Beste ouders Wij als kinderen hebben het erg zwaar in de scheiding. Ik ga nu ook naar de middelbare school, dus voor mij is het extra moeilijk, omdat ik dan nog allemaal andere spanningen over me heen krijg. Nieuwe vrienden, alles anders, veel meer leerlingen... Gelukkig hebben jullie voor ons een kindercoach geregeld om onze gevoelens te kunnen uiten. Toch blijft het allemaal heel emotioneel. Mijn vader en moeder hebben het slechte nieuws nu ongeveer een maand geleden verteld. Zelfs mijn vader moest huilen. De kindercoach is een hele opluchting voor mij geweest, dus aan alle ouders die in een scheiding zitten: Regel een kindercoach! Het is zó lekker om even al je gevoelens eruit te gooien! Vooral als oudste kind van vier! Dan heb je het gevoel dat je je sterk moet houden. Voor die anderen, omdat je ze niet van streek wilt maken. Ook je ouders wil je niet met je gevoelens lastigvallen, omdat je dan bang bent dat ze zelf gaan huilen. Daarom is een kindercoach zo belangrijk. Je moet niet al je gevoelens opkroppen! En als je niet wilt dat de kindercoach iets tegen je ouders vertelt, vertelt hij/zij het ook niet! De kindercoach zal vaak ook iets creatiefs met je doen, ik heb bijvoorbeeld een jurkje ontworpen. Daarin zat mijn verdriet en liefde verwerkt, zonder dat ik e bewust voor koos. Ook het hout om op te bouwen was erg belangrijk in mijn jurkje. Tekenen is echt iets voor mij om me te uiten. De laatste tijd loom ik ook veel. Vandaag heb ik samen met mijn moeder een heel schattig konijntje geloomd! Dat is ook een tip voor de ouders. Doe zelf ook iets met je kind. Maar als je meerdere kinderen, zal je steeds iets anders moeten doen... Ieder kind is anders. Ik heb met m'n moeder geloomd, mijn zusje een spel gespeeld met m'n moeder en de kleinere kinderen kijken films. Een tip voor alle kinderen: luister lekkere uptempo muziek! Ik luister Katy Perry en Cher Loyd. Hun liedjes zijn uptempo en emotioneel. En zoek een hobby waarmee je je echt uiten.

Beste gescheiden ouders van Nederland, Jullie zijn de ouders die ons zo trots vast hielden toen we net geboren waren, bij ons bedje stonden ‘s nachts om te kijken of we nog wel adem haalde, ons leerde fietsen zonder zijwieltjes en ons troostte toen we bang waren voor een monster onder ons bed. Jullie zijn de ouders die zo bezorgd waren toen we voor het eerst gingen stappen en een vriendje mee namen. Jullie willen ons beschermen tegen de val op ons eerste fietsje, tegen het boze monsters onder ons bed, tegen een enorme kater en een gebroken hart.. Leg ons dan eens uit hoe het kan dat jullie dezelfde ouders zijn die ons ’s nachts wakker houden omdat jullie ruzie maken, ons laten kiezen loyaal te zijn aan onze vader of moeder? Onze alimentatie niet willen betalen en hier ruzie over maken? En ons de rug toe keren wanneer het te moeilijk wordt? Niemand heeft jullie beloofd dat het makkelijk zou zijn, het ouderschap. En wij verwachten ook niet dat jullie het perfect zullen doen. Wij accepteren het zelfs wanneer jullie niet eeuwig van elkaar blijven houden en gelukkig worden met iemand anders. Het enige wat wij van jullie vragen is liefde, liefde van onze beide ouders. Gescheiden of niet, geef ons de kans om liefde te mogen ontvangen van beide onze ouders, en geef ons ook de kans liefde te mogen geven aan beide ouders! Dit kan alleen wanneer jullie elkaar accepteren en rustig naar elkaar luisteren. Wees blij voor ons wanneer we een leuk weekend hebben gehad bij de ander, drink een kop koffie samen als je ons ophaalt, zit vredig en trots naast elkaar bij ons afzwemmen. Dit zal niet altijd makkelijk zijn, maar DIT is de bescherming die wij nodig hebben. Want wat doet het met ons als de twee personen waar we het meest van proberen te houden het ons onmogelijk maken?

Lieve Ouders, Als kind zijnde is de scheiding van je ouders het ergste wat je mee kan maken. Sommige ouders spelen de scheiding heel erg over de rug van hun kind om. Zoals mijn ouders al 12 jaar doen. Ik ben een postduif en waarom? omdat mijn moeder niet meer met mijn vader wil praten. Ik heb ADHD en ik ben heel snel gestresst. Muziek houd mij rustig. Ik merk gewoon dat meerdere kinderen steeds vaker de dupe zijn van wat ouders uithalen. Vecht het lekker samen uit. Betrek alsjeblieft je kind er niet bij! Ik doe het kappersvak en eindelijk ben ik ook geslaagd voor een diploma. Ik heb er voor moeten vechten terwijl mijn ouders zelf ook bezig waren elkaars leven zuur te maken. Kinderen hebben gauw door als er iets mis is hoor! Vooral de scherpgezinde.... Geloof me nou, ook kinderen merken het wanneer jullie weer eens lekker bezig zijn. Ik ben ontzettend kwaad geweest op allebei mijn ouders. Maar houd dit in je achterhoofd: AMOR PARA SIEMPRE De echte ouders weten dat hun kinderen heel veel van hen houden. Maar stop met vechten. Overleg dingen niet als een stel wilde dieren. Maar doe normaal!!!!

heb je ruzie ga dan even weg je moeder blijft huis en je vader stapt in de auto of anders om

Ik ben nu 23 jaar en het resultaat van een vechtscheiding. Twee jaar lang hebben de ruzies tussen mijn ouders geduurd voordat daadwerkelijk de scheiding daar was. Hoewel mijn ouders mij en mijn broertjes ons nooit (fysiek) iets hebben aangedaan verwijt ik ze veel. Ik zie mijzelf nog een verklaring afleggen op het politiebureau tegen een van mijn ouders. Na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen. Ik was 15 jaar toen ik de keuze moest maken en werd door mijn moeder afgezet in de rechtzaal. 15 jaar lijkt oud genoeg, maar waar kies je in godsnaam voor? Zeker met je moeder buiten de deur die het liefst ziet dat je bij haar komt wonen. Ik wilde niet kiezen, waarom konden ze niet zelf iets besluiten? De scheiding is na het daadwerkelijke scheiden eigenlijk nooit gestopt. De schulden hebben ervoor gezorgd dat mijn moeder al snel een nieuwe vriend zocht. Ik was zo boos, we zouden het met zijn 4en doen en daar kwam de ene na de andere oelewapper solliciteren voor een relatie met mijn moeder. Met mijn vader heb ik na de scheiding 8 jaar geen contact gehad. Pas sinds een maar maanden heb ik het roer omgegooid. Ik wil geen slachtoffer meer zijn en mijn leven mag nu voor het eerst om mijzelf gaan draaien. Na een ruzie tussen mij en mijn moeder heeft ze beweerd dat ik als kind nooit iets te kort gekomen ben. Ik ben het daar niet mee eens. En dat ze dat niet inziet vind ik moelijk te vergeven. Twee weken geleden heb ik weer contact opgenomen met mijn vader. Ik miste hem ontzettend en het was alsof er een deel van mijzelf ontbrak. We bouwen het nu langzaam weer op. Mijn boodschap aan ouders? Het enige wat je voor je kinderen kan doen is zorgen dat de relatie met de andere ouder goed blijft. Dat ben je ze verplicht. Kun je dit niet zelf schakel dan hulp in, maar erken in ieder geval het probleem. Ga niet akkoord met kinderen die "hun vader niet meer willen zien". Ze willen hem zien, ze willen jou niet in de steek laten. Vertel je kinderen niet waarom je een hekel hebt aan de andere ouder. Dat is iets wat je met vrienden bespreekt. Voor je kinderen ben je een ouder. Het maakt niet uit hoeveel eten, cadeaus of uitstapjes je met je kinderen regelt, dit is allemaal compensatie, omdat ook jij (hoe groot je haat ook is) ziet dat ze iets missen.

probeer de ruzie te ontstaan door even weg tegaan uit de situatie dan kan je even relaxen

Hou ruzies niet verborgen voor je kind!! Ze horen alles! Ookal doen ze alsof ze het niet gehoord hebben... Zelf luister ik vaak aan de trap en als iemand komt ren ik geruisloos naar een andere kamer en doe alsof ik vrolijk ben en een liedje zing... Maar daarna krijg ik pijn van woorden die zijn gevallen en een moeder die steeds zegt: Sssssstttt!!!! Ik wil mijn kind er niet bij betrekken!!! Hopelijk word er iets mee gedaan! Xx

ik vind het vervelend dat wij de kinderen afhankelijk zijn van de scheiding en er onder leiden.

Hallo, ik wil mijn verhaal ook even kwijt. Toen ik drie was gingen mijn ouders scheiden. Ik kreeg een omgangsregeling met mijn vader. Toen ik zes was kwam hij mij niet meer halen. Hij koos voor zijn eigen leven. Vijf jaar lang heb ik geen vaderfiguur gehad. Hoe ouder ik werd hoe meer ik besefte dat er iets niet klopte. Ik was verdrietig, maar liet er weinig van merken. Op mijn elfde was ik buiten aan het spelen met mijn neefje. Er kwam een man op me afgelopen en vroeg of ik zijn kind was. Ik raakte overstuur en ging huilend naar binnen. Even later stond hij aan de bel. En opeens wilde hij weer contact. Die kwam er ook. We bouwden het langzaam op van een uur per dag naar een weekend. Ik was blij dat hij weer in mijn leven was ondanks dat hij eerst niks met mij te maken wilde hebben. Helaas was dat van korte duur. Inplaats van leuke dingen te doen en te vragen hoe gaat, deed hij alleen maar zijn eigen ding. Hij belde ook op, niet om een leuk gesprek te voeren, maar om mij pijn te doen en te kwetsen. En dat heeft een aantal jaren geduurd. Uiteindelijk durfde ik voor mezelf op te komen. Ik vertelde hem dat zijn uitspraken niet kan. Helaas luistert hij naar niemand. Ik was weer terug bij af. Ik ben teleurgesteld, verdrietig en ook boos. Gelukkig kan ik er steeds beter over praten. door een aantal gesprekken besefte ik dat dit niet goed voor me is. Door zijn gedrag heb ik nog niet kunnen genieten van mijn jeugd. En waarom hij zo doet heb Ik nog steeds geen antwoord op. Nog elke dag hoop ik een vader terug te krijgen die ik kwijt ben. Laat je kinderen nooit vallen. Ze hebben je harder nodig dan je denkt.

Dag ouders, Hier een beetje advies van een levensechte ervaringsdeskundige! Ik was helemaal niet van plan om advies te gaan geven, maar na alle berichten van kinderen die ik hier heb gelezen voel ik me toch geroepen! Ik denk dat het als ouders heel belangrijk is om de problemen met de partner voor jezelf te houden. Bespreek geen echtscheidingszaken met je kinderen, voel je je naar door alle gebeurtenissen? Bel een vriend/vriendin, schrijf een brief doe er wat mee, maar laat je kinderen met rust. Die vinden het niet fijn om te horen, en voelen zich gedwongen te kiezen. En dat is niet oké! Heb geen ruzie in de buurt van je kinderen. Tuurlijk mag je wel eens boos zijn op je (ex)partner maar zorg dat je kind daar geen last van heeft. En dan niet alleen je best doen, gewoon echt doen! Jullie zijn tenslotte de volwassenen dus gedraag je ook zo! Zorg voor een goed contact met de expartner. Natuurlijk heb je daar twee kanten voor nodig, maar doe je uiterste best. Heb goed overleg over het kind, in principe MOETEN jullie communiceren zoals jullie dat ook zouden moeten doen als jullie nog bij elkaar waren. Dat jullie uit elkaar zijn betekent niet "nou dan gaan we het kind nu op onze eigen manier opvoeden". Zorg dat je normen en waarden met elkaar overlegt, regels en dergelijke. Zorg voor een gemakkelijk contact en wees normaal. Wees er van op de hoogte dat jullie ouders.. verantwoordelijk zijn voor de situatie. Ja jullie beide, en dat ook jullie beide ervoor moeten zorgen dat het kind er zo min mogelijk last van heeft. Ook als je man is vreemd gegaan, en het ECHT ALLEMAAL ZIJN SCHULD IS, ook dan ben jij nog steeds moeder van je kinderen, en hoor je die rol te vervullen. Gebruik NOOIT maar dan ook NOOIT je kind als wapen tegen je expartner. In de zin van, je mag hem nooit meer zien. Om de ander te pijnigen omdat hij of zij je heeft gekwetst. Op het moment dat je dat gaat doen ben je een hele slechte ouder voor je kind. Jij hebt ervoor gekozen om een kind te nemen. Dus vanaf dat moment, is het kinds welzijn het belangrijkst. Dus niet het feit dat jij gekwetst bent, nee, je kind is het belangrijkst. En die heeft hoe dan ook beide ouders nodig! Zorg voor een goede omgangsregeling met beide ouders. Of het nou co-ouderschap is, om het weekend, geef het een naam. Maar zorg voor een DUIDELIJKE en GOEDE omgangsregeling. Dus niet op het laatste moment aan laten komen. Het kind zelf laten beslissen is ook geen goed idee. Je moet je kind niet in die positie willen zetten. Maak de keuze voor het kind (zeker tot een jaar of 15). En laat ook geen discussie bestaan over het feit of een kind wel of niet naar de vader/moeder gaat. Tips bij co-ouderschap: wat ik heb gemerkt bij co-ouderschap is dat problemen bij kinderen veeeeel later worden opgemerkt, omdat ouders niet goed met elkaar communiceren. Het is van uiterst belang om eventueel een schriftje te hebben waarin je alledaagse gebeurtenissen kan beschrijven (en natuurlijk telefonisch contact), want problemen bij kinderen sudderen zo veel te lang door. Met een schriftje, herken je problemen sneller, herken je patronen en dergelijke. Maar ook om beide ouders goed op de hoogte te houden van hoe het met het kind gaat. Nouja, ik geloof dat ik nu wel uitgeraasd ben. Bovenstaande tips gelden natuurlijk niet voor gevallen waar een van de ouders niet helemaal in orde is, als het gaat op verwaarlozing, huiselijk geweld, verslaving en dergelijke. In zo'n geval is het raad plegen van een instantie de beste keuze, en is het belangrijk om te doen wat het beste is voor het kind. En dat voel je als ouders hopelijk goed genoeg aan! Ik kom waarschijnlijk nogal betweterig over, maar het gaat me behoorlijk aan het hart als ik sommige verhalen van kinderen lees. Vriendelijke groet, Sabien