Lieve ouders, de laatste tijd hoor ik in mijn omgeving en via via steeds meer verhalen over vechtscheiding, waar kinderen de dupe van worden. Het begon bij me te borrelen om er eens een stukje over te schrijven, wat ik als ervaringsdeskundige mee zou willen geven aan ouders in een (v) echtscheiding. Het aller belangrijkste is dat je communiceert. Zowel met je kind(eren) als met je ex partner. Ik zie dat 'in the heat of the moment' alles vaak heel groot gemaakt wordt, wat niet altijd nodig is. Terwijl het zo 'simpel' kan zijn. Vraag aan je kind, ongeacht de leeftijd :' Wat heb jij van papa en mama nodig om de vervelende situatie zo soepel mogelijk te laten verlopen? Vraag aan je ex partner :' Wat heb je van mij nodig om ervoor te zorgen dat we afspraken kunnen maken over de kinderen, en deze worden nagekomen?' En spreek jezelf uit; wat heb jij nodig? van je ex partner en ook van je kind? Blijf kwetsbaar, ookal is dat moeilijk. Want kwetsbaarheid is kracht. En wanneer we niet vragen wat de ander nodig heeft gaan we dingen voor ze invullen. We denken het vaak te weten, maar we weten het simpelweg niet tot we het vragen, en blijven vragen. Behoeftes kunnen veranderen. Stel je verwachtingen op elkaar af, maak duidelijk aan je kind wat je kind van jou/ jullie kan verwachten, en zo ook met je ex partner. Blijf je motieven checken, waarom doe je wat je doet, en merk je dat je per ongeluk toch je kind tussen de relatie van jou en je ex in zet, stop daar dan mee. En lieve ouders jullie mogen fouten maken, niemand is perfect. Maar blijf het communiceren. Zorg dat je kind weet waar het aan toe is, probeer zoveel mogelijk veiligheid te creëren. En vraag jezelf eens in de zoveel tijd af: wat heb ik nodig om er voor mijn kind te kunnen zijn? MVG, MW

Beste, Mijn ouders liggen in een scheiding en mijn moeder woont nu voorlopig uit huis, ze hebben geen ruzie maar ze kunnen elkaar de liefde niet geven of iets dergelijks. Mijn moeder wil nog steeds alles proberen om het goed te krijgen maar ik merk aan mijn vader dat het niet gaat werken. Mijn vader praat met niemand over zijn gevoelens alleen soms met mij. Ik vind het erg vervelend dat ik tussen mijn ouders in moet staan, ze proberen het beste voor mij te doen maar ik weet niet zo goed om te gaan met een scheiding. Ik houdt van allebei mijn ouders ontzettend veel maar mijn moeder is net zo goed de dupe van iets waar ze niets aan kan doen. Ik merk aan mijn moeder dat ze er kapot aan gaat en ze weet niet wat ze moet doen. Mijn ouders waren sinds hun 15e al bij elkaar en mijn moeder staat machteloos tegenover dit hele proces. Mijn vader redt zich wel alleen ik maak me erge zorgen over mijn moeder. Ik probeer het beste voor haar te doen maar ik weet niet wat ik moet doen. Nu heb ik niet echt een vraag maar ik wil graag wat tips krijgen, ook vind ik het fijn om zo mijn verhaal te doen als een soort uitlaatklep. Ik hoop dat ik toch wat fijne tips krijg. groeten

Hoi papa en mama ik vind het vreselijk dat jullie gaan scheiden en vooral om de manier HOE

Beste Ouders, Jullie zijn lieve mensen, als jullie gaan scheiden, dan kan dat gebeuren. Het is niet erg. Maar hou rekening met ons, met de kinderen! voor ons is het niet makkelijk! Het beste advies wat ik jullie kan geven. Wees de ouders voor je kind, die je ook zou zijn als je niet gescheiden was. Beslis samen over wat er gaat gebeuren, stel samen regels op die in beide huizen gelden. Blijf de ouders die je kind zo hard nodig heeft. gr

Oke Jullie ouders zijn raar jullie weten niet wat kinderen NIET willen horen en als ze aangeven dat ze iets niet willen weten zeggen jullie het toch... kinderen Willen gewoon NIET weten wat jullie dwars zitten over bijv.: Geld, Zorgen , Regelingen, Ruzie's Kijk hoe zouden jullie het vinden Vertel gewoon niet alles wat je wil kinderen zijn nog in de groei kwetsbaar en Kunnen niet alles verdragen... ik weet dat want mijn ouders waren 2 jaar in een vechtscheiding.. (erg naar) maar daar ga ik het nu niet over hebben... maar verder... je kan kinderen ongelukkig maken zonder je het merkt... ik weet dat je graag alles vertelt maar Waarom? stel jezelf die vraag... Het zeggen van dat soort dingen is als Appelmoes en pasta Ze zijn Allebij Goed maar samen (dus Door het te vertellen dus door het samen te doen) Word het Vies en Oneetbaar Net zoals dat het kind het weet... Wat kan je kind van 5 tot en met 16 ermee? NIKS dus... Aldus HOU HET VOOR JE OF PRAAT ER MET EEN PSYCHOLOOG OF ALS HET KAN MET JE EX OVER (denk ik alleen niet...) OF MET EEN VRIEND OF VRIENDIN MAAR NIET MET ONS A.U.B.....

Ik ken iemand waarvan de vader de kinderen opstookt tegen de moeder, waardoor de kinderen hun moeder Niet meer wil zien en zelfs de kerstkaartjes verscheurden... Ze praten zo naar over die lieve vrouw... maarja dit is dus ook een hin (hint hint).. ZEG DUS NIETS NAARS OVER DE ANDER....

sluit je kind nooit op maar laat los! als je kind rookt ga dan niet erachteraan maar zeg dat het goed is! dan houd hij of zij er van zelf mee op! als je merkt dat je kind iets verbergt vraag er dan niet naar maar laat hij of zij het gwn zelf vertellen! want als je te veel vragen gaat stellen worden ze boos ofzo! dus niet te veel dringen! als er iets is dan komen ze wel! steun zoveel je kan maar niet op een verkeerde manier!

Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat… Laten we beginnen met te vertellen wie ik ben. Ik ben 23 jaar oud, de oudste dochter uit een gezin van 5. Na de basisschool heb ik mijn vwo in afgerond en ben ik begonnen aan de universiteit en na driekwart jaar ben ik overgestapt naar het HBO. Toch zegt dit alles niet zoveel over mij. Want als je me echt zou kennen dan zou je weten dat er geen mensen op de wereld zijn waar ik zoveel om geef als mijn broertjes. Na alles wat wij/zij hebben meegemaakt gun ik ze de beste toekomst die er voor mogelijk is en ik voel me machteloos dat ik die toekomst en zekerheid niet aan ze kan geven. Je zou weten dat ik bang ben dat ik niets voor ze kan doen. Dat ze aan de drugs zullen raken of de mooie kanten van het leven niet meer kunnen zien. Dat ze het gevoel hebben er alleen voor te staan, terwijl ik er altijd voor ze zou zijn, mochten ze me nodig hebben. Je zou weten dat ik ondanks dat in de ze geloof en zie hoe sterk en innovatief ze zijn. Je zou weten dat zij mij de kracht geven om zelf door te gaan en om zelf elke dag het positieve van het leven te kunnen zien. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik ondanks mijn HBO titel, ik het gevoel heb dat ik niets voorstel. Dat ik niets heb bereikt en dat ik niets kan. Althans, niets dat mij een betere keuze maakt voor een baan, relatie of vriendschap dan iemand anders. Je zou weten dat ik het gevoel heb dat ik niets te bieden heb, alleen maar omdat ik uit een gezin kom dat al zo lang als ik leef aan elkaar hangt. Je zou weten dat ik zou willen dat ik iemand echt gelukkig kan maken, maar dat ik bang ben dat ik dit niet kan, omdat mijn schoonfamilie nooit de perfecte familie zal zijn en hij het maar met mij moet doen. Je zou weten dat ik daarom perfect probeer te zijn. Dat ik daarom kan overkomen als een control freak, maar dat ik alles wat ik doe eigenlijk doe om te compenseren voor dat wat ik jou niet kan geven. Een normaal gelukkig meisje, met een normaal gelukkige familie. Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat mijn moeder een probleem heeft met alcohol, maar dit zelf nooit zal toegeven. Dan zou je weten dat ik boos op haar ben, verdrietig om haar ben, maar dat ondanks alles ik nog steeds van haar hou. Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat ik het wil loslaten. Dat ik voor mijzelf wil kiezen, maar dat ik het niet durf. Je zou weten dat ik bang ben dat ze er een einde aan maakt wanneer ik dat doe. Je zou weten wat ik bang ben dat ze een hekel aan mij krijgt en mij nooit meer zou zien. Je zou weten dat ik bang ben om nog een ouder voor een lange tijd of voor eeuwig te verliezen. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik mijn vader zo’n 7 jaar niet heb gezien en dat ik hem elke dag van die 7 jaar heb gemist. Je zou weten dat ik ontzettend boos op hem ben geweest. Je zou weten dat ik hem heb verweten hoe mijn moeder er nu aan toe is. Je zou weten dat ik na 7 jaar hem weer zie. Je zou weten dat ik nog steeds van hem hou, maar dat ik niet weet of ik hem weer kan vertrouwen. Je zou weten dat ik bang ben dat hij opnieuw weg zal gaan. Als je me echt zou kennen, dan zou je trots op mij zijn, dan zou je me knuffelen. Dan zou je mij vertellen dat het niet allemaal mijn schuld is geweest. Dan zou je zien hoe sterk ik ben geweest en hoe sterk ik probeer te zijn. Je zou mijn hoofd op mijn schouder leggen en zeggen: “Meisje, jij bent niet minder dan iemand anders, voor mij ben je meer.”

VERDRIET Het voelt alsof jullie als gekken aan mij trekken. Alsof ik moet kiezen Bij wie ik blijf of moet verliezen. Ook al hebben jullie dit nooit gewild Voelt het alsof ik word gekild. In het verdriet Omdat jij ons verliet.

m'n ouders maken steeds een soort ruzie over de planning dat ik bij hun ben. ik woon nu bij m'n moeder en kom eens in de 2 weken naar mijn vader. 6 weken terug was dat niet en ik was totaal van slag. ik zou zeggen tegen mijn ouders regel de planning effe goed? toch ? nou is het opgelost maakt m'n pa weer een drama over mijn stiefzus der verjaardag. ZUCHT :(. Nouja kijken wat er gebeurd en maar is zien of het opgelost kan worden. ik zou daarbij graag willen dat het goed opgelost zou worden. ps. kou wel van ze hoor :)