Ik Vind het lastig om te moeten weten dat we nooit meer een gezin kunnen zijn. We konden zoveel plezier maken samen. ik kon ervan genieten.Maar die tijden gaan nooit meer komen. Het is nu mama , zusjes en ik. Mijn gezin bestaat nu nog maar uit 3vrouwen. Ik zei altijd dat ik geen vader had maar een " vriend" en ik dat helemaal niet erg vond. Maar Nu je weg bent, besef ik pas hoe erg ik een vader mis. Je kon op je eigen manier liefde geven.Een liefde die ik niet meer kan krijgen, die verdween toen jij besloot om bij ons weg te gaan , die een eeuwige leegte in mijn hart achterliet,een litteken die nooit meer mooi zal helen. 21 jaar geleden kon ik niet kiezen en werd jij mijn vader. 21 jaar later heb ik ook niet kunnen kiezen, kiezen of jij bij mij wilde Blijven. Had ik meer Mijn best moeten doen, jou moeten smeken? Nee.Het is gewoon gebeurt. Net als toen jij mijn papa werd. Een papa en mama Hebben lijkt zo Gewoon, iets wat hoort. Maar nu pas besef ik , dat dat helemaal niet zo is. Ik probeer niet aan je te denken, maar je blijft bij alles in mijn gedachten. Ik denk na, wat zou jij nu hebben gezegd? Gedronken? Wat zouden we samen hebben gedaan? Wat had je nu gezegd om mij op te vrolijken? Ik probeer antwoorden te verzinnen voor jou op al die vragen, probeer herinneringen naar boven te halen, hoe dat vroeger ging, toen alles Nog Normaal was. Heb vragen in mijn hoofd, probeer er achter te komen wat er mis is gegaan, wat ik mis heb gedaan, waarom het niet gewoon zo was gebleven zoals het vroeger was. Waarom wij als gezin uit een gescheurd moesten worden. En ik denk dat ik nooit ga kunnen stoppen met nadenken daarover. Want als nergens een reden voor is, staat mij dan ook een leven vol verdriet te wachten? Zonder dat ik dat zelf in de hand had. Blijf ik dan ook voor eeuwig afvragen, waarom het mij niet is gelukt. Net als dat bij ons is gebeurt. Jij leeft je leven, en wij de onze. Samen gelukkig een gezin zijn zal het nooit meer worden, dus probeer ik te blijven denken aan vroeger, terwijl ik vragen zou blijven stellen in mijn hoofd en jij ze voor me Invult in mijn gedachten.

hoi, mijn ouders gaan scheiden, maar ik heb daar heel erg moeite mee want ik ga bij mijn moeder wonnen , dat vind ik helemaal geen probleem maar dan zie ik mijn vader niet zo heel vaak, en dan ga ik heb heel erg missen, en het zelfde als ik bij mijn vader ben mis ik mijn moeder. hebben jullie er tips voor? groetjes, kyra

Hoi, mijn vader woont al een half jaar bij een andere vrouw, hij wil gaan scheiden met mijn moeder daar is mn moeder heel erg verdrietig over hij wil ook dat ik veel met hem afspreek en praat de heletijd over dat ik ook bij hem ga logeren maar ik vind het niet zo fijn om zo vaak bij hem te zijn maar ik durf dat niet te zeggen hebben jullie tips misschien

Hoi Hoi, Als je ouders gaan scheiden komt er een nieuwe liefde in hun leven, maar ook hun familie komt dichter bij jou te staan. Ineens wordt er gezegd dat het jou "familie" is. Maar ik kan daar nog steeds niet mee overweg. Het is meer mijn stiefmoeder's kant waar ik niks mee heb. Ik vind ook stom om daar heen te gaan en verzin altijd iets om eronderuit te komen. Nu heb ik mijn verjaardag gevierd voor de familie en haar kant kwam ook. Maar ik wil geen cadeau of iets van hun of van mij hoeven ze niet te komen, want ze voelen gewoon niet echt als familie. Ik ken ze ook alleen van naam en dat is het, heb er geen band mee. Maar ik heb het nog steeds niet durven zeggen Weet iemand hoe je zoiets zegt? Ben bang dat ze dan boos of gemeen erover gaan doen. En heb al niet zo goede band met mijn pa en stiefmoeder. Maar ja voel me al wel verplicht naar ze toe te gaan en om dat dan ineens te zeggen... Ik wil sowieso mijn verjaardag daarom niet meer vieren als ik 18 word. maar dan gaan ze vragen stellen en ik word ook wat oud voor, maar de familie aan de kant van mijn pa kan ik wel mee overweg. ' heeft iemand tips hoe ik dit aan moet pakken? Alvast bedankt.

Hoi, Toen mijn ouders gingen scheiden was ik zes. Ik zag de gebruikelijke voordelen ervan in zoals: twee keer verjaardag twee kamers en vond het niet zo'n groot probleem. Mijn vader had al heel snel een nieuwe vriendin en die vriendin had ook nog twee dochters. Ik dacht dat ik ze wel mocht maar dat je iemand mag betekent het niet gelijk dat je zusjes bent. Omdat ik de ideale dochter wou zijn heb ik nooit wat tegen mijn vader gezegd. Mijn vader en zijn vriendin gingen trouwen maar nog geen half jaar later ook weer scheiden. En zo ineens zag ik mijn stief familie nooit weer, daar had ik geen problemen mee trouwens. Mijn vader was toen ongeveer een jaar single het mooiste jaar van mijn leven na de scheiding. Daarna kwam de volgende vriendin ik was er inmiddels wel een beetje klaar mee. Ik wou niet allemaal vreemde mensen in huis ik wou gewoon alleen tijd met mijn vader. Ik kwam daar al zo weinig en als ik daar was was zij er ook. We hadden afgesproken dat als ik op dinsdag avond bij hem ging eten er dan geen vriendinnetjes waren. En dat ging op zich goed. Na twee jaar Max. Was mijn vader blijkbaar ook al klaar met die vriendin en ging het weer uit. En nou het duurde nog geen half jaar voordat hij weer aankwam zetten met een of andere vrouw. De buurvrouw ook met twee kinderen dat maakt het voor mij moeilijk. Omdat ik die kinderen wel aardig vind maar ik bij mijn vader niet de indruk wil wekken dat ik het leuk vind als hun er zijn. Dat is juist niet zo maar ook weer wel ik zit heel erg met mezelf in de knoop. Ik heb heel lang gedacht en denk nog steeds waarom betrek je je kinderen en je relatie als je weet dat het toch niet voor altijd is die vrouw wordt toch ooit weer uit mijn leven gezogen. Gelukkig kan ik alles kwijt bij mijn moeder die nog altijd single is en als je een relatie heeft mij daar niet in betrekt. Als je het mij vraagt de perfecte moeder. Ik ben nog steeds ontzettend trots op haar. Maar ik heb geen idee wat ik nou aan moet met die stomme nieuwe vriendin die ik overigens helemaal niet mag. Groetjes.

hoi allemaal iik vind het belangrijk als je familie er voor je is als je het moeilijk vind dat is mij familie die is er altijd voor mij zo fijn....

Ik mis hoe het was..

jongens mijn ouders gaan scheiden hebben jullie misschien advies voor mij

ik heb een korte tijd geleden door mijn psycholoog deze site ontdekt. ik zit hier dan ook vaak op te kijken voor advies van andere kinderen. hier heb ik meestal veel aan. daarom deel ik met jullie ook mijn verhaal en mijn tips. zo begon het bij mij al technisch gezien al jaren geleden. mijn vader dacht altijd heel veel aan zichzelf. hij vond zichzelf altijd zielig en dacht alleen aan zijn eigen moeilijkheden. Ook dronk hij heel veel. of ja, hij dronk niet zo zeer veel, maar gewoon meer dan hij aankon van alcohol. Hier is mijn moeder bijvoorbeeld heel erg op afgeknapt. niet alleen mijn moeder vond dit vreselijk, maar mijn twee oudere broers en ik ook. wij moesten elk avondeten vragen wat hij op had, omdat hij heel raar uit zijn ogen keek. wij hebben vaak moeten vragen waar de oude papa was, maar nu ben ik de oude eigenlijk al vergeten, omdat de oude te lang geleden is om te herinneren. nu ongeveer één jaar geleden kreeg ik gitaarles bij een leraar van een paar jaar geleden. hij woont achter ons, en daarom kan je er makkelijk heen. maar hier werd vaak misbruik van gemaakt. mijn moeder kwam me altijd ophalen, maar ik moest altijd eerder weg. ik ben nooit sámen met mijn moeder terug gegaan. en mijn moeder kwam dus vaak later dan 12 uur 's nachts thuis. ik had dus al door dat er iets niet helemaal klopte. net voor de scheiding ging mijn moeder vaak naar oma. hier bleef ze dan meer dan één uur. maar werkelijk was ze maar een kwartier bij oma geweest, en was ze de rest van de tijd bij haar nieuwe vriend. nu ongeveer een half jaar geleden werd ik vroeg in de morgen wakker gemaakt door mijn geschrokken vader, die mij het nieuws doorgaf dat mijn moeder was vertrokken. ik vroeg als eerste:'Wat bedoel je met vertrokken?'. waarop mijn vader antwoordde dat ze naar haar nieuwe vriend was. waarschijnlijk voor altijd. ik kon niks zeggen en ik wist niet wat ik voelde diep van binnen. ik was als eerste super boos. het liefst wou ik de hele wereld uitschakelen zodat er gewoon geen zorgen was. of terug in de tijd zodat het nog even zoals het vroeger was. maar later voelde ik vooral verdriet. waarom ik? waarom het gezin wat eigenlijk gewoon prima was? maar nog geen maand later was ik er al overheen. ik ben er achter gekomen dat één van de drie gezinnen hetzelfde hebben meegemaakt. mijn moeder had me alles uitgelegd, en eigenlijk was ik het er helemaal mee eens. de schuld ligt eigenlijk bij allebei van mijn ouders. en natuurlijk blijven mijn vader én moeder allebei in mijn hart. want gescheiden of niet, het blijven mijn ouders, die toch aan mij denken. ook al is het even moeilijk. jammer genoeg willen mijn vader en mijn twee broers niet zo denken zoals het eigenlijk is. ze denken vrij direct. mama is weggegaan, dus zij is schuld. maar zo makkelijk ligt het niet. ook ben ik nu vaak bij de nieuwe vriend van mijn moeder. hij was mijn favoriete leraar van de basisschool, dus ik kon al goed met hem overweg. maar als ik eigenlijk thuis ben, voelt het huis niet veilig. vooral als mijn oudste broer geen goede bui heeft. dan zet hij het hele huis op zijn kop. hij denkt altijd dat ik raar denk, maar dat is helemaal niet zo. ik denk wat verder dan zij doen. mijn vader is vaak bang voor mijn oudste broer, waardoor hij uit angst met hem mee gaat doen. als ze dan samen hun team hebben, zijn zij ook sterk. dan schelden ze me uit voor de ergste dingen die je kan bedenken. meestal zit ik dan huilend op mijn kamer met mijn telefoon in mijn handen, hyperventilerend mijn moeder te bellen. dit is mij nu al twee keer overkomen. dan vind ik het eng om de trap af te lopen, omdat ik bang ben dat ze me horen en mij in elkaar slaan. ik heb nu al een paar keer gehad dat ik moet "vluchten" naar het andere huis. hopelijk hoeft dit over een tijdje niet meer te gebeuren, want het is echt vreselijk. sinds dit al een paar keer is gebeurd heb ik hulp gekregen bij een hele lieve kinderpsycholoog. zij heeft mij een paar tips gegeven, die ik graag met jullie deel. 1: Als je net zo'n broers/zussen heb zoals ik, die je de hele tijd belachelijk maken, geef ze vooral geen aandacht. Hier zijn ze vaak naar op zoek. Als het kan, ga gewoon naar je kamer, als ze dit ook "grappig" vinden, ga dan gewoon niet ertegenin. Je zal zien dat ze na een tijdje, hoe lang dat ook duurt, gewoon ophouden. 2: In de open brief staat dat een scheiding eigenlijk net zoals een nieuw huis werkt. Het begint met de verhuizing, het moment waarop de scheiding bekend wordt gemaakt. Dan heb je meestal heimwee naar vroeger, maar als je een beetje geduld hebt en het gewoon accepteert, komt er langzaam een heel mooi nieuw hui uit. Je leest als eerste dat de kinderen het vreselijk vinden, en ook heel boos zijn op hun ouders. Maar de tip die ik hierbij geef, is het eigenlijk gewoon zo goed mogelijk accepteren. 3: Soms zijn je ouders een beetje in de war met vroeger. Help ze dan gewoon. Ik heb dit vaak moeten doen. Mijn ouders vinden dat best wel fijn. Ze zeggen dat ik goed, helder en diep kan denken, en daardoor alles goed op een rijtje kan zetten. Laat ze vooral niet in hun verdriet zitten. Help ze er uit en laat ze de voordelen zien. Want herinner, uiteindelijk zijn het niet alleen nadelen. 4: Zoek goede afleiding. IK had vlak na de scheiding een feest voor de hele klas. Dit is een hele leuke dag geweest en heeft me even uit mijn depressie geholpen. Je kan ook gewoon lekker even je hobby doen. Ik zit op ballet, dus ik kan het er altijd uit dansen. Dit helpt mij altijd. Dit was mijn verhaal met mijn tips. Hopelijk hebben jullie er nog net een paar dingetjes bij geleerd. Bij mij heeft het zeker geholpen. Groetjes

Mijn situatie: Mijn ouders zijn nu al zo'n 10 jaar gescheiden. Ik was al volwassen toen zij uit elkaar gingen. Ik heb ervoor gekozen om bij mijn vader te blijven, om mijn eigen plek te houden, om rust te krijgen en zelfstandig te worden. Mijn ouders hebben nu allebei een ander, zijn hertrouwd en zijn gelukkig op hun plek. Mijn broers en ik hebben al vanaf onze tienerjaren niet veel contact. We zijn nogal op onszelf en we praten niet met elkaar. Mijn oudste broer zegt geen problemen te hebben en mijn jongste broer praat er niet over. - Is het gek dat ik me nog steeds nergens thuis voel, niet bij mijn moeder met haar man en niet bij mijn vader met zijn vrouw? - Is het raar dat ik me wel eens verdrietig voel als ik bij mijn vriend's ouders ben? Zij gaan wel heel hecht met elkaar om. - Is het raar dat ik een familiefoto met mijn broers niet zie zitten, omdat het herinneringen ophaalt aan het hechte gezin dat we niet zijn? Het confronteert mij en haalt de pijn en het verdriet weer naar boven. Vooral het laatste is iets dat mijn moeder graag wil en waarop zij maar geen nee kan verdragen. Ik wou dat ik de hele scheiding en de stroeve thuissituatie daarvoor kon loslaten en er niet meer aan hoefde te denken, maar zo werkt het blijkbaar niet. Hoe zouden jullie hiermee omgaan?