Hallo allemaal. Een dood gewoon meisje, een hele normale dag. Mijn ouders gaan schijden hu??? Ik had het echt niet verwacht. Die dag daar voor zaten we nog heel gezellig wat te drinken in het dorp. Ik merkte niks we zaten heel gezellig. En mijn moeder wist het ook niet en ik en mijn broer ook niet. Het kan echt iedereen overkomen. Maar onthoud het is noooooooit jou schuld echt niet geloof me. Ik had het echt niet aan zien komen. Ik was heel boos echt heel boos. Maar dat trok weg. Toen was ik meer nieuwschierig naar de nieuwe vriendin van mijn vader. Mijn broer is er nog lang niet klaar voor en dat snap ik ook. wie is er nog meer heel nieuwschierig naar zijn nieuwe stiefmoeder/stiefvader en heb je hem/haar al gezien en hoe ging dat want ik heb haar nog niet gezie. plaats het maar in de reacties. Groet Tooske

Mijn ouders hebben elke dag ruzie. 2 jaar geleden is mijn vader vreemd gegaan met een andere vrouw, mijn moeder had mijn vader betrapt op zijn telefoon. Hij is 3 maanden ergens anders gaan wonen en toen weer bij ons. Hij had beloofd nooit meer vreemd te gaan Sinds toen hebben mijn ouders bijna elke dag ruzie, ik zit er midden in met mijn zussen. Ik vind dit echt heel vervelend en ik wil dat het stopt Wat moet ik doen?

Hoi allemaal, Mijn moeder heeft 3 maanden geleden aan mijn vader verteld dat ze van hem wou scheiden. Het ging al een aantal jaar niet goed tussen mijn ouders, veel ruzie en mijn vader deed niet veel voor mij en mijn jongere broertje. Als we iets leuks gingen doen of nog maar even gingen wandelen wou of ging hij nooit mee en moesten we alles met mn moeder en oma doen. Mijn moeder werkte lange dagen en mijn vader was een aantal jaar werkeloos. In de tijd dat hij werkeloos was en ik zat nog op de basisschool en mijn broertje was nog erg jong in die tijd kon hij ons nooit brengen naar school of ophalen. Het was 5 minuten lopen van ons huis maar was die tijd nog te jong. Mijn moeder hield eigenlijk alles draaiende in het huis als ze van dr werk kon haalde ze ons op maakte ze brood voor ons en bracht ons weer weg daarna ging ze terug aan het werk. Toen merkte je al dat het niet meer goed ging maar stond er niet bij stil, ik was 7/8 jaar oud en kon nog niet voor mn broertje zorgen waardoor we vaak bij oppas waren of bij oma. Wegens ook geldproblemen moesten we verhuizen. In die tijd is mijn moeder ziek geworden en was volledig af gekeurt. We hebben toen 6 maanden bij mijn oma gewoont en toen is alles veel erger geworden, de ruzies werden erger er werd geschreeuwd mijn moeder werd depressief, het was een erg moeilijke tijd. In het nieuwe huis raakte alles een beetje gecalmeerd tot de leugens van mijn vader naar boven kwamen drijven. Handtekeningen vervalsen, beloftes niet na komen, ik werkte toen na school en in het weekend om zelf wat geld te kunnen sparen zodat ik zelf voor dingen kon kijken die ik nodig had dit pakte hij ook een aantal maanden iedere keer stiekem af om de rekeningen te kunnen betalen omdat hij was gestopt met zn nieuwe werk en mijn moeder ook niet meer kon werken. Dit maakte het allemaal niet makkelijker ik had het gevoel dat ik moest werken om de rekeningen voor mn ouders te betalen. Vaak voelde ik me onbegrepen en schaamde ik me voor de thuissituatie dus wou ik er ook niet echt over praten. Ik ben toen inmiddels naar het 4e jaar gegaan van de middelbareschool en toen begon alles erger te worden, ze ontdekte reuma bij me, het ging slechter met mijn moeder mijn vader begon toen erg te drinken en mijn moeder had al een paar keer aangegeven dat ze wou scheiden maar mijn vader nam het niet serieus. ik ben dat jaar wel geslaagd. Mijn moeder heeft toen ook een andere man ontmoet in die tijd due haar wel gelukkig maakte en heb haar in een hele lange tijd eigenlijk nog nooit zo zien stralen. Mijn moeder had verteld aan mijn vader dat ze wou scheiden en dat ze van een andere man hield maar dat dat niet de reden was dat ze wou scheiden ze was al lange tijd niet meer gelukkig en door de leugens van mn vader dat ze het niet meer aan kon. 2 dagen later heeft hij haar het huis uitgeslagen en zijn we bij oma gaan wonen, ik had nooit verwacht dat mn vader dat ooit zou doen. Ik heb hem toen ook een week niet gezien totdat er nieuws kwam wat mijn wereld liet instorten mijn vader vertelde dat hij kanker had. Ik heb hem toen nog een paar keer gezien maar hij ging me uithoren en bleef maar vragen over mn moeder en haar nieuwe vriend. Waar ik nu inmiddels ook bij woon. Het was me te moeilijk het was te veel in een keer de scheiding, mn vader had mn moeder geslagen, ik zou mn vader waarschijnlijk kwijt raken ik voelde me een groot wrok. Maar er kwamen gaten te vallen in mn vaders verhalen hij deed raar ik mocht niet mee naar zijn chemos of het ziekenhuis toen zijn we gaan bellen naar ziekenhuizen waar hij zei dat hij behandeld werd maar hij was niet bekent. Dit bracht me aan het twijfelen, en daardoor hield ik ook afscheid van mn vader maar had toch schuldgevoelens en angst dat ik hem kwijt zou raken maar ik kon het niet, er klopte iets niet. Ik begon berichtjes te krijgen dat ik een kutwijf was en dat ik kon dood vallen de dag later deed hij poes lief alsof er niks was gebeurt dit kwetste me erg en voelde me alsof ik niks voor hem betekende. Later bleek de kanker een leugen te zijn om mn moeder terug te krijgen hij had zn medisch dossier, afspraken kaart, mails alles vervalst. Dit heb ik hem nog steeds niet vergeven en hij blijkt toch contact zoeken en dat het hem spijt, maar hij ziet de ernst niet van de leugens. Ik dacht dat ik mn vader over 10 maanden zou verliezen. Dit had me gebroken maar dat hij erover heeft gelogen ben ik toch een stukje van mezelf veloren. Ik mis hem tot de dag van vandaag maar wat hij heeft gedaan is te erg.. Ik kan hem nog niet vergeven. Het ergste is dat de leugens over vanalles door gaan ik word aangekeken door mensen dat ik mijn vader niet zou opzoeken terwijl hij kanker heeft. Terwijl dit niet waar is. In de rechtzaak blijft hij het ook volhouden terwijl we bewijs hebben dat het niet zo is. Ik voel me radeloos ik weet niet wat ik moet doen, hoe ik me moet voelen als ik een nieuw berichtje van me krijg alles wat ik dan beetje bij elkaar heb geraapt valt gelijk weer in duigen.. Hopelijk hebben jullie tips wat ik kan doen of is er nog iemand in deze situatie?

hoi mijn naam is Maylika ik ben 9 jaar oud mijn ouders zijn op mijn 8e gescheiden sommige kinderen hebben er al langer last van dat weet ik en het is ook heel lastig maar dat komt er door dat ze maakte als het goed is (bij mij wel) alleen maar ruzie maar dat komt omdat mijn vader een tijtje heeft vast gezeten en dan zijn natuurlijk de regels veranderd oja mijn vader had niks gedaan! maar ze kunnen nu heel goed met elkaar omgaan en mijn moeder heeft een vriendje en mijn vader een vriendinnetje en mijn familie kan daar goed mee omgaan wand hun zijn niet de enige die gescheiden zijn in de familie maar ik praat er niet veel over met het gebeuren van mijn vader en dat ze gescheiden zijn ik ge trouwens om de week naar mijn vader en de anderen week naar mijn moeder maar hiermee word ik gelukkig geholpen wand ik mis de ander snel.. dit is zoonbeetje mijn levens verhaal ik ben ook benieuwt naar die van jou dus stuur hem naar villapinedo :D blijf positief

Hey allemaal, Een paar weken geleden kondigde mijn ouders aan dat ze gaan scheiden. Mijn vader woonde al een tijdje niet meer thuis en ik had het al zien aankomen want ik praatte er veel over met mijn moeder. Een week nadat mijn moeder (mijn vader wilt het eigenlijk niet) het besluit had genomen te scheiden kwam ik achter dingen die mijn vader heeft gedaan in het verleden. Pijnlijke dingen die ik beter niet had kunnen weten omdat het allemaal al zwaar genoeg is. Door deze dingen ben ik verdrietig en erg boos op mijn vader en ons contact is nu erg slecht. Elke keer als ik hem zie klap ik zo ongeveer helemaal dicht en is het ongemakkelijk. Hij blijft maar herhalen hoe naar hij het vind en hoeveel hij van me houd. Het liefst zou ik hem niet meer zien maar...het blijft mijn vader. Iemand tips of hulp om hiermee om te gaan?

Hallo, Mijn moeder praat soms heel negatief over mijn vader en ze wil hem niet eens zien.. Terwijl mijn vader gewoon wil dat het goed tussen hun gaat. Dus ze kunnen bijvoorbeeld niet samen naar een ouderavond ofzo. ik vind dit echt vreselijk. Ik vind het gewoon niet kunnen dat ze moeten overleggen wie bij een voorstelling ofzoiets komt kijken, ik wil dat ze gewoon allebei komen en dat mijn moeder het niet erg vind om soms mijn vader te zijn als dat mij gelukkig maakt.. ze hebben toch ooit van elkaar gehouden ?! Praten helpt niet.. Dus hoe los ik dit op?

Hey allemaal, Ik ben Robin (meisje) en ik ben 14 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11/12 jaar oud was, en nog steeds voel ik me er kut over. Het begon allemaal al een hele tijd van tevoren toen mijn moeder 'ziek thuis was van dr werk'. Mijn ouders hielden mij en mijn zusje voor dat mijn moeder problemen had op dr werk ofso, en drm vaak thuis zat te huilen. Het kwam regelmatig voor dat we s' avonds zaten te eten en mijn moeder opeens begon te huilen. De sfeer bij ons in huis was heel gespannen en niet bepaald heel gezellig. Nouja in ieder geval, dit speelde al 2 maanden, tot op de dag (1 april) (had je srs geen andere datum kunnen pakken) dat mijn ouders ons vertelden dat ze niet meer van elkaar hielden (eigenlijk hield alleen mijn vader niet meer van mijn moeder). Vanaf die dag heb ik heel vaak s'avonds in mijn bed liggen huilen, luisterend naar het geruzie van mijn ouders. Mijn ouders besloten om in relatie therapie te gaan, maar ik zag de situatie eigenlijk alleen maar slechter worden. Eerst gingen ze samen naar de therapie, daarna apart omdat het samen niet meer lukte, en daarna hebben ze het maar opgegeven en besloten te gaan scheiden. In deze periode zijn mijn ouders steeds om ste beurt thuis geweest terwijl de ander bij familie sliep, en elke keer als de ander weer aan de beurt was om bij ons thuis te zijn was er weer een heleboel gehuil en geruzie. Na een tijdje is mijn moeder op zoek gegaan naar een huis en heeft er gelukkig 1 gevonden 5 minuten fietsen van mijn vaders huis. Uiteindelijk heeft de scheiding van mijn ouder me 2 jaar verdriet en onzekerheid over de situatie gekost. Nu ben ik de halve week bij mn pa en de halve week bij mn ma. Maar nogsteeds is het hartstikke klote om met al je spullen (schoolboeken, tas met kleding, hockeyspullen etc.) heen en weer te moeten fietsen, soms moet ik wel met 5 tassen op de fiets. Mijn ouders kunnen eindelijk na 3 jaar elkaar weer tegenkomen zonder gelijk weer chagerijnig te gaan doen of de ander boos aan te kijken (volwassenen zijn nog grotere kleuters dan wij). Op het moment heeft mn moeder een nieuwe vriend die ik eigenlijk echt niet aardig vind, maar daar kan ik mee leven. Nog steeds gebeuren er af en toe dingen nog als gevolg op de scheiding, maar dan is het fijn om er even over te praten. Dit geef ik dan ook als tip aan alle andere kinderen die de dupe zijn van een scheiding, "je moet er gewoon over praten!"

mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden.ik heb daar veel verdriet over ik ben bang dat mijn familie daardoor niet echt vaak meer met elkaar omgaat ik ben daar vreselijk verdrietig over ik weet gewoon dat ik er nooit meer aan ga wennen

Ik ben 13 jaar. Ik zit nu in de brugklas. Om de week word ik op vrijdag door mijn vader opgehaald, hij woont aan de andere kant van het land.Hij kwam me op de basisschool altijd uit school halen om half vier. Maar nu ik op de middelbare school zit wil ik graag om half zeven opgehaald worden. Dan kan ik gewoon dingen doen met mijn vriendinnen en dan pas savons het weekend naar mijn vader. Hij is heel boos geworden en hij wil me beslist om half vijf komen halen. Direct uit school. Dan heb ik helemaal geen tijd om mijn spullen thuis op te ruimen en dingen na schooltijd met vriendinnen doen. Ik wil dat niet.... Maar ik ben heel bang voor hem en mijn moeder ook. Hij maakt altijd met mijn moeder ruzie en wij moeten altijd naar hem luisteren wat hij wil. Niet naar wat ik wil. Als ik een feestje heb waar ik naar toe wil of iets anders belangrijks in het weekend dat ik naar mijn vader moet dan mag dat niet van hem. Hij zegt dat het zijn weekend is en dat hij de baas is. Helppppppp hoe moet ik dit nou doen?

Mijn ouders hebben een paar dagen geleden besloten om te scheiden, ik heb geen idee hoe ik hier mee om moet gaan. Ik hoor sinds de beslissing mijn ouders vaak ruzieën en het voelt continu alsof ik een kant moet kiezen. Ook moet ik vaak huilen. Hoe ga ik hier mee om? Tips?