hallo ouders, ik ben een kind van gescheiden ouders. en mijn ouders kunnen na de scheiding niet meer door één deur. ik heb de scheiding niet aan zien komen maar om te zien hoe volwassen mensen met elkaar omgaan doet pijn. ik zou willen dat mijn ouders gewoon als volwassen mensen met elkaar om zouden gaan in plaats van elkaar continu verbeteren en afkatten. het is niet zo dat jullie nooit boos op elkaar mogen zijn maar als je nog geen goed woord over elkaar kan zeggen ga je veel te ver. ook zie je als kind wat het doet met een ouder als die scheidt. je ziet het zelf misschien niet maar je kind ziet alles. je kind ziet het verdriet in de ogen,de omlaag wijzende mondhoeken en de wegdraaiende ogen als de ander wat verkeerd zegt. je probeert het te verbergen maar je kind ziet het of het nou jong/oud, groot/klein een jongen of een meisje is. het kind ziet altijd hetgene wat in zijn of haar vaders/moeders gedachten omgaat. en het is ook niet zo dat je je gevoelens moet opkroppen, je moet er wat aan doen 'zoek hulp' word er dan gezegd maar dit is ook vaak het eigen beeld van iemand. 'ik heb geen hulp nodig' 'hulp is voor mensen met een stoornis'. ja, maar de mensen die dat zeggen zijn de hulp het meest nodig. en als je eenmaal hulp hebt gezocht laat dit dan zien aan je kinderen, laat je kind weten dat je er wat aan doet en dat het allemaal weer goed komt. ik wil je bedanken als je dit gelezen hebt en zou het ook op prijs stellen als je in de reacties vermeld wat je voelt nu je dit gelezen hebt. ik hoop dat je er wat mee gaat doen als je dit herkent.

Lieve ouders, ik zie hoe erg jullie je best doen, en hoe graag jullie dingen goed willen regelen voor jullie kinderen. Ik stel dit heel erg op prijs, en wil alle ouders hiervoor bedanken. Toch wil ik door het beschrijven van een situatie die ik zelf heb meegemaakt jullie een belangrijke boodschap meegeven. Ik heb zelf gemerkt dat ouders door het graag goed te willen doen voor het kind, zelf gaan invullen wat goed is voor hen. Zo ook in mijn gezin. Mijn broertje woont op zichzelf in Nijmegen en dat weekend kwam hij een avond naar huis. Het is voor hem dan lastig of hij naar onze vader of moeder moet gaan. Nu hebben onze ouders al een grote stap gemaakt in hun relatie. Na de scheiding hebben ze een lange tijd moeilijk contact gehad en was het contact vooral via e-mail. Nu de laatste jaren, 14 jaar later (zo zie je maar hoe lang dit proces bij ouders kan duren), komen ze voor het eerst in elkaars woning en kunnen ze face-to-face met elkaar praten. Ik ben persoonlijk teleurgesteld dat dit pas zo laat tot stand is gekomen, en dat ze niet eerder op een normale manier met elkaar konden communiceren, want ik heb er toen ik jong was meer behoefte aan gehad dan ik nu heb, nu ik meer zelfstandig ben. Desalniettemin ben ik erg blij dat het contact nu beter verloopt. Mijn vader kan nu op de koffie komen bij mijn moeder en andersom (als het om zaken gaat wat betreft ons, de kinderen). Nu David, mijn broertje, naar huis kwam vanuit Nijmegen stelde mijn vader direct: 'Ik kom dan wel koffie drinken bij mama, dan heeft David geen last van een loyaliteitsconflict, zo hoeft hij niet te kiezen.' Ik vind het erg lief dat hij er zo over na denkt, maar hij beslist hierdoor wel wat hij/wij 'prettig’ zouden vinden. Ik vind het namelijk heel onwennig om met mijn ouders samen om een tafel te zitten, en ook mijn broertje spreekt mijn ouders liever los van elkaar. Zo zijn wij dit na al die jaren gewend. Zonder hier met ons over te hebben beslist hij dus voor ons wat hij kan doen om ons te ondersteunen in de loyaliteit die wij ervaren naar beide ouders. Zoals ik al zei, het is heel lief bedoelt van hem maar pap, je kunt ook gewoon vrágen wat wij prettig vinden en hoe wíj dit het liefst voor ons zien.. Dit is daarbij ook meteen mijn advies naar ouders. Luister naar je kind, ga in gesprek met je kind en beslis niet voor hem/haar of hen wat zij prettig vinden. Geef je kind te ruimte zelf keuzes te maken en ga deze keuzes niet invullen.

Beste (vecht)gescheiden ouders, Hebben jullie even de tijd? Ik zou het namelijk fijn vinden als jullie even luisterden in plaats van alleen maar met jullie zelf en jullie belachelijke problemen bezig zijn. Ik heb daar namelijk niks aan. Gelezen? De tijd gevonden? Goed, dan begin ik nu. Wat ik dus even wilde zeggen, ben al erg blij dat jullie bij deze regel zijn aangekomen, en jullie best doen om er nog een beetje iets van te maken in plaats van elke poging tot herstel, of nou ja herstel, elke poging om een verbinding te houden direct afkappen. Bedankt. Even een vraag he, kijken jullie wel eens in de spiegel? Waarom ik dat vraag? Oh gewoon, nieuwsgierig. En als je dat doet, wat zie je dan? Jezelf? Goh, verassend. Ogen, neus, en een mond? Ach, geestig. En verder? Zie je nog meer? Oh, dus behalve je gezicht zie je niks? Dus je ziet geen persoonlijkheid? Je ziet geen gevoel? Geen verdriet, geen woede? Geestig, alweer. Je kind wel. Jong of oud, je kinderen zien het wel. Je kind zien dat je er soms misschien moe uitziet, het verdriet in je ogen, je mondhoeken hangend naar beneden, hoe je hoofd zich steeds meer richt naar de grond. Je kind ziet alles, je kind hoort alles, je kind voelt alles. Zie je dat? Zie je dat je kind jouw ziet? Dat je kind alles meekrijgt via elk zintuig? Dat je kind slim genoeg is om dwars door je heen te prikken. Zie jij je kind? Hoor jij je kind? Je kind ziet hoe jij in de spiegel kijkt, hoort hoe jij spreekt over de andere helft van je kind. “Ze heeft borderline” “Hij heeft narcisme” Blablabla. Dat wil je kind niet horen, dat mag je kind niet horen. Je kind mag hier niet de dupe van zijn, je kind wil kind zijn. Het enige wat je kind wil is een gelukkige vader en moeder, die van elkaar houden, voor elkaar door het vuur gaan, die verliefd zijn, die het gezellig hebben samen. Maar soms gaat dit niet, dat snapt je kind best. Dat jullie gaan scheiden, dat is vreselijk, maar ook daar leert je kind mee leven. Maar wat alles zo vreselijk maakt, is niet de scheiding op zich, maar de manier waarop. Je kind heeft er niet voor gekozen hier op deze wereld te leven, maar je kind is er wel. Je kind groeit op, of je kind het nou wil of niet. Het is jullie kind, wat jullie samen op deze wereld hebben gebracht. Wat jullie samen groot wilden brengen, die jullie alle liefde van de wereld willen geven, op wie jullie trots zijn, voor wie jullie alles zullen doen, van wie jullie zo zielsveel houden. En als dat niet lukt, zoek dan naar een oplossing. Omarm wat er gebeurd, maar blijf er niet in zitten. Denk niet in de problemen die er zijn, denk in de mogelijkheden die er nog veel meer zijn. Wees dat kind die ook jullie ooit waren. Jong, onbevangen, creatief en vol fantasie. Zoek samen naar een andere manier van leven, ook al valt alles uit elkaar, elk persoon als individu blijft bestaan, daar hoeft niks in te veranderen. Jullie zijn ooit verliefd op elkaar geworden, het is dus onmogelijk dat er alleen maar slechte dingen over elkaar te zeggen zijn. Blijven jullie dit doen, dan duwen jullie je kind weg. Is dat wat jullie willen? Nee toch? Goed. Luister dan nog even naar deze afsluiting. Ik ben overigens erg blij als jullie bij deze regel zijn aangekomen, een beetje zelfreflectie is zeer gezond. Maar goed, waar was ik, de afsluiting. Je gaat scheiden, verdrietig, vreselijk, moeilijk, maar als het op is, is het op. Dit is allemaal al erg genoeg voor iedereen, jullie als ouders en voor je kind. Maak het dus niet nog moeilijker voor jezelf en je kind. Wil je het allemaal nog een beetje gezellig houden praat dan vooral geen negatieve taal over je inmiddels ex-partner, geen geruzie meer, willen jullie dit zo nodig wel doen, wat heel dom is want je hebt jezelf er ook alleen maar mee, maar goed, mocht je toch in de verleiding raken om ruzie te maken, doe dit dan even lekker als je arme eenzame kind ergens vrolijk onbevangen aan het spelen is. En de gouwe ouwe tip.. Luister ten alle tijden naar je kind. Niemand is zo eerlijk als een kind, zo puur en oprecht. Er gaat zoveel om in dat kleine hoofdje. Dat hoofdje wat een deel van jullie beide is. Je kind wil gehoord worden, gezien worden, door jullie beide. Je kind wil dat jullie allebei bij de eindmusical van groep 8 zijn, die wil niet kiezen tussen de een of de ander. Die wil dat jullie allebei op de ouderavonden verschijnen, dat jullie beide komen kijken naar voetbalwedstrijden en bij de dansvoorstelling. Dat jullie allebei trots in de zaal zitten als je kind zijn of haar diploma in ontvangst zal nemen. Dat jullie allebei op zijn of haar verjaardag komen… Je kind wil gewoon dat jullie samen ouders zijn. Zijn jullie bij deze zin aangekomen? Jullie zijn geweldig. Begrepen? Fijn! Vriendelijke groetjes, Je kind.

Aan alle gescheiden ouders Vergeet je kind niet als je gaat scheiden. Je kind heeft het er het moeilijkste mee en laat je kind niet kiezen, het is te moeilijk om het ergens mee te vergelijken, maar ik probeer het toch. Het is hetzelfde als kiezen tussen : doof of blind links of rechts man of vrouw oftewel laat je kind niet in de steek en laat hem ( of haar ) niet kiezen. Groetjes, Renée P.S. met mij is hetzelfde gebeurt en ik ben er niet leuker op geworden...

Beste ouders die gaan of al gescheiden zijn, Mijn ouders zijn ook gescheiden maar al toen ik heel jong was. Als je ouders gaan scheiden is het zowiezo niet leuk. Daarom zou ik graag tips willen geven voor tijdens en na de scheiding; 1. Als er sprake is van ruzie thuis, ruzie dan niet waar jullie kinderen bij zijn. 2. Kinderen voelen de spanning dus het is belangrijk om erover te praten, ook na de scheiding zou het fijn voor het kind zijn om over de situatie te praten. 3. Zorg dat het kind allebei de ouders blijft zien, tenzij het kind dat niet wilt. Ookal is uw kind misschien een paar maanden oud is het erg belangrijk. Ik ken namelijk mijn eigen vader niet maar verlang wel naar mijn vader. 4. Als u een nieuwe partner hebt kan het zijn dat uw kind dat niet zo leuk vind dus praat ook daar regelmatig over. Dit zijn eigenlijk de tips die ik het belangrijkst vind. Groetjes, anoniempje

Beste gescheiden ouders, Ookal haat je de ander of wat er ook aan de hand is blijf met elkaar praten! Mijn ouders doen dat niet, hoe ze hun best ook doen. Voor mij en mijn zusje is het super moeilijk om te zien hoe ze tegen elkaar doen. Blijf praten als het over jullie kinderen gaat.

'Beste gescheiden ouders van kinderen. Ook al is je scheiding allang gelden. Je kind durft vaak niet te zeggen dat hij/zij er nog niet over heen is. En dat hij/zij nog verdriet heeft. Ik ben ervaren mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden en vanbinnen ga ik nog steeds kapot van verdriet'

Beste ouders, Als je gescheiden bent denk dan niet alleen aan jezelf we begrijpen dat het soms lastig is dat we niet bij beide ouders tegelijk kunnen zijn maar dan moet je niet aan jezelf denken maar aan het kind! Het is best lastig als je ouders gescheiden zijn en als je dan alleen aan jezelf denkt al helemaal.... :(

Beste ouders, Mijn ouders zijn zelf gescheiden en ik heb gezien en gevoeld hoeveel pijn een scheiding kan opleveren. Zowel mijn ouders, mijn broertje en ik waren er kapot van. Ik snap wat voor vreselijke periode dit voor u moet zijn. Ik wil een advies geven: laat de kinderen erbuiten. Mijn ouders hebben dit meestal redelijk goed gedaan, maar ik heb vrienden bij wiens ouders dit anders ging. De hoogste prioriteit moet altijd het welzijn van uw kind zijn. Probeer om nooit iets gemeens over uw ex (of de nieuwe vriend/vriendin van uw ex) tegen uw kind te zeggen, want ik weet uit eigen ervaring hoe ongelofelijk veel verdriet dat doet. Het maakt niet uit wie er verkeerd zit, voor een kind blijft deze persoon altijd zijn/haar papa/mama. Realiseer dat woorden heel veel schade kunnen doen bij een kind. Veel steun bij uw scheiding en geluk in uw verdere leven (alles wordt echt beter)

Lieve ouders, Mijn jeugd was ronduit vreselijk. Ik heb vier jaar lang in een enorme vechtscheiding gezeten en nog steeds heb ik er elke dag last van. Dit is iets was ik niemand gun! Probeer duidelijk te zijn en je kinderen erin te betrekken zodat de scheiding bespreekbaar is en niet iets waar ze niet over kunnen praten. Vraag naar hoe ze zich voelen en luister ook echt.. Veel sterkte in deze moeilijke tijd. Alles komt goed.