Hey, mijn ouders zijn nu ongeveer een jaar gescheiden (mijn vader was vreemdgegaan , bij nieuwe vriendin in Brussel gaan wonen kind gekregen etc). sins die tijd ben ik nu ong 5x met de trein alleen naar Brussel gegaan, en heb ik daar één of twee nachtjes gelogeerd. ik heb er nu 2x gelogeerd sinds de baby er is en ik merkte dat ik dat best wel moeilijk vond. nu ga ik morgen weer, alleen dan voor de eerste keer een week lang, en ik zie er heel erg tegenop. ik heb er helemaal geen zin in, en wil t liefst gewoon hier blijven. ik weet dat dat natuurlijk ook niet kan, en ik wil mijn vader ook niet teleurstellen. In de nacht voelik me daar altijd heel eenzaam en ik ben ook vaak bang en verdrietig. daarom vroeg ik me af of er misschien iemand is die me kan helpen of tips kan geven...? alvast heel erg bedankt!

hoi ik(sofie) en mijn ouders vinden het moeilijk in wat voor situatie wij komen en het moelijks is het verhuizen wand wij hebben een heel mooi huis en het is heel duur en dus in je eentje is het niet te betaalen en dat vind ik heel jammer en mijn zus (famke) en nu komen wij bij mama(Dannieelle) blijfen we in w. wonen dat is waar ik nu nog woon en daar is het fijn wand daar woon ik en bij papa (mark) gaan we in oldenzaal wonen midden in de stad van sofie

mijn ouders zijn net bezig met scheiden. alles is dus nog heel nieuw voor mij en een van de problemen waar ik tegenaan loop is kerst. wij vierde het altijd met mijn opa oma en neefje maar mijn oma en moeder hebben nu een beetje ruzie en mijn vader zegt dat hij liever niet samen met mijn moeder kerst viert.. ik vroeg me af hoe jullie eerste kerst verliep na of tijdens de scheiding en of jullie misschien nog suggesties hebben

Hallo, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik anderhalf was. Moeder; mijn moeder kreeg toen ik drie jaar was een nieuwe vriend, maar daar weet ik niet zo veel van. toen ik 6 jaar was kreeg ik een (half)broertje en toen ik acht was een (half)zusje. Mijn stiefvader en moeder zijn nu al 12 jaar samen. Vader; Mijn vader kreeg toen ik 6 of 7 was een nieuwe vriendin waar we twee jaar bij hebben gewoond, maar dat ging uit.. Toen ik negen was kreeg mijn vader weer een nieuwe vriendin. Zij zijn in 2012 getrouwd, en in 2013 kreeg ik er nog een (half)broertje bij. Ik ben altijd een week bij mijn vader of moeder en dan zie ik mijn broertjes en zusjes ook. Groetjes Sieske

Jemig alweer zo'n vervelend weekend gehad bij mijn vader. Want mijn stiefmoeder en mijn vader hebben ruzie gehad zondag en toen waren we naar de Chinees gegaan om wat eten op te halen. Dat was voor de ruzie. En toen hadden ze ruzie en toen hoorde ik alleen dat ze: 'blijf van me af, viezerik' zeiden (dat had papa gezegd tegen Mariëlle). Kunnen jullie mij daarbij helpen of tips sturen?

Heeey Ik heb net gehoord dat mijn moeder ms heeft

Vandaag vond ik in een van mijn overvolle lades een oud dagboek schrift. Ik las de woorden die ik in de tijd van 2004 tot 2008 had geschreven, ongelofelijk wat er allemaal in 10 jaar tijd veranderen kwam. In eerste instantie werd ik emotioneel toen ik dat schrift zag, ik dacht aan de tijd dat dat schrift op de piano lag en mijn moeder nog op die piano liedjes speelde voor mijn broertje mij en mijn vader. Ik dacht dat ik de scheiding al lang verwerkt had maar ik kreeg het nu toch wel lastig toen al die herinneringen naar boven kwamen. Daarna moest ik ook meteen denken aan alle veranderingen die de scheiding mij heeft gebracht, en ja die zijn eigenlijk ook positief. Mijn moeder heeft een schat van een vriend, en is nu weer helemaal gelukkig. Mijn vader heeft weer een vriendin en heeft vorig jaar weer een kleine gekregen, van wie ik ook heel veel hou. Deze veranderingen waren eerst lastig, maar hebben mij gemaakt zoals ik nu ben. Gister bezocht ik met mijn vader een open dag van een universiteit, na die open dag zag ik mezelf al helemaal geneeskunde studeren en op kamers wonen. Toen dacht ik aan mijn vader, het lijkt mij heel gek als je ene kind straks nog niet eens op de basisschool zit en de ander al het huis uit is en naar de universiteit gaat. Ik dacht eraan hoe ik nu zo mijn toekomstbeeld heb en hoe mijn vader die vast en zeker ook heeft gehad in 2004, zonder enige weet van een scheiding, een nieuwe partner en een nieuw kind. Het leven is niet voorspelbaar en gaat niet zoals jij wilt. Dat is wel uit de afgelopen tien jaar van mijn leven gebleken. Als ik de honderd jarige man die uit het raam klom en verdween maar even mag citeren: Het is zoals het is En het wordt zoals het wordt

Schei(t)ding Voor het kind zoals ik. Ik heb nooit de liefde gezien, de liefde gevoeld. Nooit de warmte gezien tussen hen, geborgenheid en veiligheid. Ik zag het niet, het was er niet. 9 was ik. Logeren met broer bij de buren verder op, buren die ik ‘oom en tante’ noemde. Ik kon niet slapen, kon altijd slecht in slaap komen bij anderen, ik voelde me niet prettig. Gespannen. Ik wilde naar huis, zocht geborgenheid, de liefde van een gezin. Hopend dat ik dat nog een moment mee zou maken, alsof ik wist dat het anders zou worden. Ik wilde de laatste kans pakken, maar het kon niet. Zij waren weg, en ik was bij de buren. De buren verder op. Een dag later. Ze waren terug, ze haalden ons op. Samen. Dat was raar, het was maar 2 huizen verder, waarom haal je samen je kinderen op? Als je voorgaande 9 jaren vrijwel nooit iets samen deed, waarom nu deze paar meter lopen wel samen? Het riep vragen op. Vragen waarvan ik het antwoord al wist, maar waarvan ik de antwoorden ontkende. Ik was 9, de jongste, maar ook de meest gevoelige op het gebied van inleving en het voelen van spanning. We waren thuis, ik gaf de hond een aai over de bol, keek haar in haar lieve bruine vertrouwde ogen, en ging zitten op de bank. Wachtend op dat wat ik zou zo horen, ook al wist ik al wat het was, ik deed m’n ogen dicht en ontkende. Deed een denkbeeldig masker op. Ik wilde het niet horen, ik wilde het niet weten, ik deed m’n masker voor, dit zou mij niet raken. Twee blauwe banken tegenover elkaar, zoals ze er al jaren stonden, precies hetzelfde. Een bijhorend kussen in alle hoeken, de afstandsbediening op de rechterleuning van de bank die uitkeek op de televisie. Vertrouwd maar benauwd, altijd hetzelfde. Ik hield van vernieuwing en experimenteren, maar die ruimte was er niet. Dit was de inrichting van het huis, en zo bleef de inrichting van het huis. Ik zat met haar op de bank, broer zat met hem op de bank ertegenover. De bank die uitkeek op de televisie. Zij begon te huilen, hij zei niks. Ik werd boos, ‘zeg het dan’ dacht ik. Terwijl ik het dacht bedacht ik me dat ik m’n masker op had gezet, het zou mij niet raken. Tegelijkertijd wist ik dat, dat niet kon. Ik wist dat dit een lange weg zou worden, eentje die misschien wel oneindig lang wordt. Die zelfs als ik volwassen ben, misschien nog steeds niet is opgehouden. Lange tijd was het akelig stil. Ik hoorde hier en daar gesnotter, en keek mijn broer aan. Het voelde alsof we van het ene op het andere moment uit elkaar werden gerukt. Alsof we hier uit elkaar gingen, alsof we dit van ‘het lot’, niet samen mochten beleven. “We gaan uit elkaar..” Daar was ‘ie.. De cruciale zin. De zin die maar bestond uit 4 woorden, maar 4 woorden die in combinatie met elkaar, voor een kind niet te begrijpen zijn. De 4 woorden die samen een zin vormen, en waar normaal achter elke zin een punt komt, weet je dat achter deze 4 woorden, die samen een zin vormen, nooit een punt zal komen. De weg volgde en we zetten onze volgende stappen. Hij bleef wonen in ons huis, het grote huis waar we zo’n tien jaar met z’n zevenen hebben gewoond en waar mijn jeugd plaats vond. Zij, ik, mijn drie oudere broers, mijn oudere zus, en de hond, vertrokken. Zij, vijf kinderen, en een hond, zonder huis. Uiteindelijk terechtgekomen op een, ik kan het niet mooier maken dan het was, camping. Een zomers bungalowhuisje waar je normaal gesproken met pak ‘n beet 3 á 4 personen zo’n één tot twee week verblijft, werd ons nieuwe huis. Het was midden in een strenge winter, een periode die een halfjaar heeft geduurd. Ik was jong, en om eerlijk te zijn, was ik me hier op de camping, in ons nieuwe huis, me van geen kwaad bewust. Ik wist wat er gaande was, en er ging veel verdriet en boosheid in me om, maar ik wist dat het goed was. Het was beter zo, het was niet meer uit te houden. Ondanks de kou, het verdriet, de boosheid, het bang zijn voor wat komen ging, kwam ik tot rust. De spanning tussen hem en haar, we zaten er niet meer in. Niet fysiek. Toen we de camping op reden was mijn eerste reactie: “Wat leuk!! Gaan we hier wonen? Nu is mijn tuin gewoon een speeltuin, kan ik elke dag op de kabelbaan, nu vind ik het wel leuk om vriendinnetjes uit te nodigen!” Hoe pijnlijk dat ook was, voor iedereen was het prettig dat ik er blijkbaar niet helemaal bij stil stond, en het positief inzag. Na bijna een halfjaar op de camping, kregen we een huis toegewezen. Het moment was daar, ik moest afscheid nemen van school. Weg van mijn vriendinnetjes, m’n lievelings meesters en juffen. De fijne en vertrouwde plek moest ik dag zeggen. Toen overviel me weer het verdriet en boosheid, die me al even had verlaten. Ik koos er toch niet voor dat hij en zij niet meer samen konden zijn? Ik heb toch niks verkeerd gedaan? Waarom word ik nu dan gestraft? ----- Dit was mijn verhaal vanaf de dag dat ik hoorde dat mijn ouders gingen scheiden, en de maanden die daarop volgden. Inmiddels ben ik 18, en waar ik destijds bang voor was, is waar. Zelfs nu ik (volgens de wet) volwassen ben, is er achter de zin van 4 woorden, nog steeds geen punt gekomen. De laatste drie zinnen van bovenstaande tekst, zullen voor veel kinderen van gescheiden ouders herkenbaar zijn. Dat kinderen zich schuldig voelen als ouders besluiten uit elkaar te gaan, is vreselijk. Voor ouders is het natuurlijk verschrikkelijk, de hele beslissing en je kinderen zien leiden, maar ik bekeek het uit mijn ogen als kind, dus kan ik de situatie alleen nagaan uit de ogen van een kind. Een kind verliest ontzettend veel in de tijd vanaf een scheiding. In mijn geval ben ik de band met m’n vader verloren. Al is de band nooit heel sterk geweest, een scheiding helpt daar natuurlijk niet aan mee. Ik heb een tijd niet meer geloofd in de liefde, schaamde me voor situaties die bij ons plaats vonden, en ben het vertrouwen in een groot deel van de mensheid verloren. Aan alle ouders, wees alsjeblieft SAMEN ouders. Voor een kind is niks zo verwarrend als van de een dit horen en van de ander dat. Ik heb van de helft van mijn jeugd geen idee hoe het is gegaan omdat ik allemaal verschillende dingen hoor. Ik weet niet meer wat waar is en wat niet. Scheidingen komen veel voor, voor mijn gevoel is het de laatste jaren een beetje een hype geworden. Lieve kinderen zoals ik, al heb je geen idee, als je naar jezelf luistert, doe je het goed. Al ben je het vertrouwen in alles en iedereen verloren, vertrouw altijd op jezelf. Blijf dicht bij jezelf, praat, en voel je ten alle tijd, nóóit schuldig. Het is nooit jouw schuld.

Hi! Mijn ouders liggen nu inmiddels een jaar in scheiding. Mijn vriendinnen weten dat maar niet alles. Ik heb namelijk thuis best heftige dingen meegemaakt waar ik me voor schaam. Aan de ene kant wil ik die dingen vertellen aan mijn vriendinnen, omdat het ontzettend oplucht, zodat ze weten in wat voor een situatie ik mij bevind en mij kunnen steunen. Aan de andere kant wil ik het juist niet vertellen aan mijn vriendinnen omdat ze dan hoogstwaarschijnlijk een heel ander en negatiever beeld krijgen over mijn familie en dat wil ik natuurlijk niet. Ik weet nu niet wat belangrijker is en wat ik wel en niet moet vertellen. Is er iemand die hier raad mee weet en mij tips kan geven? Dankjewel! Liefs

Zo. het is zover. ik schrijf een verhaal hier, op het forum. Gewoon, omdat het kan, en ik denk dat ik niet de enige ben die ooit in een vergelijkbare situatie zit. Over ongeveer een maand gaat er (DV) iets fantastisch gebeuren: ik wordt tante. Mijn broer word vader en samen met mijn broers en zus kijken we ontzettend uit naar het kleine wondertje. Tegelijk krijgen mijn gescheiden ouders wéér iets meer gemeen: ze worden beiden Opa en Oma. Opa en Oma van papa's kant. of ze nu gescheiden zijn of niet. Ding is: ik zou ongelofelijk graag willen dat het beter tussen hen zou gaan, zodat het nieuwste lid van onze familie nooit zal hoeven leiden onder het feit dat zijn of haar opa en oma niet getrouwd zijn met elkaar. Ik merk echter dat beiden het ontzettend moeilijk vinden hier mee om te gaan, of alleen al aan te denken. en denk: zou er niet een cursus/initiatief kunnen komen voor gescheiden opa en oma's ? die dan een kleinkinderen plan moeten schrijven? Ik snap dat er een heleboel emotionele drama's kunnen hebben gespeeld tussen opa en oma toen ze dat nog niet waren, maar daar heeft het kleintje toch niks mee te maken?