Heyy heyy Mijn ouders zijn deze zomer gescheiden half jaartje dus al. In het begin lukte het wel allemaal maar nu.. ik heb geen eigen plek terwijl mijn ouders zeggen van wel. Ik kan niet meer elke week verhuizen het doet te veel pijn elke keer huilen en nogmaals huilen en dan voel ik mij zo zwak want ‘ huilen is voor baby’s’ Ik geraak er zo overstuur van van elke week verhuizen de ene ouder missen. Het liefste wil ik altijd bij mama blijven wonen maar dat gaaat jammer genoeg niet omdat ze geen ruzie hebben zeggen ze. Als ik met mama over praat hakkelt ze metteen af. Deze situatie voor mij is gewoon niet meer haalbaar en mijn ouders doen er niks aan als ik het vertel..

Help ik weet het echt niet meer!!!!!! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik iets van 4 was ze hadden veel ruzie met elkaar daarom zijn ze gescheiden. Ze praten vaak slecht over elkaar en dat voelt echt rot. Ik heb vaak ruzie met mijn vader en dan kan het nog wel is flink uit de hand lopen, maar uiteindelijk maken we het wel altijd weer goed. Ik hou wel soms blauwe plekken of schrammen over van de ruzies. Mijn moeder en ik zijn ook samen naar de politie gegaan om aangifte te doen ik vond het zelf wel oké, maar ik wil ook niet weg bij mijn vader, want ik hou wel van hem!! En zo zit mijn hoofd ook echt heel erg vol van alle gedachtes zoals: ● welk verhaal moet ik geloven die van mijn vader of van mijn moeder? ● waarom besta ik eigenlijk als ik niet weet wrm en als mijn ouders de hele tijd ruzie hebben om mij ●Stel ik moet kiezen sttaks als ik voor de rechter sta wie moet ik dan kiezen om aan welke kant te staan mijn vader of moeder? Typ alsjeblieft iets terug als je dit gelezen hebt met tips of je eigen verhaal dat helpt mij denken dat ik er niet alleen voor sta en dat ik niet de enige ben met een moeilijke situatie. Groetjes Selina

Hallo villa Pinedo, ik moet eventjes wat kwijt. Mijn hoofd zit helemaal vol. Dat zat hij altijd al, maar nu mijn ouders een half jaar gescheiden zijn is het toch nog wel heel veel meer. Ik heb al wel eens een berichtje geplaats dat mijn hoofd vol zat. Ik heb 2 reacties gekregen en ook een paar tips wat me zou kunnen helpen mn hoofd te legen. Maar niks werkt. Dus ik heb geen tips nodig. Ik weet niet wat ik wél hoop te krijgen voor reacties. Ik ben energieker dan andere kinderen want ik heb ook adhd en add. Maar waar het echt allemaal anders gebeurt is mn hoofd. Elke seconde schiet er wat te binnen. En ik kan het nou eenmaal niet zo goed verwerken. En dan raakt er een file. Ik weet niet hoe ik dit kan veranderen. Villa Pinedo, help me alsjeblieft.

Hoi! Mijn ouders hebben me vorige week verteld dat ze willen scheiden. Dat is heel vervelend en ik vind het ook lastig. Ik praat er niet veel over maar ik merk dat mijn concentratie op school niet al te best is… ik moet super veel doen en ook kei veel leren! Ik moet morgen een opdracht inleveren en ik moet daarvoor nog een heel boek uitlezen! Dat lukt me dus nooit, kan iemand helpen?

Hi allemaal. Ik vind het best moeilijk om hierover te praten, maar sinds het anoniem is durf ik het hierop toch wel. Ik struggle de laatste tijd erg veel met sombere gedachtes en zelfbeschadiging. Verschillende factoren, waaronder mijn thuissituatie, druk vanuit school en een gevoel van eenzaamheid zijn hier de oorzaak van. Ik ben van mijzelf een meisje dat 'altijd vrolijk' is en vind het moeilijk te laten zien hoe ik mij écht voel. Op school en bij mijn familieleden heb ik dus altijd een masker op en doe ik alsof alles goed gaat. Maar ik zie zelf in dat het niet goed gaat en dat ik hulp nodig heb. Echter, in het verleden hebben mijn ouders heel slecht gereageerd op mijn mentale gezondheid en mijn zelfbeschadiging. Ik wil dus gewoon echt absoluut niet dat dit bij m'n ouders terecht komt en ik weet dat als ik hulp vraag aan school of mijn huisarts, mijn ouders er op een gegeven moment bij betrokken gaan worden. Dit wil ik echt vermijden. Hierdoor zit ik wel in een cirkel, waar ik voor mijn gevoel niet meer uitkom. Ik ben niet gediagnosticeerd, dus ik wil mijzelf niet depressief noemen, maar dat is hoe het voelt. Ik ben echt op het laagste punt in mijn leven en zie nog maar één uitweg. Iemand tips? Ik weet dat ik hulp nodig heb, en sta ook open voor hulp, maar ik durf en kan gewoon niet over mijn gevoelens praten. Ik klap direct dicht zodra het onderwerp 'mentale gezondheid' naar boven komt en krijg zo'n enorme brok in mijn keel.

hallo, dit gaat over de gezondheid over mijn broertje. mijn broertje is 9 jaar oud en in groep 6 zit hij nu, hij is in de ochtend niet naar school te krijgen, hij geeft aan dat hij dan buikpijn heeft waarvan wij niet zeker weten of dat zo is want hij liegt weleens vaker. hij huilt vaak op school en vind school gewoon echt niet leuk. en als we gaan avond eten dan eet hij geen een stukje groente, nooit niet, maandag tot zondag bijna niet. hij wil het gewoon echt niet, gister avond maakte hij een heel gedoe over 1 snijboontje die hij niet wilde eten, uren aan tafel gezeten en hij doet het gewoon niet. hij kan die knop gewoon niet omdraaien, met alles niet. vorig jaar was het al zo maar nu dit jaar met de scheiding is het veel erger geworden, hij heeft waarschijnlijk wel een soort vorm van autisme, maar het is zo´n gedoe de heletijd het zelfde liedje, elke dag. wat zouden we kunnen doen om voor hem die knop om te draaien en het leuk te vinden op school en toch die groentes te eten bijvoorbeeld?

Hi, Bij ons op de studentenvereniging moeten we elk jaar een lifeline houden. Het liefste skip ik dan het stukje van de scheiding. Is er iemand die hier ervaring mee heeft, of iemand die tips heeft hoe ik dit op een easy manier kan vertellen zonder er een mega groot ding van te maken? Thanks!