertje moest huilen en toen gaf mijn vader wel toe dat zijn vriendin misschien een wat ander karakter had. Vervolgens vertelde mijn broertje aan mijn vader hoe hij een half jaar had gedacht dat hij zijn vader haatte, om de dingen die hij en zijn vriendin hadden gezegd, mijn broertje moest toen weer huilen en zijn 'maar ik hou wel van jou papa'. op dat punt moest ik ook wel een beetje huilen maar mijn vader leunde naar achter, ging met zijn benen over elkaar zitten en deed zijn handen over elkaar. Ik had zoiets van zeg nou dat je ook van hem houd maar in plaats daarvan zij hij 'ik zit het allemaal even te bekijken' na nog vijf keer te herhalen over dat wij het willen oplossen en wel een gesprek met zijn vriendin en hem erbij willen hebben leek het eindelijk bij mijn vader binnen zijn gedrongen. Mijn broertje gaf nog een voorbeeld (wat hij achteraf beter niet had kunnen doen), mijn vader had weer een emotieloze uitdrukking op zijn gezicht en toen zij mijn moeder 'als het zo doorgaat willen ze niet meer naar jou toe, luister nou' toen werd mijn vader boos hij ving het op als een dreigement en snauwde naar mijn moeder ' en met jou heb ik ook nog wat te bespreken.' het gesprek liep tot zijn einde, en ik zij nog, heel nadrukkelijk, tegen mijn vader en moeder 'en ik wil niet dat jullie ruzie maken, dat is voor ons helemaal niet fijn, en ook als jullie het verbergen merk ik het heus wel en daar wordt ik echt verdrietig van' mijn vader zij ja en ik zij nog een keer 'echt niet doen hè.' mijn moeder liep naar de voordeur om mijn vader uit te laten, ze deed de kamer deur dicht, en vroeg aan mijn vader wat er nou nog was (ze dacht dat wij het niet zouden kunnen horen) mijn vader werd toen heel boos en zij dat hij mijn moeder geen alimentatie meer zou betalen dat wij maar bij hem moesten komen wonen, waar we in een groot huis konden wonen en dat zij het maar uit moest zoeken. Hij bleef maar door gaan en mijn moeder werd weggeblazen bij haar eigen voordeur totdat mijn broertje besloot om er heen te lopen zodat ze zouden stoppen. Mijn moeder rende toen hard huilend de trap op. Ik had mijn vader nog nooit zo gezien als dat hij vrijdag was, tijdens dat gesprek kwam ik erachter dat hij dingen niet zo voelt als dat ik en mijn broertje doen. Dat de dingen niet tot hem doordringen, dat hij eigenlijk gewoon een soort stenen muur om zich heen heeft. Ik was geschrokt om een totaal andere vader te zien, ik voel me een soort van verraden. En toen hij zo te keer ging aan de deur schaamde ik me dat hij mijn vader is, ik had nog zo gezegd 'geen ruzie maken.' ik zit er echt ontzettend mee dat dit allemaal gebeurd is en dat mijn vader niet is wie ik dacht dat het was. Ik heb er al het hele weekend hoofdpijn van en voel me gestrest en verdrietig. Ik weet echt niet wat ik moet doen, ik moet vrijdag weer naar hem toe... iemand tips?

ik ben weinig bij mijn vader en veel bij mijn moeder mijn oma komt vaak langs ik heb twee stief broers en een stief zus een broertje en een half zusje en ik heb het vaak heel moeilijk ik mis mijn vader vaak daarom heb ik een Ipod Toch gekregen om berichten mee te sturen ik heb zo'n grote familie dat ik ze niet allemaal kan op noemen en ze wonen overweg en dichtbij ik mis ze vaak maar op school heb ik kies (kinderen in echts scheiding situatie) en dat brengt mij tot rust net zoals tekenen mijn hobby's zijn geworden over mijn gevoel praten en mijn gevoel tekenen zingen maakt mij blij tenzij als ik zielige liedjes zing

hoi, ik wil dit even met jullie delen weten jullie wat ik moet doen,mijn vader en moeder zijn gescheiden alleen mijn ouders wonen nog wel bij elkaar mijn moeder is aan het zoeken naar een ander huis maar ja, mijn vader en moeder vhadden het er met ons over dat ze misschien wel een vriend of vriendin kregen verder hadden ze nog niets daarover gezegd ik was op mijn vaders computer bezig en toen kreeg mijn vader een berichtje op facebook via de chat en dat was een mevrouw ik ken haar niet en ik ontdekte dus dat mijn vader al lang met haar aan het chatten was volgens mij is dat mijn vaders nieuwe vriendin ik zit er echt mee ik heb het niet tegen mijn moeder verteld mijn broertje weet het niet en mijn vader weet niet dat ik dat weet wat moet ik nu doen ik zit er echt mee en durf het niet aan mijn moeder te vertellen

heehee, ik ben een meisje 14 jaar oud en ik heb heel weinig contact met mijn familie. ik heb geen opa's meer en nog 1 oma die ik nooit spreek helaas. ik heb het er moeilijk mee dat ik zo weinig contact met me familie heb. als ik er over wil praten met vriendinnen dan houden ze daarna alsnog geen rekening met mij en gaan ze weer over zich zelf praten. dit maakt me heel ongelukkig. ik heb ook helemaal geen zin meer in school bijna heel me klas praat alleen maar over zichzelf. mn beste vriendin woont ver weg en me nichtjes die ik spreek die zijn al in de 20 bijna 30. dus ja.de sweer op mn school maakt het erger ik kan zelfs met sommige docenten er niet over praten. mn mentor in de eerste klas vond dat ik bloed moest laten prikken en in therapie en al dat soort dingen. mijn familie aan me moeders kant vond het raar dat ie dat zei en die waren er wel voor me. 1 tante en 1 nicht tenminste. me familie aan me vaders kant dwingen me om bij me vader te wonen zowat. me moeder huilt vaak omdat ze haar ouders terug wil hebben. ik weet me geen raad meer . wat moet ik doen zodat ik me minder derpri voel? hoe help ik me moeder? en wat moet ik doen aan me vriendinnen zodat ze weer is een keer voor me klaar staan? groetjes, mea

Hallo, Mijn ouders zijn nu zo een 11 jaar gescheiden. Mijn vader en moeder hebben na de scheiding nooit echt meer contact gehad, er was de hele tijd ruzie. De eerste paar jaren van de scheiding ben ik om het weekend naar mijn vader gegaan. Ik heb dit de hele tijd vol gehouden tot 2 jaar terug. Ik ben nu 18 en krijg dan ook een bijbaantje en ga ook stappen. Dus ik zie mijn vader bijna nooit meer. Ik heb ook geen behoeften meer om hem te zien, hij doet de heletijd moeilijk met het betalen van de alimentatie. Zo erg zelfs dat we een advocaat hebben moeten schakelen en dat het voor de rechter komt. Ik zit nu echt in een tweestrijd. Graag zou ik contact willen houden met mijn vader omdat het mijn vader is en als ik later kinderen zou krijgen zou ik het fijn vinden dat ze hun biologische opa kunnen zien. Maar aan de ander kant zou ik graag het contact willen verbreken vanwege dat hij (bijna) geen alimentatie meer wil gaan betalen. Waardoor ik een gevoel krijg dat ik niet echt meer belangrijk voor hem ben. Verder neemt hij het minimaal contact met ons op als hij 1x per maand iets van zich laat horen is het al veel. Wat moet ik doen?! Ik zit hier erg mee en als ik er al aan denk begin ik al te huilen! Xx

Hey allemaal, Mijn ouders zijn nu negen maanden uit elkaar, nadat mijn vader is vreemdgegaan. Het is allemaal nogal heftig thuis aangezien mijn zus HST heel moeilijk heeft met dit alles. Ze wil mijn vader niet meer zien en is vaak opeens heel boos tegen mijn moeder of mij. Dan is zo ook wel eens agressief. Maar dat even terzijde, dit weekend zou voor het eerst na de scheiding naar mijn vader gaan (hij woont nu in Brussel met zijn vriendin). Vandaag kwam me vader bij ons thuis langs omdat hij wat dingen met mijn moeder moest bespreken (mijn zus was/is bij mijn opa en oma logeren), en toen heeft hij vanmiddag verteld dat hij een dochtertje krijgt. Daar ben ik natuurlijk best wel van geschrokken, opeens krijg ik er een zusje bij! En mijn moeder was natuurlijk ook erg verdrietig aangezien zij altijd nog een beetje hoop had dat t wel goed zou gaan komen. De vriendin van mijn vader is al 6 en een halve maand zwanger, dus in september krijgt ze het kindje. Alleen nu weet mijn zus dit alles nog niet, en ik ben heel bang dat ze heel boos ofzo word. Ik wil niet dat ze gekke dingen gaat doen... Heeft iemand misschien tips?

Lieve allemaal, Mijn ouders zijn nu bijna anderhalf jaar gescheiden. Al is het nog steeds niet officieel, de uitspraak van de rechter is nog altijd niet geweest om dat mijn moeder alsmaar tijd blijft rekken zodat mijn vader alles blijft betalen voor haar. In het begin ben ik veel bij mijn moeder geweest. Waar mijn vader woonde voelde ik me niet prettig. Sinds een half jaar trek ik meer naar mijn vader toe. Veel ruzie met mijn moeder. En een broer die ergens andees studeert en woont en af en toe de weekenden naar huis komt en alleen maar commentaar heeft op mij. Vorige week heeft mijn moeder mij na een hevige ruzie vertel dat ik wonen maar bij mijn vader doe en bij haar alleen nog op bezoek mag komen. Ook kampt mijn moeder met borderline (persoonlijkheidsstoornis). Mijn broer en vader hebben alleen ruzieënd contact. Lastig vind ik het wel, als ik contact heb met mijn moeder praten we en 5 minuten later komt er weer zo'n nutteloze discussie. En met mn broer, tsjahij praat over mama en ik over papa. Allebei het geen dat we niet willen horen. Hebben jullie tips voor me? Ik hoor ze graag! Bedankt voor het lezen, en ik raad aan: schrijf de verhalen van je af! Het helpt echt. Liefs Marloes xxx

Mijn ouders hebben m'n zusje en ik een week geleden verteld dat ze uit elkaar gaan. Het kwam echt heel onverwachts en we waren er op dat moment ook echt kapot van. Het blijkt dus dat mijn vader al een tijdje een nieuwe vriendin had ( waar m'n moeder overigens van af wist). En dit kwam echt als een klap in mijn gezicht. Zij heeft twee kinderen en nu heeft mijn vader een armbandje van haar dochter gekregen. Hij loopt er blijkbaar al een week lang mee en heeft er een foto van gemaakt. Dit doet mij zoveel pijn. Het voelt heel fout. Gelukkig maken mijn ouders helemaal geen ruzie en ze zijn gewoon goed bevriend. Ze blijven ook nog een jaar lang samen wonen om de stappen niet te groot te maken, maar gaan wel apart slapen. Soms wordt ik er zelfs gek van als iedereen er zo normaal over doet en het lijkt alsof er niks is veranderd. Alsof het een poppenkast is. Is dat raar? Het lucht wel op dit te kunnen vertellen, misschien herkent iemand zich in mijn verhaal? groetjes N

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 4 jaar gescheiden. Mijn moeder wilde scheiden van mijn vader. Mijn vader was er niet mee eens en sindsdien zijn er altijd veel ruzies geweest. Vooral vanaf het moment dat mijn moeder een nieuwe vriend had. Ik ken hem nu 2 jaar en kan goed met hem omgaan, net zoals mijn broertje en zusje. Afgelopen meivakantie ging hij 1 week mee op vakantie. Dit konden en durfden we niet te zeggen tegen onze vader. We waren bang voor zijn reactie, hij scheldt vaak de vriend van mijn moeder uit (soms ook mijn moeder). We zeggen er vaak wat van maar het dringt niet tot hem door. We hebben hem ook een keer de brief aan geschieden ouders laten lezen (die op de site stond). Aankomende zomervakantie gaan we met de vriend van mijn moeder op vakantie. Hoe zou ik dit op een goede manier over kunnen brengen bij mijn vader? heeft iemand tips..?