Vrienden maken in nieuwe stad. Mijn ex en ik zijn nu sinds een paar jaar uit elkaar en na de scheiding ben ik verhuist naar Breda. Dit is zo'n 100km van waar zij met hun moeder zijn blijven wonen. Op zich hoor ik de kinderen nooit echt klagen over de rij-afstand; ze zijn deze gewend. Maar nu ze wat ouder worden merken we dat ze het vervelend vinden dat ze hier in Breda weinig vrienden hebben. Als ik ze vraag waarom ze steeds maar op de tablet willen of op de bank hangen geven ze aan (vooral de jongste) dat dat is omdat ze hier geen vrienden hebben en dat hij dat jammer vindt. Ze voetballen soms wel met kinderen in de buurt, maar het komt verder niet echt van de grond (ook omdat de buurtkinderen wel fulltime in Breda zijn en mijn kinderen niet.) Ik gun het ze zo dat ze ook hier vriendjes krijgen. Is er niet een manier om er achter te komen waar nog meer kinderen van gescheiden ouders wonen, die ook om het weekend in Breda zijn. Of is dat uberhaupt een stom idee? Alvast bedankt voor de tips!

Ik lees al die verhalen van kinderen die verdrietig zijn, bang,zich onveilig voelen of niet eerlijk hun mening durven te uiten aan één van de ouders. Ik vind het niet normaal dat een kind tussen twee vuren zit en zelf niks te zeggen heeft in deze moeilijke situatie. Wordt het niet eens tijd dat er door hulpverleners en rechters meer naar de wensen van de kinderen luisteren. En niet op een leeftijd van 12 jaar. Er zijn kinderen die al veel eerder voelen of ze afgewezen worden door één van de ouders of zich niet veilig voelen. Of de liefde niet krijgen. Kunnen we niet eens bekijken wat er Anno 2018 hoogtijd veranderd moet worden. Ik zie op scholen de ongelukkige kinderen, daar gelaten natuurlijk waar de scheiding goed is verlopen. Hoelang duurt het nog dat er daadwerkelijk naar de kinderen aktief geluisterd wordt. villa pinedo is geweldig voor de kinderen nu de overheid nog

Hoi, Je bent 6, je ouders wonen niet meer bij elkaar. Je ziet je ouders in co-ouderschap. Je ouders communiceren zo goed mogelijk. Echter, je mist je moeder wanneer je bij je vader bent of andersom. Dit is niet meer zo af en toe maar veel vaker het geval. Wat helpt jou dan om met dit nare gevoel om te gaan? Samen met mijn dochtertje hebben we een ingang bedacht die haar minder verdrietig kan maken en dat zijn 3 pratende olifanten die avonturen meemaken die lijken op de situaties die zij en ik ook hebben. Door het luisteren durft ze vragen te stellen, die haar bezig houden. Wat helpt jou om met het nare gevoel om te gaan dat je je moeder of vader mist? Groetjes en succes! Richard

Hoi, Onze zoon van 7 geeft vaak aan dat hij mama mist als hij bij papa is. Hij zegt dit niet tegen zijn vader maar altijd na de tijd tegen zijn mama. Met oud en nieuw heb ik als moeder via zijn vader apps gestuurd omdat ik weet dat hij me mist. Leuke nieuwjaars wensen. Deze heeft vader niet aan zijn zoontje laten lezen. Het lijkt erop, ook gezien de ervaringen van voor de scheiding, dat vader niet om kan gaan met de band die de kinderen hebben met hun moeder. Hebben jullie tips voor mij als moeder. Moet ik de vader daar informatie over geven? En ik denk er over m'n zoontje een mobiel mee te geven zodat hij altijd kan appen met mij. Is dat handig denken jullie? Of moet m'n zoontje er gewoon aan wennen dat hij mama mist? Liefs,

Mijn ex vriend van 50 heeft twee kinderen van 18 en 20 jaar. Na een jaar relatie is onze relatie beëindigd. Zijn kinderen wilde geen contact en mijn ex vriend wist niet hoe hij ermee om moest gaan. Had ik iets kunnen doen?

Sinds 2009 zijn wij (Thijs en Judith) in een vechtscheiding geraakt met vreselijke gevolgen. We hebben drie zoons van nu 20, 19 en bijna 13 jaar. De oudste twee hebben hele heftige dingen meegemaakt. Ze hebben beide 1,5 jaar in een gesloten instelling gezeten na een verplichte uithuisplaatsing. een vreselijke periode voor ons allemaal. Ik heb helaas geen contact meer met ze. Met Valentijn (de jongste) heb ik een uitstekend contact. Hij wil al een jaar lang vaker bij mij zijn. Het liefst wil hij een 50/50 regeling. Helaas wordt dit door zijn moeder geblokkeerd. Zij praat vaak negatief over mij en betrekt ook Valentijn zijn broers bij die gesprekken. Valentijn wordt enorm onder druk gezet en gemanipuleerd. Hij heeft het hier moeilijk mee en dreigde onlangs ook al met zelfmoord. Ik ben teniende raad! wat kunnen jullie mij adviseren?

Mijn kind van 8 wil niet naar zijn papa Ik vind dit ook voor de vader heel vervelend Mijn zoontje wil naar een dag al naar huis Ik wil mijn zoontje geen verdriet doen dis haal Ik hem op hoe zien jullie dit?? Als ik vraag Waarom hij niet bij papa wil zijn zegt hij: ik mis jou erg

Wij zijn sinds 4.5 jaar gescheiden en hebben samen 2 kinderen. Een dochter van 14 en een zoon van 12. Beide een nieuwe relatie. Onze nieuwe partners hebben beide geen kinderen.In principe gaat alles goed, voor zover het goed kan gaan voor de kinderen na de scheiding. We hebben co ouderschap en kunnen dingen goed bespreken met elkaar. Nu weet ik ( is al zolang we uit elkaar zijn) dat de vader de kinderen( vooral onze dochter) ondervraagd. Over hoe het bij ons was, en wat we gedaan hebben, en dan vooral op negatieve toon. Ook noemt hij mijn huidige partner homo ipv. hem gewoon bij zijn naam te noemen. Alles wat wij doen benoemd hij met iets negatiefs. Zelfs mijn ouders, dus de opa en oma van de kinderen benoemd hij negatief. Heb het idee dat mijn dochter dit heel moeilijk vind. En niet tegen haar vader durft te zeggen dat hij dit niet moet doen. De relatie tussen mijn huidige partner en de kinderen is overigens heel goed, dus daar kan het niet aan liggen. Wat moet ik hiermee?

Hi super buddy's, hier een mama met een spoed vraag. Dochter 6 wil niet meer naar haar vader, ouders sinds zwangerschap uit elkaar. Omgang verliep moeizaam, door veel investeren en goede wil haar altijd kunnen motiveren, stimuleren om bij haar vader te zijn en band op te bouwen. Nu wil ze echt niet, ook niet meer slapen. Zet zich af, huilen, onrustig slapen en nog meer zorgwekkende symptonen. Volgende week moeder afspraak bij huisarts om advies te vragen hoe en wat ze hier in begeleid kan worden door proffesioneel hulpverlener/kindercoach. Misschien krijg ik door jullie het advies wat ons verder helpt. Alvast bedankt voor het lezen en evt meedenken in deze slopende situatie. Liefs

Beste jongeren, Ik heb een dochter van 7 en een zoon van 3. Afgelopen mei een jaar na het huwelijk is mijn ex man bij ons weg gegaan en in september zijn we officieel gescheiden. Heel onverwachts en niemand zag dit aankomen. Hij was op zoek naar het geluk en binnen 2 maanden nadat hij ons huis verliet was hij terug bij zijn ex , maakte haar zwanger en is inmiddels getrouwd en woont nu 100 km verderop. In 7 maanden tijd is er dus heel veel veranderd. Mijn kinderen werden eigenlijk meteen meegesleurd in zijn nieuwe leven en kregen eigenlijk niet de ruimte om alles een plekje te geven . Ik merk dat dit vaak tot verwarring leid. Ik vind het heel moeilijk om mijn dochter te peilen. Het liefst praat ze niet over de scheiding want dan voelt zij zich beter zegt ze. Als de kinderen bij 1 van de ouders is is er ook geen contact tussen de ouder en de kinderen. Soms is ze emotioneel en soms ook erg blij. Maar toch heb ik het gevoel dat ik geen grip heb op haar emoties. Hebben jullie tips hoe ik haar het beste kan begeleiden? M.v.g