Hallo allemaal, Ik kreeg in de zomer te horen dat mijn ouder gingen scheiden! Dat moment zal ik nooit meer vergeten! Vanaf dat moment zal mijn leven voor goed veranderen! Alles werd anders.... Niks was meer het zelfde en ik hield altijd in mijn achterhoofd dat mijn ouders altijd zeiden dat ze nooit zouden scheiden voor ons (de kinderen). Maar toen gebeurde het toch! Ons gezin is gewoon kompleet verwoest. Maar laatst zei mijn vader iets bijzonders: we zullen altijd met z'n vijfen blijven. En dat zal nooit veranderen!! Dat is ook zo!! Maar het idee dat je gewoon niet de twee ouders bij jou kan hebben die jou tot wie je nu bent hebben opgevoed. Dit is de moeilijkste piriode uit mijn leven. Ik weet niet hoe ik dit kan verdragen en ooit hier boven op kan komen! Kan iemand mij misschien helpen?

Hallo allemaal, Laatst was ik op een verjaardag van mijn nicht en die is 20 geworden, zij wilde graag haar vader er bij hebben maar haar vader is de broer van mijn vader ( mijn tante en oom zijn ook gescheiden) het punt is mijn oom keek mij precies met zo'n onschuldige blik van ik heb niets gedaan precies zoals mijn vader

Hoi allemaal, Een kleine 2 maanden geleden heb ik te horen gekregen dat mijn ouders iit elkaar gingen. Ik heb het er een tijdje zwaar mee gehad maar wilde het eigelijk aan niemand laten merken! Ik wilde sterk zijn voor mijn ouders en mijn broer. Ik was bang dat als ze zagen dat ik het zo zwaar het , ik het nog zwaarder voor hen maakte. Vanaf het moment dat ik het hoorde begon een soort van achtbaan. Het ging zo snel en ik had niet eens de tijd om aan het idee te wennen. Ik had ook een soort gevoel alsof ik moest kiezen tussen mijn ouders. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan!

Ik had ook een gevoel dat niemand mij echt goed begreep en daardoor weinig steunde. Alleen mijn broer. Ik had het gevoel dat ik er een beetje alleen voor stond en dat was zwaar. Ik begrijp als je dit verhaal niet wil lezen alleen ik vind het fijn dat ik dit even kwijt kan!

Hi allemaal, Ik ben er net achtergekomen dat m'n vader porno kijkt. Hij heeft z'n YouTube geschiedenis niet gewist.. Ik vind het helemaal geen fijn gevoel, ik vind het raar. Mijn vader.. Altijd zo'n lieve normale vader waarvan je dit niet zou verwachten. Ik weet ook wel dat veel mannen porno kijken maar toch.. Vinden jullie dit normaal en moet ik er iets over zeggen?

Heyy allemaal ik wil gwn even mijn verhaal kwijt ongeveer een jaar geleden heeft mijn vader bekent gemaakt dat hij is vreemd gegaan dit is nu nog steeds bezig en ik vind dit erg vervelden want ik wil geen contact meer met mijn vader maar hij probeert mij te dwingen dat lukt hem niet want ik sta stevig in me schoenen ( in ieder geval als dat wel zo is ) maar hij probeert mij telkens naar allerlei musicals mee te nemen en dan premières

Ik hou niet zo erg om te praten over al het gedoe met mijn ouders, maar ik heb nooit echt het gevoel dat mensen mij begrijpen als ik zeg hoe moeilijk het af en toe kan zijn en hoe een klap het is voor jou als kind om een scheiding van je ouders mee te maken. Daarom plaats ik dit hier waar ik denk dat mensen het wel begrijpen, ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt. Je hoeft het niet te lezen ik wil gewoon dat ik het verhaal eens in het kort heb opgeschreven. Ik was een jaar of 4 jaar oud toen mijn eigen ouders uit elkaar gingen. Dit was voor mij en mijn zussen in die tijd erg verwarrend. Maar gelukkig ging de scheiding niet met teveel ruzie. Maar het zorgde er wel voor dat ik en mijn zussen wat minder zelfverzekerd waren. Het ergste was dat met mijn ex-stiefvader waarmee me moeder later een reactie kreeg. Mijn moeder had nog een kind met hem gekregen ze was een jaar of 3 (ik toen 10) toen we naar Noorwegen emigreerde. Dit vond ik toen de tijd al niet te leuk omdat ik natuurlijk alles moet achterlaten in Nederland. Maar een maand of 5 later toen ik de ik me daar thuis begon te voelen ging het helemaal mis tussen mijn moeder en mijn stiefvader. Hij was vreemd gegaan en wou me moeder verlaten. mijn moeder was er kapot van. 1 maand lang hebben we iedere dag ruzies moeten aanzien, dingen die kapot worden gegooid, mijn zusje was vreselijk aan het huilen. We wisten echt niet wat we moesten doen als kind zijnde. Na deze tijd zijn wij weer terug verhuist naar Nederland en kon ik weer alles achterlaten wat ik daar had opgebouwd Ik ben zelf niet het persoon dat graag zijn gevoelens uit over dit soort dingen maar ik kan toch wel zeggen dat door deze ervaring ik een moeilijke tijd heb gehad die ook erg mijn sociale leven beïnvloeden. Gelukkig ben ik er door positief te denken gewoon weer overheen gekomen zonder hulp. Ik heb mijn plezier gevonden in spontaan zijn. Ik hou er van om andere mensen te laten lachen. Ik sta nu ook heel positief in het leven maar toch zullen de herinneringen mij wel blijven achtervolgen (zoals ik al zei, ik wou gewoon even mijn verhaal in het kort kwijt. Maar bedankt als je het toch hebt gelezen)

Hoi allen, Ik weet niet hoe ik alles precies moet verwoorden maar ik ga het proberen. Mijn ouders zitten in het begin van een scheiding, de brief is er en het hoge woord is eruit. Mn moeder is verliefd op een ander. Ik heb hier erg veel moeite mee en daarom heb ik geen contact meer met haar. Ik woon op kamers, en mn ouders wonen nog onder een dak. Daarom kom ik niet meer vaak thuis. De band met mijn vader is erg sterk en ik spreek hem vaak. Momenteel zit ik in het eerste jaar van de opleiding hboV. En dan nu... Ik voel me gewoon elke dag heel verdrietig, boos, somber en ik heb nergens meer zin in. Echt gewoon nergens. School deed ik altijd met plezier, en nu begint mijn interesse, motivatie en werk ook de dupe ervan te worden. Ik vind het lastig om met iemand erover te praten.. Omdat ik ssimpelweg het gevoel heb dat niemand het oprecht snapt, en snapt hoe ik me voel. Mijn vriend waar ik bijna 3 jaar een relatie mee heb, is er wel voor me maar ook die sluit ik buiten.. Ik klink misschien heel depressief of zielig, wat ik (hopelijk) niet ben! Maar ik merk gewoon aan alles dat ik eraan onderdoor ga en niks meer goed voelt.. Misschien dat een van jullie mij wel echt snapt. Ik hoop het.. Debby, 19.

Mijn ouders hebben net een maand geleden aangegeven dat ze gaan scheiden. Ze hadden niet eens erge ruzie of zoiets! Daardoor kwam het echt als een verrassing. Ik heb moeite met slapen, maar ik durf het daar echt met anderen over te hebben. Ik ben bang dat ze me niet begrijpen, of dat ze me niet geloven. Mijn school resultaten gaan achteruit, en hoewel ik weet dat het normaal is, word ik daardoor echt boos op mezelf. Kan ik niet gewoon doorgaan met mijn leven? Ik heb aan een aantal vriendinnen verteld dat mijn ouders gaan scheiden. Ik waardeer het echt dat ze me echt willen helpen enzo, iedereen trouwens, maar toch, ik haat het als mensen continu medelijden met me hebben en continu dingen zeggen zoals 'als je wil praten, ben ik er voor je'. IEDEREEN zegt dat en het wordt ronduit vermoeiend. Ik houd een dagboek bij, waarin ik al mijn zorgen en gedachten opschrijf, wat opzich goed is, maar ik ben zo bang dat mijn ouders het vinden en omdat de meeste stukjes die ik schrijf depressief zijn, dat ik dan naar een psychiater moet of zoiets en dat wil ik echt absoluut niet. Er zijn nog wel wat meer dingen aan de hand, maar voor nu: Heeft iemand alsjeblieft nog tips? Ik zit een beetje in de knoop met mezelf zal ik maar zeggen. groetjes, Joséphine

Hoi ik ben belle en mijn ouders zijn meer dan 6jaar gescheiden daar heb ik altijd veel moeite mee hebben juli nog tips??? Groetjes Belle

Heey ik ben Floor (12) mijn ouders zijn gescheiden en dat maakt mij niet uit het is alleen dat ik moeite heb met mijn vader. Hij heeft nooit naar me omgekeken en ik vond het ook niet erg om hem wat minder te zien. Maar toen ging het fout. Ik kon het niet aan om naar mijn vader toe te gaan om dat hij in het huis woont waar al die ruzies en de hele zooi had plaats gevonden. Hij gaf mij geen tijd om het te verwerken en hij dwong mij daar heen te gaan. Mijn gevoelens en emoties stapelde zich op en ik moest ook presteren op school. Een tijdje later werd het heel erg dat ik niet meer wilde gaan en dus gewoon bij mijn moeder bleef maar daar was hij het niet mee eens dus bonkte hij op de deur. Ik ben een paar keer weggerend maar dan ging hij naar mijn moeder en kreeg zij problemen.het werd steeds erger dus ging mijn moeder hulp zoeken en heel veel later kwam er een gezinsvoogd nu hoef ik niet naar mijn vader en wil ik ook nooit meer contact met hem maar de mensen om mij heen kunnen dat niet accepteren. Wat moet ik doen.