Ik heb mijn dochter na een vechtscheiding al bijna 1,5 jaar niet meer bij me. We appen af en toe wel en gaan heel soms nog iets doen samen. Als we samen zijn hebben we het altijd heel leuk en fijn en zegt ze zelf ook dat ze de situatie wil verbetere tussen ons, maar als mijn dochter weer terug naar haar moeder gaat dan veranderd ze weer een soort in een hele 'koude koele afstandelijke' dame van 14. Op de app blijft ze altijd wel aardig, soms wel wat kort. Hoe kan ik met mijn dochter weer een band opbouwen zodat het voor haar ook goed voelt? Ik snap dat ze niet gelijk elke week bij me wil zijn, maar elke keer als ik haar nu gezien heb, komt er daarna gelijk een afstand, ik denk ook omdat haar moeder het niet heel fijn vind als het tussen ons beter gaat. Kan ik haar op een fijne manier toch weer 'terug' bij me krijgen, in die zin dat ik haar toch regelmatiger ga zien of spreken? En zo ja hoe kan ik dit het beste aanpakken? De moeder van mijn dochter heeft aangegeven nergens bij te willen meewerken en zich nergens mee wil bemoeien dat het iets tussen mij en mijn dochter is. Alvast heel erg bedankt!

Hallo, Ik heb een dochter van 8 jaar. Haar vader en ik zijn al ruim 4 jaar uitelkaar. De vader van mijn dochter woont bij zijn ouder (haar opa en oma). Het probleem is dat zij vaak verteld dat ze het niet leuk vind dat haar oma zich steeds overal mee bemoeit en dat ze soms het gevoel heeft dat haar oma haar een bepaalde richting in duwt die zij niet wil. Oma luistert niet naar wat mijn dochter wil. Ik heb al diverse gesprekken gehad met mijn ex erover, maar hij luistert niet en vind dat mijn dochter overdrijft en niet de waarheid verteld. Gelukkig wil ze nog wel altijd gewoon naar haar vader toe. Maar hoe leg ik haar uit dat alle volwassen in het huis zich verantwoordelijk voelen voor haar, en dus beslissingen maken waar zij het niet altijd mee eens zal zijn?

Beste jongeren, Wat fijn dat ik op deze site terecht gekomen ben en wat heb ik al veel gelezen. Zo waardevol om dit mee te nemen in dit proces, waarin wij pas net beland zijn. Na een aantal maanden relatie therapie, heeft mijn man voor het weekend aangegeven niet verder te willen met ons huwelijk. Hij heeft daarbij aangegeven dat er sprake is van een andere vrouw. We hebben onze dochter van 9 een dag later verteld, dat ons gezin niet meer als gezin verder gaat. Voor dit moment leek het niet noodzakelijk haar meer te kwetsen door te benoemen dat er een ander in het spel is. Ons meisje lijkt onverschillig, maar ik weet dat het haar veel verdriet doet. Ze praat niet makkelijk over haar gevoel en wil mij graag beschermen. Ik wil haar ook beschermen, maar weet nu niet of we haar moeten vertellen over de ware reden van het uit elkaar vallen van ons gezin. Onze dochter is een heel slimme meid, maar dit is wel iets wat haar hart zal breken. Wat moeten wij doen? Daar komt bij dat mijn man de afgelopen 2 weken al ergens anders woonde en dus ben ik veel alleen met onze dochter. Ze heeft aangegeven dat ze haar vader even niet hoeft te zien. Laten we het initiatief daarvoor bij haar of is het toch goed om te plannen, ondanks ogenschijnlijke onverschilligheid? Alvast dank voor jullie reactie.

hallo, zo stiekum heeft dit forum mij al vaak van voorzien van info en inzichten. Dank daarvoor, ook hoop ik mijn en mijn man zijn kinderen hier mee geholpen te hebben voor zover mogelijk. Blijft een feit dat beide partijen achter het kind moeten staan. daarover nu ook een (al jaren durend) conflict. Mijn partner en ik zijn inmiddels al 9 jaar heel gelukkig samen, met onze 4 kinderen, 2 van hem en 2 van mij, 1+1+6 we hebben samen met onze 4 kids hard gewerkt om er weer enigzins een normaal en fijn gezin te vormen, Dat is gelukt, iig bij ons thuis. Helaas wil het met beide ex partners niet zo vlotten, daardoor uiteindelijk moeten kiesen voor de minst kwade uit 2 kwaden en minimaal tot geen contact, hooguit via email of. sms,. dit geld voorla voor mijn man en zijn ex. ook zij heeft inmiddels haar 3e partner, welke wij niet kennen, maar waar ze mee samen woont. De kinderen van haar en mijn man zijn inmiddels 13 en 16, en de dochteer heeft aangegeven dat ze ipv soms 3 x wisselen in een week. liever de ene week bij papa wil zijn en dan de andere week bij mama, dit omdat ze het heen en weer gesleep etc veel te vel vind en erg onrustig, Wij zijn het hier volkomen mee eens en hebben het verzoek aan moeder gestuurd. Deze reageert met allerlei onterechte eisen omtrent nog openstaande financile zaken. Hie gaat het dus niet om en het is ook niet juist. Hoe krijgen wij het voorelkaar dat er naar onze 13 jarige grote ontzettend dappere meid geluisterd wordt en aan haar verzoek kan worden voldaan. Zelf vindt ze het heel moielijk om er met haar moeder over te praten omdat ze niemand te kort wil doen, wij hebben aangegeven dat alleen zijzelf belangrijk is hierin, wat voor haar het beste werkt en voelt. Liefst geen gevecht via rechter , dat maakt het nog veel moielijker. Praten met beide partijen draaide in het verleden vooral uit op nog meer ellende naar onze kant. Dit ids een al jaren durend conflict, en welles nietus verhaal. Mijn man ziet dat niet eens meer zitten, is een onpartijdige advocaat oid hierin dan een oplossing? maar hoe is dat dan voor onze dame zelf, lijkt mij vreselijk. Ik wil haar zo graag happy zien en niet gebukt onder afspraken gemaakt toen ze 4 was en nu niet meer werken voor een langzaam volwassen wordende jongedame. Haar broer wil de regeling gewoon aanhouden, en ook dat is bij ons prima, ik ben van mening dat wij ons zoveel mogelijk moeten aanpassen aan de situatie, zij hebben dit niet gekozen. Hoe kunnen wij verder, en hoe kunnen wij haar zo goed mogelijk ondersteunen hierin. een bezorgde bonus mama en mama

Mijn dochter van 12 wil niet meer naar haar vader toe. Mag ik haar bij mij houden?

Mijn partner en ik zijn een half jaar geleden gescheiden. Vlak erna kreeg ik een nieuwe vriend die we anderhalve maand geleden voorgesteld hebben aan onze kinderen. zij kenden hem al als huisvriend waar we een tijd geleden allemaal mee omgingen en waren toen dol op hem. Eén kind (12) reageerde dat ze het vooral raar vond en niet verwacht had, vindt hem wel heel aardig maar het idee dat hij nu mijn vriend is is voor haar heel vreemd en dat kan ik goed begrijpen. Het tweede kind (9) was superblij en vond dat ie meteen maar een keer moest komen eten! (hij had ook al een tijdje een vermoeden) Het derde kind (7) zit erg in het rouwproces en de pijn van papa en mama niet meer bij elkaar en zij benoemde dat ze het stom vindt. Ze was ook boos. Ik heb haar gezegd dat ik het goed kon begrijpen en dat ze het stom mag vinden en dat ze de tijd mag nemen om eraan te wennen. Inmiddels heb ik haar er een keer met een vriendinnetje over horen praten toevallig en toen klonk ze heel rustig en oké ermee. Mijn nieuwe vriend is daarna twee keer kort op bezoek geweest (uurtje max) en hebben we wat gedronken en de jongste twee met hem gespeeld/gedold. Zij vlogen hem na enige tijd al om de hals m ook de jongste. De oudste kwam alleen even kort kijken en verdween al snel weer. Mijn vraag is, ik merk dat ik het best wel spannend vind om hem een plek te gaan geven in ons nieuwe leven. Eerst vond ik het heel erg leuk en ik denk dat de kinderen het goed met hem zullen kunnen vinden uiteindelijk net als voorheen. Maar ik durf dus eigenlijk niet echt iets met zijn vijven af te spreken om iets leuks te ondernemen. die stap te zetten. Ik vraag me af wat hierin het belang van de kinderen is: aan de ene kant, ze hebben hem al een week of vier niet gezien, is het goed om dat nu weer op te pakken? aan de andere kant, er is veel spanning omtrent mijn ex zijn nieuwe woonplek wat de kinderen ook voelen, plus onze oudste zit net op de middelbare en moet daar erg aan wennen. Mijn nieuwe vriend er laten zijn kan misschien weer extra spanning en verandering geven? Kan ik het aan mijn kinderen vragen wat hun wens hierin is of belast ik hen er dan juist mee? dankjullie wel voor het meedenken.

Hallo, wat fijn dat jullie als jongeren hier zijn om ons als ouders door jullie ogen te helpen kijken! Wij hebben een half jaar geleden besloten te scheiden. Mijn oudste (12) praat er niet veel over. Ik vraag me af of ze dingen niet durft te vertellen waar ze mee zit en zou haar graag helpen. Soms als we het erover hebben word ze heel verlegen/klein, vindt ze het moeilijk omdat het haar pijn doet. Andere momenten kon ze wel vertellen hoe ze iets beleefd had. Maar ik weet niet zo goed hoe ik het gesprek kan openen en welke vragen ik kan stellen of het gesprek op gang houden. Ik wil ook niet pusherig overkomen maar zou haar graag willen uitnodigen haar verhaal te kunnen doen zodat het niet 'oppot' en het haar kan opluchten. Ik ben bang dat ze me niet in vertrouwen durft te nemen omdat ze mij wil 'sparen' omdat ze ook wel ziet dat ik t soms moeilijk heb. Maar ik weet niet of dat zo is. Wat voor tip hebben jullie voor me? wat zou jij als kind fijn vinden? alvast bedankt.

Wat ik zo heb gelezen is het scheiden voor de kinderen geen pretje. Ik ben al drie jaar de kracht aan het zoeken om te scheiden. Ik voel al een lange tijd geen band meer. Dit komt omdat er situaties in huis ontstaan die niet mogen en kunnen. Hij zegt dat hij zich verbeterd dit gebeurt niet even ( soms weken of maanden) Onze zoon is vaak de dupe. Mijn dochter sust het en wil niet dat we gaan scheiden. Zij zal er ook het meeste last van hebben. Wat moet ik doen. Ik voel me hierdoor zo'n slechte moeder.

Wat verstaan jullie onder " onvoorwaardelijk liefde van een ouder voor een kind " ?

De vader van de kinderen en ik heb in februari 2017 besloten te gaan scheiden. Sibds die tijd ben ik zelf regelmatig verdrietig. Ik vraag me af of het voor mijn kinderen (8,11 en 15 jaar) fijn is om te zien en te weten dat ik ook verdriet heb vanwehe de scheiding en alle veranderingen. Of dat mijn verdriet het lastiger maakt voor hen. Groetjes van Bianca.