Mijn ouders zijn nu uit elkaar. Maar mijn vader huilt nog steeds waar ik bij ben hij deed dit des tijds ook al en mijn ouders hebben nog steeds ruzie! Wat moet ik doen?!!

Hallo, Nadat mijn ouders nu tien jaar gescheiden zijn is een echtscheiding veranderd in de zogenoemde vechtscheiding. Eerst ruzie over de alimentatie en daarna over hoe ik (enige dochter) heen en weer ga in de weekenden die ik bij mijn vader ben. Mijn vader woont in de buurt van Amsterdam en mijn moeder in Middelburg. Om dus om de twee weken een weekend naar mijn vader te gaan kost dus elke maand mijn vader heel veel geld. Mijn vader moet namelijk het meeste rijden en komt in tijdnood. Ik heb namelijk nog drie andere kleine broertjes en zusje die toezicht nodig hebben. Mijn stiefmoeder is hier niet altijd toe instaat. Nu hebben mijn ouders een rechtszaak over het hele gebeuren met de trein en moet ik kiezen of ik met mijn zestiende van Goes naar Amsterdam ga of eerder. De trein van Goes naar Amsterdam is rechtstreeks en ik moet niet overstappen. Mijn moeder vind mij hiervoor nog te jong en houdt voet bij stuk om mij niet met de trein te laten gaan. Zij verwijt mij dan ook dat ik denk dat ik hier wel toe in staat ben. Omdat mijn ouders en hun advocaten uit dit probleem niet zelf kunnen komen gaat dit naar een rechtbank. Ik weet niet hoe ik mijn moeder tot bedaren kan brengen, aangezien ik geen zin heb om weer allerlei mailtjes en brieven te ontvangen. Ik heb binnenkort een afspraak met de rechter om mijn mening over dit scenario te geven, maar ik weet dat mijn moeder hierover helemaal over de rooie gaat. Ik ga natuurlijk gewoon de rechter vertellen hoe ik dit zie, maar hoe vertel ik dit mijn moeder zonder haar pijn te doen. Alvast bedankt.

Ik zou willen Lachen kan met iedereen Alleen maar warmte om me heen Kon fietsen naar jou toe Zonder onderliggend gedoe In jouw armen in slaap kon vallen Met m'n broers ging voetballen Met papa's hand in de mijne En die van mama in de zijne Met de hond ging rennen naar de zee En de hele familie mee Vrolijk gezang horend om me heen En mijn vader was een fenomeen In het theater stond te stralen Mensen luisterden naar mijn verhalen Familie met elkaar kijkend naar mij Na afloop iedereen trots en blij Dat ik iedereen kon knuffelen, en zij elkaar Dat mijn hond bij me was voor honderd jaar Dat ik al mijn familie uit kon nodigen als ik mijn diploma haalde Zonder dat ik van ze baalde Dat ik mam belde als ik verliefd was Op die ene leuke jongen uit de klas Dat ik ruzie kon maken wanneer dat nodig was Dat ik mocht smijten met alles van glas Jou vast kon houden voor altijd Zonder dat het de ander snijd Mijn ouders praatten met elkaar Dat het gezellig was, zonder gevaar Dat mijn neefje opgroeide met iedereen om zich heen Dat ik me altijd vrolijk voelde, nooit alleen Dat ik trots was op waar ik vandaan kom Dat papa me kon helpen met m'n rekensom Ik ze uitnodigde in m'n studentenkamer, Pap me hielp met een spijker en een hamer Ik voor het eerst op stap ging met m'n zus Iedereen trots vertelde over m'n eerste kus Dat ik praatte over alles wat ik wilde Dat ik een kind kon zijn wat rustig speelde Dat ik me nooit schuldig hoefde te voelen Alle woede weg kon spoelen Dat als ik later ja zal zeggen tegen de liefde van m'n leven Jij daar zal zijn om mij weg te geven. Maar ik ben bang dat dit alles niet zal gaan, Want mijn familie wil nooit meer naast elkaar staan..

Mijn ouders zijn gescheiden en ik weet niet wat ik moet doen....

'Me vader heeft me pas geslagen en geen eten gegeven ,moet ik een brief schrijven, help me asjeblieft '

Ik zit in groep 8 dus ik heb een musical en ik wil dat mijn ouders er allebei zijn maar mijn stief moeder en mijn vader zeggen als mijn moeder komt dan mag ik niet naar de musicalweet iemand raad ????

Mijn ouders zijn lang gescheiden en mijn broer woont bij mijn vader binnenkort ga ik naar mijn broer maar ik ben bang dat hij geen contact wil met ons ( want hij wou vroeger na een jaar weer treug naar me vader ) dus hoe kan ik hem toch overtuigen (ik wil niet dwingen ) om toch met ons contact te houden en helaas wonen ze wel in het buitenland

mijn ouders zijn op m'n zevende gescheiden . ik vindt het nu nog steeds ontzettend erg en heb er veel last van. mijn moeder heeft een nieuwe vriend , dat vindt ik niet leuk. ik denk dat m'n moeder niet meer van me houdt als ze met hem is . mijn vader is alleen en ik ben bang dat hij zich eenzaam voelt, of niet gelukkig is. ik kan het nog steeds niet geloven en elke keer als ik weer denk of hoor dat ze het echt niet nog een keer kunnen proberen wordt ik heel erg verdrietig. ik wou dat dit nooit was gebeurt! ik heb er ook veel last van als ik bij een familie ben die nog wel een compleet gezin is , dan denk ik : was dat ook maar bij mij zo. eigelijk vindt ik alles heel erg lastig en het lukt me gewoon niet om het te accepteren . heeft iemand tips voor me? want ik wil niet aaltijd verdrietig zijn. alvast thnx voor je hulp.

Ik zie mijn vader nooit meer en weet ook niks meer van hem ik weet alleen zijn naam en verder niets toen ik jong was zijn mijn ouders gescheiden... ik was 3 jaar nu ben ik 14.. mijn vader heet S.keulens.. heeft iemand tips om me te helpen mijn vader te vinden? Ik zou echt blij zijn als ik hem eens terug zag

Dit bericht is ongeveer mijn laatste hoop om met iemand in contact te komen met hetzelfde probleem als ik. Dus als je dit leest en je herkent je er ook maar een beetje in herkent, reactie alsjeblieft! Mijn ouders zijn inmiddels al 10 jaar gescheiden. Mijn vader is simpelweg vreemdgegaan met de beste vriendin van mijn moeder (die ook nog eens 15 jaar jonger was, op dat moment was ze 26) en uiteindelijk zijn ze ook een relatie begonnen. Als 6-jarige is het niet al te leuk om je moeder zo vreselijk verdrietig te zien en steeds te horen huilen, ook al mocht in de nieuwe vriendin van mijn vader heel erg. Maar goed dat is al een tijdje geleden en ik kan er nu redelijk mee omgaan. Mijn vader is inmiddels ook niet meer samen met die vriendin. Mijn ouders gaan niet erg goed met elkaar om, dit komt denk ik omdat er nog veel woede van mijn moeders kant komt en mijn vader snapt niet dat ze nog zo boos doet. Wat nu het probleem is is eigenlijk nog wel erger dan de hele scheiding en al het gedoe eromheen. Lang verhaal kort: mijn vader heeft een nogal grote misdaad begaan omdat we in geldnood zitten. Het gaat hier om heel veel geld. Hij is aangegeven door de mensen die hij opgelicht heeft en het hele verhaal is vorig jaar uitgezonden op tv, om het nog even erger te maken). Grote kans dus nu dat hij in de gevangenis komt. Ik wacht al maanden op een vooruitgang maar niemand houdt me op de hoogte en mijn vader kan voor mijn gevoel alleen nog maar liegen, hij heeft namelijk al jaren lang gelogen over zijn zogenaamde werk. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen zonder mijn vader.. Hij mag dan veel dingen verkeerd hebben gedaan maar als vader heeft ie altijd voor me klaar gestaan. Ik vind dit echt vreselijk aangezien mijn vader altijd al mijn beste vriend is geweest, ondanks wat hij mijn moeder heeft geflikt. Mijn moeder schaamt zich verder niet om daar over te zeggen wat ze vindt. Dingen als "dan moet ik straks helemaal alleen voor jullie zorgen" (met een grote zucht erachter aan) en "hij heeft alles verpest" helpen niet echt om tegen je kind te zeggen. Ze doet alsof wij nu al een groot probleem voor haar en dat alleen maar erger wordt. Ik en mijn broertje zitten allebei op vwo en zijn verder geen moeilijke kinderen. Ik ben gewoon erg boos op mijn ouders, op mijn vader omdat hij dit gedaan heeft en op mijn moeder omdat ze alles alleen maar erger maakt. Mijn moeder heeft ook een vriend voor 8 jaar ongeveer. Hij gaat vreemd, dat weet ik, dat weet mijn broertje, en dat weet zij ook. Ze doet gewoon alsof ze het niet weet. Tot een paar weken geleden waren ze uit elkaar maar nu komt ie steeds vaker weer over de vloer. Als hij bij ons thuis komt worden ik en mijn broertje zonder schaamte de kamer of soms het huis uitgestuurd of naar mijn vader gestuurd. Met kerst is de kans dus klein dat ze met ons is omdat ze vooral meer met hem en zijn kinderen bezig is. Toen ik het nieuws van mijn vader te horen kreeg was ze er wel voor me, maar nu ze weer met die vriend is, is ze alleen nog maar met hem bezig. Elke keer als hij binnen komt voel ik me al gewoon weer een lastpost dat ik überhaupt in mijn eigen huis ben. Hij heeft 8 jaar lang totaal geen interesse in mij getoond en hij zei niet eens gedag als hij binnen kwam, mijn moeder zij hier niets van en het maakte haar ook niet echt uit dat hij niet echt een band met ons probeerde op te bouwen. Toen het uit was kwam hij ineens met sinterklaas aan met hele dure cadeaus, lekker slijmen dus. Maar als hij straks weer samen is met mijn moeder, en mijn vader gaat de gevangenis in, waar gaat ze ons dan nu droppen? Het wordt wel een erg lang verhaal zo dus ik probeer er maar een eind aan te breien. Ik kan me voorstellen dat het allemaal een beetje vaag is. Heeft iemand misschien een ervaring met een vader in de gevangenis? Laat het me weten want ik weet ook niet met wie ik kan praten aangezien niemand er ervaring mee heeft. Ik heb al vaker oproepen gedaan maar niemand leek zich te herkennen in de situatie. Ik heb wel met iemand van school gepraat maar dat helpt niet echt. En wat moet ik tegen mijn moeder zeggen dat ze eens ophoud met doen alsof ik en mijn broertje alleen maar in de weg zitten en met mijn vader af te kraken?