Hallo Ik ben ook een kind van gescheiden ouders, namelijk al 15 jaar... Mijn ouders zijn beide opnieuw gelukkig én getrouwd. Wat ik uiteraard geweldig vind voor mijn ouders en mezelf. Mijn vader heeft van bij het begin ervoor gekozen om de volledige voogdij bij mijn moeder te laten. Wat ik eigenlijk altijd heel jammer heb gevonden. Want tot op heden, na 15 jaar, voel ik mij nog steeds een vreemde tussen de nieuwe familie van mijn papa. Ik zou graag willen oproepen aan gescheiden ouders dat het niet na een aanvaardbare lange periode, plots allemaal gemakkelijker is voor de kinderen. Er zit inderdaad slijt op maar het blijft moeilijk en af en toe moet er weer even de nodige aandacht aan gegeven worden. X

---

Ik heb een vraagje, wat kun je doen wanneer je niet goed met een ouder kan opschieten en graag allen bij de andere ouder wil zijn? Heeft iemand hier ervaring mee?

---

Hei wen je aan bestrijden ouders

Hallo, mijn moeder en oma van mijn moeders kant zeggen soms niet zo leuke dingen over mijn vader. Dat is niet leuk om te horen. Ik weet ook niet goed hoe ik er mee om kan gaan. Heeft iemand tips om er beter mee om te kunnen gaan. Liefs Ella.

Lieve jongens en meisjes op het forum, Hier een keer een berichtje van een (stief)mama. Mijn twee bonuskindjes had ik eerder dan mijn twee biologische kindjes, maar ook hun heb ik vanaf het begin in mijn hart gesloten, net zoals het moment na een bevalling, liefde op het eerste gezicht. Ik denk dat veel stiefouders vergeten dat wanneer je een partner krijgt met kinderen je heel goed moet realiseren dat je ook heel bewust voor de kinderen moet kiezen en als je dat niet wilt je die verbintenis gewoon niet moet aangaan. Als stiefouder kan je een hele grote impact hebben op je stiefkinderen, dit kan positief of negatief zijn. Sommige kinderen hebben totaal geen behoefte aan nog een bemoeiende ouder ;) maar voor andere kinderen kan je misschien juist weer het luisterend oor zijn voor dingen waar ze met hun bio-ouders niet over durven te praten. Nu moet ik heel eerlijk zijn dat het contact met mijn partner en mijn ex totaal nog niet vlekkeloos verloopt. Zelf wil ik me daar totaal niet mee bemoeien omdat dat iets tussen hun is, maar voor de kinderen daarentegen wil ik echt hun rustpunt zijn, advies geven, onpartijdig zijn, soms een beetje hun papa ompraten :D kortom, gewoon iemand op wie ze kunnen terugvallen. Juist nu ik zelf "echt" moeder ben geworden is dat gevoel alleen maar sterker geworden en wil ik dezelfde opvoeding en het beste voor alle 4 mijn kindjes. Want zo zie ik ze gewoon. Ik hoop dat ik hiermee wat (stief)ouders geïnspireerd heb. Mijn mening is dat het welzijn van de kinderen altijd voor gaat, soms lijkt dat vanuit het oogpunt van het kind misschien niet altijd zo, maar probeer dan op zijn minst te beargumenteren waarom je een bepaalde keus hebt gemaakt en probeer je in hun schoenen te verplaatsten. Zij hebben nou eenmaal niet voor deze situatie gekozen, maar de keus voor hun is hopelijk ooit wel bewust geweest en kinderen en bijbehorende verantwoordelijkheid heb je nou eenmaal je hele leven. En ook al vind je het gedrag van de kinderen niet altijd even leuk, bedenk dat dat onder andere voortkomt uit karakter, opvoeding, bepaalde situaties waar het kind in beland en gedrag wat afgekeken wordt bij de ouders, dus met andere woorden kinderen worden gevormd en zijn niet uit zichzelf vervelend! Sorry voor deze verschrikkelijk lange post.. Ik wens iedereen heel veel succes en sterkte!

Alsjeblieft, Ik moet help, Ik kan hier niet weg. Ik word gemishandelt en mijn ouders gingen scheiden, Ik kon er niks aan doen maar mijn moeder geef nu nog mij de schuld, ik wil bij mijn vader wonen maar ook weer niet, Omdat hij schreeuwt, Word boos en soms slaat. Maar men moeder doet het vaker, Wat moet ik doen! Alsjeblieft! Help!

Hoi allemaal, Mijn moeder heeft ons vandaag precies 3 jaar geleden verteld dat ze niet meer van mijn vader hield. Na een periode van 3 weken vol gesprekken, ruzies, en alles wat maar met emoties te maken heeft, heeft mijn moeder de knoop doorgehakt om te scheiden. Toen ze dit vertelde, zei ze er ook nog koeltjes bij dat ze een nieuwe vriend had. Al 4 maanden. Vanaf dat moment ging alles heel snel, mijn vader een nieuwe woning, (mijn moeder bleef in het huis waar we tot dan toe altijd hadden gewoond met ons vieren,) heel veel klussen en op kerstavond was de eerste avond dat de woning van mijn vader zijn nieuwe huis was. Flutperiode natuurlijk, kerst is bij ons in de familie altijd heel gezellig geweest, altijd lachen, lekker eten en vooral het feit dat de familie bij elkaar was. We hadden een soort van rooster voor wanneer we (mijn zusje en ik) waar aten en sliepen. Dit ging goed, in het weekend was ik altijd bij mijn vriend thuis en waren mijn zorgen altijd even weg. Tot half januari, mijn vriend was het weekend weg en ik wilde bij mijn moeder slapen, aangezien ik me daar altijd kon "verstoppen" in mijn kamer. 1 probleem, de vriend van mijn moeder was daar. (Ik had hem de week ervoor een hand gegeven om kennis te maken, maar het deed me teveel pijn om daar langer te blijven. ) We hadden als gezin afgesproken dat we altijd voor de kinderen zouden kiezen, in ieder geval luisteren naar de wensen van ons en zo nodig schoppen we de ander eruit (letterlijk een van de voorwaarden van mijn vader). Maar helaas, mijn moeder koos voor haar vriend, want ik kon volgens haar ook makkelijk bij mijn vader blijven. Kwaad zijn mijn zusje en ik naar mijn moeders huis gegaan, en hebben we al jankend een gesprek proberen te voeren met mijn moeder. Tot de vriend van mijn moeder opeens eisen ging stellen. Dat ging er bij mij en mijn zusje niet in, en we kregen allebei een waas. Voor we het wisten stond mijn vader voor de deur, stormde naar binnen en greep die vent vast. We wisten dat dit heel fout kon aflopen en waren daarom erg blij dat de buurman (een kerel van 2 bij 2) naar binnen kwam en mijn vader naar buiten loosde. Ik heb die avond mijn vriend in paniek gebeld, en gelukkig heeft hij me via de telefoon wat rustiger gekregen. Nog nooit ben ik zo bang geweest. Vanaf dat moment is de band met mijn moeder alleen maar slechter geworden. Voor de scheiding had ik juist geen band met mijn vader, maar nu kan ik alles met hem delen, en dit doe ik ook. Met mijn moeder heb ik sinds een paar weken, sinds ik samen woon met mijn vriend, weinig contact en dat vind ik eigenlijk wel fijn. Ik ben heel blij met mijn vriend, die heeft me echt de steun geboden die ik nodig had tijdens de scheiding en de lastige periode erna (verjaardagen etc.) Ook mijn zusje is mijn steun, nog regelmatig hebben we over de scheiding emotionele gesprekken, en hoe laat het ook is, we maken altijd tijd voor elkaar. Het is echt belangrijk om je gevoelens met een ander te delen, je moet je er zeker niet schuldig om voelen om het een ander te vertellen. Het lucht zo op om je verdriet te delen, al is het maar op een forum. Bedenk altijd dat je niet alleen bent! Liefs

Mijn ouders zijn nu 4 jaar gescheiden. Een echte vechtscheiding en ze zijn ook totaal met zichzelf bezig. En wat doet het toch elke keer weer zn pijn als je aan alles terug denkt. Nu is mijn vader op vakantie (bij hem woon ik) en met mijn moeder heb ik niet meer zn hechte band na alles. En ik voel me vooral 's avonds zo intens verdrietig en ellendig alles thuis heeft een herinnering en het voelt of alles kapot is gegaan. Het maakt me zo verdrietig hoe alles er nu voor staat. En hoe had kunnen zijn. Ik loop nu stage dus moet elke ochtend vroeg op en dan voel ik mij zo alleen en niet gesteund. Gelukkig heb ik een lieve vriend maar zodra hij na een paar uurtjes weer moet gaan kan ik mij niet meer sterk houden en barst ik weer in huilen uit.

hoi ik ben een meisje . ik word vaak genegerd door me ouders. ik heb ook vaak ruzie met ze. mijn vader drinkt veer en ik kan niet met hem praten. ik kan me ook niet meer goed op school letten. ik mis lessen en haal veel onvoldoendes WAT MOET IK DOEN bedankt geschreven door een wanhopig meisje

Mijn moeder besloot 4 jaar geleden te gaan scheiden. Geen roze geur en manenschijn. Een ware vechtscheiding. Dit heeft mij echt verscheurd ik ben niet meer wie ik was. Ik zal jullie het hele verhaal besparen. Maar het ergste vind ik dat ik mij zo verlaten voel door mijn ouders ik voel mij alleen mijn ouders zijn zo met zichzelf bezig. Als ze wat te zeggen hebben is het negatief. Door dit alles ben ik ook constant bang om mijn lieve vried kwijt te raken. Bang om weer gekwets te worden.