Kerst en Oud en Nieuw Ik ben een vader van 3 jongens van 6, 11 en 13 jaar oud . Mijn vrouw en ik hebben helaas besloten te gaan scheiden. 3 weken geleden hebben we dit aan de kinderen verteld. Ze hadden dit helemaal niet aan zien komen want er waren geen ruzies tussen ons. Om alles zo goed mogelijk te kunnen gaan regelen voor straks leek het ons wel het beste om alvast wat afstand te nemen om ruzie en zo zoveel mogelijk te voorkomen want we merkten zelf dat dit door alle emoties wel moeilijk zou gaan worden . Sinds 2 weken woon ik dus voor het komende half jaar in een vakantiehuisje waar de kinderen het gehele weekend bij mij kunnen zijn en ik ze op één avond tijdens het eten en sávonds ook zie. We hebben al besloten dat we Sinterklaas samen vieren in ons "normale" huis. We maken geen ruzie met elkaar dus we denken dat dit ook zonder spanningen kan. Over Kerst en Oud en Nieuw zijn we ook aan het nadenken hoe we dit nu het beste kunnen gaan doen ....... Enerzijds willen we de kinderen niet de hoop geven dat we weer bij elkaar komen , anderzijds willen we het wel zo goed mogelijk doen, in deze toch al heel super moeilijke tijd voor ze , Hebben jullie misschien adviezen voor ons ?

Hoi Allemaal! Ik ben een mama van 3 kinderen en nu 3 jr gescheiden. Mijn oudste dochter van 8 wil liever niet meer naar vader. Dit komt omdat hij niets met ze doet, behalve als hij een nieuwe partner heeft. En elke x wordt ze weer teleurgesteld. Bijvoorbeel haar verjaardag vergeten en nog steeds niets gevierd ondanks meerdere keren vragen. Ik merk dat ze er heel boos en verdrietig van is. Ook zijn de andere 2 kids ook helemaal van slag als ze daar weer geweest zijn. Wat moet ik hiermee? Want ik word alleen maar bozer op die man.. alvast bedankt voor het lezen ☺

Hallo ik ben vader van mijn zoon van 5. Wij zijn twee jaar geleden uit elkasr gegaan met veel tramelant. Naar een rechtzaak heb ik eindelijk omgang met mijn zoon. Wat ik aan hem merk is dat hij bij mij zeker bij mij,mij is aan het pleasen. Wat ik zeer jammer vindt want wil eerlijkheid van hem. Want dan weet ik wat ik fout doe wn moet veranderen. Wat kan ik hier aan doen. Of doe ik iets waardoor hij dit doet

Hoi team Villa pinedo, Helaas ben ik door mijn ex man in een vreselijke vechtscheiding getrokken. Hij kan niet accepteren dat ik nu een andere relatie heb (heeft hij ook) en doet er alles aan om mij dwars te zitten. Ook maakt hij mij zwart bij de kids en heeft constant commentaar op mij als persoon als de kids iets over mij vertellen (vb:kind1: mama gaat met ons naar het circus!! Ex:Ow nu kan het ineens dus wel) Ik word hier zo moedeloos van.... Hoe kan dit stoppen. Ik ben heel eerlijk in het feit dst dit me raakt en dat ik daardoor tegenover hem ook geen leuk persoon ben.

Ik ben (bonus)mama van 3 kindjes samen met mijn partner. De oudste (dochter) is om de week bij ons (haar papa) en de andere week bij haar mama. Wij vinden dit een fijne (naar de omstandigheden dan) regeling, waarbij ze in allebei de gezinnen echt mee doet ondanks het gewissel wat erbij hoort. Haar moeder en nieuwe partner willen graag naar een regeling waarbij ze twee weken bij hen is en dan twee weken bij ons om zo minder te hoeven wisselen. Week om week geeft voor ons en vooral haar broertje en zusje toch wel een soort van rust (en ze is over een paar nachtjes al weer terug), maar tips zijn welkom?

Hallo. Ik ben een bezorgde stiefmoeder. Ik heb een stiefdochter van 16. Zij wordt verscheurd door het verschil in opvoeding bij haar haar moeder en bij ons(vader en stiefmoeder). Wij proberen (stief) dochter positief te benaderen en te motiveren voor bv school. Moeder benaderd bv schoolprestaties negatief en zegt steeds je gaat het toch niet halen. Er is bij haar ook wekelijks ruzie (co-ouderschap).wij proberen (zonder moeder zwart te maken) dochter te leren hoe zij met deze situatie kan omgaan. Dochter vind het moeilijk om eventueel te kiezen voor zichzelf door bv te kiezen voor een prettige situatie of betere leeromgeving. Iets wat natuurlijk logisch is omdat zij loyaal is naar beide ouders. Zouden wij hulp kunnen zoeken om haar te begeleiden in deze lastige kwestie? En zo ja wat voor een hulp is passend?

Hallo lieve mensen van villa pinedo. Korte beschrijving. Mama zwanger. Papa wil dit niet. Mama gaat na lichamelijk en geestelijke mishandeling weg bij hem, terug naar haar ouders. Kindje wordt geboren. Papa (37) komt 5 weken later met zijn ouders op kraambezoek. Alsof het kindje zich afgewezen voelt huilt hij. Na een gemaakt convenant niet ondertekend door moeder mag papa om de week op bezoek bij het kindje wat later uitgebreid wordt. Kindje nu inmiddels 7 voelt zich niet veilig bij papa. Hij wil er niet meer naar toe. Heel moeilijk uit te leggen aan een kind van 7 dat de rechter dit bepaalt heeft. Inmiddels met jeugd en gezin aan de slag samen met de school. Het lijkt alsof het kind naar papa moet blijven gaan. Het wordt steeds moeilijker voor het kind. Geenéén instellingen kan iets doe terwijl het kind elk weekend bij papa blauwe plekken in zijn hoofd oploopt ( geestelijke mishandeling). Hoe kunnen we het kind helpen, begeleiden, uitleggen. Hij vertelt aan zijn vriendjes dat zijn papa dood is. Help

Hallo.ik heb een vraag mijn zoontje is 6 jaar en heeft het heel moeilijk met de scheiding wij zijn sinds juli.2017 uit elkaar en mijn zoontje is heel boos op ons en kan dus zijn emotie niet kwijt en dan word die agressief wat kan ik doen om hem te helpen want hij wilt niet met mij praten

Is het fijn voor de kinderen (7 en 9 jaar) als we af en toe nog iets met zijn vieren (vader, moeder en kinderen) doen? Mijn ex en ik hadden afgesproken dat af en toe te doen, af en toe samen eten, we zijn weleens naar het theater geweest, met Sinterklaas samen eten en nog wat van dat soort momenten. Maar nu vraagt mijn ex zich af of dat wel goed is voor de kinderen. Ik heb een andere relatie, hij ook inmiddels, maar ik ben van mening dat de kinderen het heel leuk vinden om soms even met zijn vieren te zijn en dat dat heel goed voor ze is. Wij zijn hun vader en moeder, en dat zal altijd zo blijven. Ik wil het contact graag goed houden. Wat denken/vinden jullie?

Ik ben sinds augustus 2016 gescheiden, en sinds die maand woont de vader ook niet meer in het oude huis. Ik heb een tweeling van nu 8,5 jaar oud. We hebben een 50/50 omgangsregeling. In het begin had mijn dochter enorme moeite om steeds heen en weer te gaan. Ik heb dat de tijd gegeven omdat ik als ouder ook wel wat vraag om steeds van huis naar huis te gaan. Nu zijn we echter meer als een jaar verder en heeft mijn dochter nog steeds veel moeite om afscheid te nemen van zowel mij als haar vader. Als we in het gewone ritme blijven is het afscheid wat langer met wat meer knuffels en kusjes. Echter zodra ik of de vader opeens in beeld zijn als het niet onze week is wordt het tranen met tuiten en ontstaat er veel stress en uitspraken dat ze me nu al mist en me zo enorm mist. Hoe ga ik hier mee om en hoe kan ik het beste reageren. Ik wil haar namelijk deze stress niet bezorgen maar soms kan je het niet voorkomen. (b.v. iets naar school moeten brengen omdat er iets vergeten is) Natuurlijk is er ook onbegrip van haar over de scheiding. Moet ik haar blijven uitleggen dat papa en mama niet meer van elkaar houden en niet meer samen kunnen en willen wonen? Moet ik meer uitleggen of kan ik het anders uitleggen dat zij de scheiding kan leren accepteren? Ik hoor graag jullie input. Met vr.gr. Esther