Wij zijn 2 haar gescheiden, we hebben 3 kinderen van 6 en 8. Ze zijn om het weekend bij hun vader. Mijn oudste dochter heeft veel moeite om naar haar vader te gaan omdat ze me erg mist. Vooral de nachten vindt ze vreselijk. We hebben al van alles geprobeerd, foto’s, mijn geurtje, bij haar broers slapen. Maar niks lijkt te helpen. Wat kan ik doen en wat kan ik tegen haar zeggen.

Ik heb een zoon van 8 met een ex-partner die hem 2 jaar geleden plots weggerukt heeft en steeds blijft gebruiken om geld van me los te peuteren. Ze wil met me geen enkel normaal gesprek voeren, liegt steeds tegen me en over me. Het kwam tot een vechtscheiding in de rechtbank, waar ik het verweet kreeg om niet respectvol met haar om te gaan. Ze luisterden uitsluitend naar haar kant van het verhaal (het waren allemaal vrouwen) en namen de feiten helemaal niet ernstig. Ik zie zoon slechts 8 weken per jaar. Op de weinige momenten dat er over hem contact moet zijn is er enkel regering in het beste geval, of een korte ruziënde woordenwisseling. Mijn ex is tot geen enkel gesprek op basis van feiten en zonder emoties bereid. Volgens mij heeft ze een narcistische persoonlijkheidsstoornis, maar dat is onbespreekbaar. Hoe voelt mijn kind dit aan? Wat doe ik best tegen de leugens waarmee ze zijn hoofdje volpompt? Gelukkig is de jongen intelligent. Ik heb het idee dat hij ook wel aanvoelt dat er iets niet klopt, maar het niet kan uiten.

Zowel mijn vriend als ik zijn gescheiden. Onze kinderen zien allebei hun ouders nog dat loopt allemaal prima. Alleen heeft mijn stiefdochter nog steeds moeite (lees:accepteert niet) met het feit dat ik samen met mijn 2 zoons bij haar vader, haar en haar zus zijn ingetrokken. Ze ziet mijn zoons en mij na ruim anderhalf jaar samenwonen nog steeds als indringers en gedraagt zich daar ook naar. Dit uit zich in arrogant gegradeerd en vooral zich niet houden aan de gemaakte afspraken. Hoe kunnen wij haar helpen om wat beter met de hele situatie om te gaan? Voor zover ik kan beoordelen heeft ze geen hekel aan ‘ons’, heeft ze alleen moeite met de grote veranderingen. Omdat haar vader in hun oude huis is blijven wonen, er verder niet veel veranderd is in huis, heeft ze moeite met elke verandering in huis. Dit maakt het voor ons niet makkelijk om ons in het huis thuis te voelen. Groetjes van mij

Ik heb een dichter van bijna 12 en eenzijdig van 8. Mijn dochter komt al 4 maanden niet meer bij haar vader, mijn zoon zegt ook niet meer te willen. Mijn dochter heeft met hulp van de kjrw een brief geschreven aan de rechter waarin zij vraagt om bij mij te mogen wonen. De kinderen zijn bang en vielen zich niet veilig bij hem. Mijn zoon heeft nachtmerries over zijn vader en us bang dat hij ons iets aan doet. Er is nooit iets fysieks gebeurd alleen wel verbaal geweld. Met het programma Kinderen uit de knel en jeugdbescherming zijn we nog niet verder gekomen. Hoe help ik mijn kinderen in deze fase? Ik zie ze stuk gaan maar weet ook niet meer hoe nu verder. Graag jullie advies. Mijn dochter heeft gelukkig al een buddy bij jullie

Hoi allemaal, Ik ben een vader die gaat scheiden van de moeder. We hebben twee kinderen. Een dochter van 10 en een zoon van 8. We hebben een paar maanden geleden het besluit genomen om te gaan scheiden en het de kinderen verteld. We zijn er na 10 jaar huwelijk helaas achter dat we niet als partners meer verder kunnen. Dit vinden we beide heel erg vervelend. ook voor onze kinderen. We wonen nog met z’n vieren in hetzelfde huis en we proberen ieder weekend ‘gescheiden’ afspraken te maken zodat het voor de kinderen wennen is dat we uit elkaar gaan. We hebben op een enkele keer na gaan ruzie en we willen dat ook echt voorkomen. We zijn druk bezig met alles uit te zoeken en uit te werken voor de scheiding. Alles is wel duidelijk nu voor ons op één ding na en daar wil ik jullie mening over vragen. Ik de vader blijft in de buurt wonen van het huis waar we nu wonen. De mama wilt weer in de buurt van haar familie gaan wonen zo’n 1,5 uur rijden van hier. Dat is niet erg opzich maar een co-ouderschap kan dan dus niet. En zullen de kinderen mee verhuizen met de moeder. Het dilemma: Onze dochter (10) zit nu in groep 7 en heeft hierna dus alleen nog groep 8 te doen. Ik wil graag dat ze die groep 8 op de basisschool afmaakt waar ze altijd al op heeft gezeten en dan pas verhuist en naar het voortgezetonderwijs gaat. Ik denk dat ze dan minder ‘last’ heeft omdat ze maar 1 keer van school veranderd en niet 2 keer. Ze heeft dyslexie en ADD, maar heeft daar buiten haar werk tempo geen last meer van. De mama wilt echter dat ze al mee verhuizen en dat ze dan al groep 8 op een andere school kan doen en dan misschien wat vriendjes en vriendinnetjes maken waarmee ze dan misschien weer samen naar het voortgezetonderwijs kan gaan. Het is ons enige struikelblok nog en vinden het heel lastig om hier over te beslissen. Onze kinderen weten nog niet over de afstand die we straks uit elkaar wonen. Dat willen we pas vertellen als we zelf weten wanneer dat gaat gebeuren. En als we onze dochter zelf vragen zal ze zeggen dat ze op haar huidige school wilt blijven. Wat is jullie mening hier over? Misschien zijn er onder jullie wel kinderen die deze situatie zelf hebben meegemaakt? Ik lees graag jullie reacties.

Super fijn dat jullie dit forum hebben. Mijn dochter is 17 en wil geen contact met haar vader. Ik stel hem wekelijks, via app, op de hoogte van bv wanneer ze een tandarts afspraak heeft of een feestje. Nu wil zij dat ik hem niet meer op de hoogte stel van huisarts bezoeken en bv vervolg onderzoek. Ben ik dit verplicht tot haar 18 de om dat wel te doen? Zij redeneert als jij het niet had geweten had je hem ook niks verteld. Pas wanneer er echt iets aan de hand is is het vroeg genoeg. Graag jullie raad, ik probeer nl door de appjes nog enigzins te voorkomen dat ze van elkaar vervreemd raken. Groetjes Astrid

Vijf jaar geleden zijn de vader van mijn twee kinderen en ik uit elkaar gegaan. Twee jaar geleden raakte mijn ex zijn huis kwijt en wonen de kinderen voltijd bij mij maar zien ze hun vader wekelijks en in vakanties. Inmiddels worden ze zelf de dupe van de leugens van hun vader (die als pathologisch leugenaar wordt bestempeld maar wel veel om ze geeft en betrokken is), zo heeft hij twee weken geleden de voordeursleutel bij mijn dochter ontvreemd, is hij mijn huis binnen geweest en heeft daar (opnieuw) geld uit hun spaarpotten gepakt. Mijn kinderen en ik waren boos en verdrietig, ik heb het contact voorlopig verbroken en er weer op aangedrongen (zo gaat het al jaren) dat hij zijn problemen aanpakt. Dit heb ik ook aan de kinderen uitgelegd en zij zeggen dit te begrijpen. Mijn oudste dochter geeft nu aan dat ze haar vader mist. Doe ik er goed aan om ze (voorlopig) bij hun vader weg te houden of is het beter het contact sowieso in stand te houden, ongeacht wat hij gaat doen?

Ik loop in de scheiding, heb het te aanvaarden, maar realiseer me dat ik de kinderen voortaan maar voor de helft van hun leven zal zien, aangezien CO ouderschap 50/50 is. Ik vind het verschrikkelijk en mijn zoon Aaron van 9 ervaart het ook letterlijk, mijn dochter Elin van 7 ziet het nog niet zo. Hoe kun je hier het beste mee omgaan, want het liefst wil ik ze altijd bij me? En zodra ze eruit zijn hoe gaan die 2 dat ervaren? hebben jullie tips en ervaring hiermee? Wietze

Hoi, ik ben moeder van 2 prachtige meiden van 9 en 10.... wij zijn nu 4 jaar gescheiden, wij hebben na veel moeite eindelijk een co ouderschap nu 1,5 jaar ongeveer. Maar dat verloopt niet soepel de oudste heeft bij haar vader veel moeite met slapen. Ze mist mij heel erg en wil eigenlijk bij mij blijven. Nu zijn we een tijdje bezig met de module ouderschap blijft, maar dat helpt ook niet. We kunnen niet met elkaar praten hij blijft boos op mij. Nu zeggen ze bij ouderschap blijft dat ze bij haar vader niet kan slapen omdat wij niet kunnen praten. Maar waarom slaapt ze bij mij dan wel ?? Wie heeft er tips voor mij, ik wil haar zo graag helpen ....? Ik wil zo graag als ouders met elkaar praten maar het lukt niet :(

Goedemiddag, mijn man en ik zitten op dit moment middenin de scheidingsprocedure alleen is er 1 bijkomend ding. Mijn aanstaande ex-man heeft de ziekte van Parkinson. Hij is 36 jaar. Onze kinderen zijn 4 en 7 en weten daar nog niets van omdat we het zelfs pas 2 jaar weten. Mijn vraag is ; zijn er ouders/kinderen die hier ervaring mee hebben? Waarvan 1 ouder een ziekte heeft of echt ook de ziekte van Parkinson? We gaan voor co-ouderschap maar ik ben erg zoekende hoe hier in de toekomst mee om te gaan zonder hem daarin af te vallen. Alvast bedankt.