Ik ben sinds 2016 gescheiden. Heb 2 kinderen (meid van 16 jaar en een jongen van 13 jaar). Inmiddels heb ik een nieuwe partner en woon samen met haar. Sinds 2016 zie en spreek ik mijn kinderen helemaal niet meer. Mijn zoon heeft me inmiddels geblokt op zijn telefoon.Mijn dochter app ik nog en krijg dan een antwoord terug. Ik heb ze nog een aantal keren gevraagd samen iets te ondernemen, maar hier geen reactie op gehad. Ze gaan ook niet meer naar verjaardagen, feestdagen van mijn familie. Dit betreur ik enorm. Getracht via allerlei instanties om te horen wat mijn rechten zijn en hoe ik het contact met mijn kinderen kan herstellen. Ze kunnen helaas niets voor mij doen. Ik kan nog naar de rechter gaan om contact herstel op die manier te bewerkstelligen. Met mijn ex-partner ben ik niet on speaking terms, wat het geheel alleen nog maar lastiger maakt. Is er iemand die een soortgelijke situatie heeft en mij eventueel tips kan geven hoe ik hiermee om kan gaan en wat ik eventueel kan doen om mijn kinderen wel te zien?

Hallo, Ik wil weggaan bij mijn partner, we hebben samen een tweeling van 7 jaar. Inmiddels weet ik al 3 jaar dat het niet meer gaat samen, ik vind het alleen zo ontzettend moeilijk en oneerlijk om mijn kinderen met 'ons' probleem te confronteren. Daarbij moet ik ook zeggen dat mijn partner het niet nodig vindt om uit elkaar te gaan, dus nergens over wil praten. Hoe zeg ik tegen de kinderen dat het niet meer gaat en wat is belangrijk om wel en niet te zeggen. Is zo min mogelijk informatie het beste en alleen de boodschap brengen dat het over is, of wat moeten kinderen horen?

Hallo Ik ben gescheiden sinds 5 jaar en ben inmiddels met een andere partner getrouwd. Mijn jongens zijn 14 en 10. Ik merk dat als mijn partner ze corrigeert dit spanning oplevert bij de jongens. Ik moeet eerlijk zeggen dat ik makkelijk ben en mijn partner wat strenger. Hij kan dingen ook met harde stem zeggen. Wat vinden jullie ? Kan een stiefouder de kinderen ook corrigeren of kan de eigen ouder dit het beste doen ? Als hij ze corrigeert ben ik het er niet altijd mee eens. Maar dit probeer ik in te houden en pas later aan hem te vertellen. Het levert ook spanning tussen ons op. Ik vind dat het mijn kinderen zijn dus mijn opvoeding. Ik vind dat mijn partner niet van mij mag verwachten dat ik mijn opvoedingsideeën aanpas aan zijn idee. Graag hoor ik jullie mening. Wat accepteren jullie wel en niet van een stiefouder ?

Hoi ik ben mama van 8 jarige zoon die nu al op ziet tegen de aankomende vakantie die die naar zijn vader moet. Nou heeft die dat ook al als die een weekend moet sinds zijn vader een nieuwe vriendin heeft. En vervelende dingen zegt over mijn me vriend en zoontje van mijn partner en mijn. Heeft iemand advies hoe ik toch kan proberen er mee om te gaan vind dit erg verveeld en helaas heb ik geprobeerd met mij ex partner te praten helaas lukt dat niet. Iemand misschien ervaring / advies voor een moeder met een zoon die heel erg in de knoop zit. Moeder van 8 jarige zoon

Mijn dochter van 12 gaat wekelijks 2 of 3 dagen naar vader. Die is opnieuw getrouwd met een vrouw die een dochter heeft van 9 en samen hebben ze nog een dochter van 2. Sinds het begin van de relatie doet zij lelijke en denigrerend tegen mijn dochter en zegt lelijke di gen over mij en mijn nieuwe partner. Ook vindt ze alles van mijn dochter regelmatig stom of lelijk. Qua uiterlijk en qua dingen die mijn dochter mooi vindt. Ook zegt ze ( komt mijn dochter gisteren mee ) dat ik ( ik heb met mijn nieuwe partner een baby ) nooit moeder had mogen worden omdat ik gek ben. Dat is jammer dat ze dat zegt maar met als gevolg dat mijn dochter vraagt en ik dan? Zegt zij tegen mijn dochter. Ja misschien was t ook maar beter geweest als jij niet geboren was! Ik zeg tegen mijn dochter dat niemand zulke dingen ooit mag zeggen. Als ze dat wil denken dat moet ze zelf weten. Maar papa en mama hebben haar gekregen en wij zijn heel blij met haar heb ik gezegd ook al zijn we niet meer samen. Maar mijn dochter is daar super verdrietig om. Hoe help ik haar?

Hallo, mijn dochter van 13 vertelde vanavond dat ze eigenlijk niet meer bij haar vader wil wonen. Mijn dochter van 18 gaat bijna op kamers wonen. Mijn 13 jarige vindt het heel moeilijk om haar vader verdriet aan te doen met haar beslissing en durft het eigenlijk ook niet te zeggen. De redenen komen er op neer dat ze er niet graag is, het voelt niet fijn, niet veilig en eenzaam. Er zijn problemen met de nieuwe vriendin van haar vader en de kinderen hebben het echt geprobeerd maar het gaat geen match worden. We hebben co-ouderschap, zijn 7 jaar gescheiden. Mij lijkt het een oplossing als mijn dochter(s) elke 14 dagen een weekend daar doorbrengen in plaats van 50/50. Mijn vraag is, hoe gaan we het mijn ex vertellen? Beter als mijn dochter er zelf over begint, waar ze erg tegenop ziet? Zullen we het met zijn tweeën vertellen? Het lijkt me niet slim als ik hem er over inlicht, of zie ik dat verkeerd? Benieuwd naar jullie reacties.

Hoi wie kan me helpen met mijn vraag Me ex en ik zijn al jaren uit elkaar Vanaf dat me zoon 5 is wordt hem verteld Dat als ie 12 is zelf mag kiezen waar hij wil wonen Volgens mij is daar niks waar van Help me aub

Beste Villa, allereerst wat fijn dat jullie bestaan want ik heb dat zo gemist vanaf 2005, sinds mijn scheiding. Ik heb 2 dochters nu 19,16jr. Ex nog steeeds boos dat ik wegging,Dochters gaan ene week 1 nacht,andere we 4nachten naar hun vader en gaan met regelmaat nog steeds.Niet altijd van harte. Oudste krijgt vanaf 18e tot 21e haar eigen alimentatie. Nu heeft ex mij een brief gestuurd waarin staat dat hij niet genoeg geld heeft om de alimentatie te betalen, Haalt er 60 per dochter af,wordt 200pp. En hij schrijft erbij dat hij dit heeft besproken met de meiden en dat oudste akkoord gaat.Met ex erover praten heeft geen zin.Ik ga dit via BLIO terugvorderen omdat hij dit wel kan betalen. Dochter 19jr heeft het geld nodig,wil op kamers (wat ik niet kan betalen voor haar).Zij snijdt zichzelf in de vingers. Kan ik dit met haar bespreken?En zo ja hoe doe ik dit.Alvast bedankt voor het lezen.

Ik begeleid ouders die op zoek zijn of op zoek moeten gaan van de rechter naar een manier van communiceren die in het belang is van de kinderen. Wanneer er geen contact is van een van de ouders met de kinderen werken we er met ouders aan om dit weer te herstellen. Mijn vraag is; morgen spreek ik met een vader waarvan zijn dochter van 12 heeft aangegeven geen contact met hem te willen. De ouders samen zijn weer op een positieve manier met elkaar in contact, maar het meisje blijft bij haar keuze. Vader help ik morgen bij het opstellen van een brief voor zijn dochter. Hebben jullie tips wat hij niet mag vergeten op te schrijven? Alvast bedankt voor het meedenken!

Ik ben al 3 jaar uit elkaar met de moeder van mijn dochter, nu 6 jaar oud. Na een heftige periode is zij met m'n dochter verhuisd naar de andere kant van het land. Na een hoop gedoe, al vanaf het moment dat we uit elkaar gingen en rechtzaak lijkt er nu eindelijk wat duidelijkheid te zijn qua omgang. Nu geeft m'n dochter aan mij aan dat ze het toch erg lastig vind dat haar vader en moeder uit elkaar zijn, met haar moeder durft ze daar niet over te praten. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, tips?