Hoi kinderen van gescheiden ouders.. ik heb een vraag aan jullie. 4 Jaar geleden zijn wij uit elkaar gegaan, onze 3 jongens ( 8 - 13 - 16 ) zijn 50/50 bij ons en we doen het prima denken we. Er zijn geen ruzies, soms drinken we een bakkie bij de overdracht, de jongens gaan lekker op school en alles loopt op rolletjes. Toch vraag ik me iets af. Is een jaarlijks gesprek tussen de ouders en kind(eren) handig? Een soort check-up gesprek. Een gesprek waarin wij gezamenlijk vragen om feedback van de kinderen. Papa en Mama aan de tafel met 1 van de jongens ( om de beurt, of alle 3 samen ). Open vragen zoals hoe vind jij dat we het doen? Wat kan papa leren van mama en andersom? Wat kunnen we leren van jullie? Hebben jullie nog ideeen? Vragen om tips of tops. Enfin ik denk dat jullei het snappen. ik zou heel blij zijn als jullie mij feedback kunnen geven op mijn vraag. Dank alvast ! Groet Steph

Hallo, ik ben sinds 10 maanden gescheiden. Mijn ex en ik komen er helaas niet uit een 50/50 schema samen te stellen. Hij wil een tweewekelijks wisselend schema waarin onze dochter van 7,5 elke twee dagen van ouder wisselt. Ik vind dit veel te onrustig en onoverzichtelijk voor haar. ik wil daarom een week op week af schema, waarin de andere ouder bij het missen van onze dochter midden in de week, (op woensdagmiddag bijv) een middag/stuk avond met onze dochter doorbrengt. Zijn er kinderen van gescheiden ouders die ervaring hebben met een week op week af schema? Die ook 7,5 waren met dat schema? Of ouders die willen reageren? Het lijkt nu een procedure te worden namelijk en dat willen we allebei niet. dank en groetjes, Esmee

Wij staan aan het begin van de scheiding. Mijn kinderen zijn psychisch mishandeld door hun vader, maar missen hem toch. Ik vind dit heel gek als moeder van mijn zoons (11 jaar en 9 jaar) en kan het zelf ook geen plekje geven. Ik ben zelf namelijk heel erg boos op hun vader dat hij dat gedaan heeft en ze hebben hier ook allebei heel veel last van gehad. Hoe kan het dan toch dat ze hun vader zo missen? Ik hoop dat jullie je ervaringen met mij kunnen delen.

Wat is jullie ervaring met een coouderschap? Mijn zoon word over 2 weken 4 jaar en ik zou graag een coouderschap willen, maar instanties en de moeder houden dat tegen en raden het zelfs af. Wat is jullie ervaring en advies is ? Alvast heel veel dank. Henk.

En daar zat ik dan, met mijn moeder, bij de diploma uitreiking. Achter in de zaal om voor niemand een ongemakkelijke situatie te veroorzaken. Uitgenodigd, ja door school en gestimuleerd door de mentor om gewoon te komen, ik was van harte welkom. Voor het eerst sinds een jaar of 3 mijn zoon weer in het echt gezien, op afstand, op het podium. Ik ben een verstoten moeder, al 4 jaar lang. Maar wat was het fijn om even in dezelfde ruimte als hem te zijn. Te zien hoe hij gegroeid is en wat een lange, slungelige puber hij is geworden. Te genieten van zijn toespraakje en te zien watvoor lol hij had met zijn vrienden. Wat was en ben ik trots!! Ik ben voor het einde weggegaan (om ongemakkelijke situaties te voorkomen...), heb een cadeautje bij zijn voordeur achtergelaten. Ik heb weken tegen dit moment opgezien (t is zo confronterend), maar ik ben blij dat ik gegaan ben. Ik hoop dat hij mij heeft gezien. Maar zou het ‘de knel’ waar hij in zit versterken? Of zou hij (stiekem) toch blij zijn dat ik er was? Een trotse mama

Ik ben nu een jaar gescheiden van de vader van m’n kinderen 10 en 4 jaar Ik heb de volledige zorg voor de jongens om het weekend zijn ze bij papa en z’n vriendin Dat gaat op zich goed ik maak me zorgen om m’n oudste Herkennen jullie dat een kind voor mama wil zorgen hij verteld heel vaak hoe lief hij me vind ( tuurlijk fijn) Naar mijn. Gevoel zegt hij het te vaak Ik denk dat hij heel goed door heeft dat ze bij mama op de eerste plaats staan Wat kan ik doen zodat hij niet het idee heeft voor mij te moeten zorgen

Hoi, de vader van mijn 2 jongste dochters en ik zijn al 8 jaar uit elkaar. Hij is een jaar na de scheiding getrouwd en ik had al vrij snel een relatie met een ander. Onze jongste is al die tijd suggesties blijven doen om ons weer bij elkaar te krijgen. De laatste was of ik misschien poly-amorous wilde worden... Ik heb het altijd afgedaan als een gebbetje, maar de ondertoon lijkt vrij serieus. Ik heb op geen enkele manier daar aanleiding toe gegeven, heb zelf ook niet de minste behoefte om daar gehoor aan te geven. Ik ben 15 jaar diep ongelukkig met hem geweest en heb nu een vriend uit duizenden.Ik vind het heel verdrietig dat ze dat wil. Ik heb wel van meer kinderen gehoord dat ze dat willen (of het nu realistisch is of niet) en ik zou zo graag willen weten hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Is het iets waar ze hulp bij nodig heeft? en welke dan?

1 jaar gescheiden. Meisje (11) bij mij, jongen (8) bij mama. Zij is na de scheiding een uur rijden enkele reis ver weg gaan wonen. Tot nu hebben we ze steeds opgehaald. De kids kunnen hun gang gaan tot ophaalmoment, en onze ritten zijn precies 50/50 verdeeld. We hebben zo elk weekend beiden 1 rit te doen. Moeder haalt na schooltijd op bij mij thuis terwijl ik op mijn werk ben. Moeder wil de reistijd halveren door een halverwege punt af te spreken. Dat betekent een kortere rit, maar wel elk weekend twee keer. Dit lijkt mij voor de kinderen een verschrikkelijk onprettige regeling. Wat vinden jullie? Zijn er onderzoeken naar gedaan die dit kunnen onderbouwen? Mijn mening hierin wordt niet erkend door moeder, zij vind dit inflexibel van mij.

Drie jaar geleden zijn we uit elkaar gegaan en beiden hebben we altijd er zo veel mogelijk aan gedaan om het voor de kinderen (nu 12, 14, 16) goed te regelen. We kunnen goed samen door 1 deur en overleggen regelmatig. Tot heden zijn we met de verjaardagen vd kinderen altijd nog als ‘gezin’ uit eten gegaan. Dat ging goed, hoewel het ook altijd wel ongemakkelijk was en ik er tegenop zag. Maar beiden deden we altijd ons best om het zo relaxed/ normaal mogelijk te laten zijn. Ondertussen hebben we allebei al ruim 2 jaar nieuwe partners waar de kinderen ook prima mee overweg kunnen. Binnenkort is 1 vd kinderen weer jarig en ik merk dat het bij mij een beetje begint te wringen. Ik zou het veel relaxter en minder kunstmatig vinden als we ‘t apart zouden vieren. Maar ik begrijp ook heel goed dat je als kind het liefst met je beide ouders je verjaardag wil vieren. Het is helaas geen optie om met beide nieuwe partners erbij uit eten te gaan. Wat is wijsheid om te doen? Op de oude voet door of een nieuwe manier van vieren beginnen?

Ik ben moeder van 3 kinderen, waarvan 2 uit andere relatie. 5 jaar geleden ben ik gescheiden, mijn zoon was toen 5 en mijn dochter 2,5. Wij wonen met mijn nieuwe man en jongste zoon met 5jes samen.Het contact tussen mij en de vader van de oudste 2 is redelijk goed.De kinderen zien vader ongeveer 1x per week.Bij hun vader slapen heeft steeds voor veel ‘problemen’ gezorgd en daarom hadden wij de afspraak gemaakt dat ze voorlopig niet meer daar hoeven te slapen. Nu komt mijn probleem. Mijn dochter (nu 7) heeft erg last van heimwee, vooral als zij bij haar vader is en helemaal als ze daar moet slapen.Vooraf huilt ze, schreeuwt ze, schopt ze in het rond en gilt heel de buurt bij elkaar als vader haar mee neemt.Nu moet ze 10 nachten mee op vakantie en dat wilt ze écht niet.Ze heeft er buikpijn van en begint iedere keer te huilen.Ik word er zelf ook zo verdrietig van om haar zo te zien.Is dit bij iemand herkenbaar en/of heeft er iemand tips? Alvast bedankt!