Een klein jaar geleden ben ik vanuit ons ruime huis met grote tuin en veel lieve mensen in de buurt naar een etage verhuist in de stad. De papa van mijn kinderen wilde perse in het oude huis blijven. De kinderen waren beide vooral op mij gericht en ik gunde ze een goede band met papa in het fijne huis. Ik heb een appartement gevonden en opnieuw ingericht (zodat ze in het huis bij papa niet ineens allemaal spullen wegwaren). Het nieuwe huis is een stuk kleiner, zonder tuin en zonder de vertrouwde mensen om ons heen. We zijn voor co-ouderschap gegaan. En nu loopt het heel anders dan verwacht. De kinderen voelen zich niet thuis in mijn huis. Mijn zoon van bijna zestien en dochter van elf geven beide aan liever vooral in het andere huis te willen wonen. Hun papa is een erg op zichzelf gerichte man is ( veel bezig met sport, werk en vriendin). Mijn zoon zit daar voornamelijk alleen op zijn kamer, mijn dochter krijgt meer aandacht. Ik denk dat het ook belangrijk is dat ik (evenveel) in hun leven ben. En ik wil ze niet missen. Meningen?

Ik ben 6 jaar geleden gescheiden, 2 kinderen toen 12 en 16 wonen (nog steeds) bij mij. Vader is vrij snel na de scheiding gaan samenwonen met nieuwe vriendin. Kinderen gingen om het weekend naar vader. Inmiddels heb ik 1,5 jaar een vriend. We zien elkaar alleen in het weekend. De contacten met mijn ex zijn goed en kunnen met elkaar en de kinderen bijv naar een diplomauitreiking of een verjaardag van de kinderen vieren. Mijn dochter, nu bijna 22 jaar, heeft nog altijd moeite met de hele situatie wat vaak tot botsingen leidt. Ik ben eigenlijk op zoek naar iemand of iets die ervaring heeft in het begeleiden van jong volwassenen (18 en 22). Ik kom alleen maar begeleiding van jonge kinderen tegen. Wat hadden jullie nodig op die leeftijd?

Mijn man en ik gaan scheiden. Wij hebben twee kinderen, de oudste op het middelbaar onderwijs in onze woonplaats, de jongste op het basisonderwijs in een plaats 25 km verderop. Wij willen co-ouderschap. Welke constructie voor de jongste is het 'minst schadelijk' ; van school halen en een nieuwe school zoeken in onze woonplaats (nog twee schooljaren te gaan) of de kinderen voor twee jaar uit elkaar halen en het ene kind bij de ene ouder in de woonplaats laten wonen en het andere kind in de plaats van de school laten wonen met de andere ouder? ? Derde mogelijkheid is de kinderen bij elkaar houden en in de ene week bij mama in de ene plaats, de andere week bij papa in de andere plaats. Welke belangen wegen zwaarder: de kinderen bij elkaar houden of de school van de jonste continueren? Alvast bedankt voor jullie reactues.

Ik ben moeder van een dochter van 13 en een zoon van 10. Sinds de scheiding verliep het contact met de vader van mijn kinderen redelijk. De kinderen gaan om de 2 weken een weekend naar hun vader, dat verloopt niet altijd zonder problemen, maar ik ben altijd positief en respectvol richting en over mijn ex gebleven. Tot een dikke week terug heb ik hun altijd gestimuleerd hun vader en zijn manier van doen te respecteren, dat niet iedereen hetzelfde is, maar dat dat niet erg is, dat hun vader en ik elk op onze eigen manier ons best voor hun doen. Ze zijn nu sinds vorige week met hun vader op vakantie in het buitenland en nu krijg ik allemaal verdrietige berichten van vooral mijn dochter ze wil naar huis, en ze wil nooit weer naar haar vader toe na deze vakantie. Haar vader schijnt zich heel onredelijk te gedragen en met zijn nieuwe vriendin ook hele nare dingen over mij te zeggen. Hoe steun ik haar op afstand? Ze mag mij nu eigenlijk niet appen/bellen van haar vader en zijn vriendin. En hoe vang ik haar bij thuiskomst op?

Hallo allemaal, Vijf jaar geleden zijn wij gescheiden. De oorzaak hiervan is dat mijn ex man verliefd was geworden op iemand anders. We hebben hard gewerkt om samen verder te kunnen, maar na een lange periode van leugens heb ik besloten te gaan scheiden. We hebben onze kinderen verteld dat we niet meer genoeg van elkaar hielden om bij elkaar te blijven en dat de liefde voor onze kinderen oneindig is, we zullen er beiden altijd voor ze zijn. We gaan sindsdien best goed met elkaar om. Onze kinderen zien dat we nog van elkaar houden, alleen niet meer als partners. We steunen elkaar bij bijv een Overlijden in familie. Mijn. Vraag is: mijn dochter (bijna 10) neemt geen genoegen meer met het antwoord en wil weten waarom we dan niet meer genoeg van elkaar houden. Zij heeft dus vragen. Hoe gaan we hier het beste mee om? Vader wil liever niets zeggen een ik wil haar graag de waarheid vertellen, het voelt nu als verzwijgen/liegen. Benieuwd naar jullie mening!

Hallo! Ik ben sinds een jaar gescheiden. We hebben 2 kinderen tijdens ons huwelijk gekregen. Zij zijn nu 13 en 11 jaar oud. Twee maanden geleden heb ik een leuke man ontmoet. We zijn gaan daten en hebben nu een beginnende relatie. Ik heb dit nu nog niet aan mijn kinderen verteld. Ik wil eerst zeker zijn of dit een relatie voor de langere termijn wordt. Maar dat betekent wel dat ik niet altijd de waarheid aan de kinderen kan vertellen. Dat vind ik erg vervelend maar ik zie het vooral dat ik dan in hun belang doe. Mijn idee is om over 3 of 4 weken de kinderen te vertellen over deze man. Daarbij - en dat lijkt mij belangrijk - wil ik tegen mijn kinderen zeggen dat ze hem van mij nog niet hoeven te ontmoeten als ze dat nog niet willen. Dus dat ze wel weten dat ik iemand heb maar dat dat niet betekent dat ze hem ook meteen moeten leren kennen en laten invoegen in hun leven. Is het een goed idee om dit zo te doen? Hebben jullie nog andere ideeën hoe ik het beste hen kan informeren? Ik hoor graag jullie ideeën. Groeten en bedankt, Marieke

Hoi, ik ben zelf geen moeder, maar wil toch graag iets voorleggen. Jullie hebben hier meer ervaring mee dan ik. Hopelijk mag dat ook hier. Ik ken sinds 1,5 jaar mijn nwe vriend. We zijn echt dol op elkaar en stapel verliefd. Hij zit in een langdurige vecht scheiding (3 jr) en binnenkort ga ik zijn kinderen ontmoeten. Ik vind het best wel spannend, heb zelf geen kids, maar wel veel ervaring met nichtjes en neefjes. Ik denk dat het vast heel leuk wordt, we zien elkaar in een attractie park. Hoe kan ik zijn kinderen het meest gemakkelijk maken bij zo’n eerste ontmoeting? Ik wil zeker niet de indruk geven dat ik de plaats in wil nemen voor hun moeder, ze hebben er maar 1, of het ongemakkelijk maken voor ze. Maar eerder laten zien wie ik ben en dat ik heel gelukkig ben met hun papa. Ik voel eigenlijk wel dat het vast goed komt, maar wellicht kunnen jullie me vertellen wat de do’s en don’ts zijn bij een eerste ontmoeting? Albast bedankt

Hallo allemaal, Sinds oktober 2016 woon ik al niet meer bij mijn kinderen/ex en ben uiteindelijk gescheiden in juli 2017. In mei 2017 kreeg ik een relatie met iemand (een vriendin van mijn ex). Mijn oudste zoon was hier niet blij mee en sinds 5 december wil mijn zoon (15) mij niet meer zien (Mijn ex verteld allemaal leugens: dat het een vooropgezet plan was en hun in de steek heb gelaten voor die vriendin). Mijn zoon voelt zich in de steek gelaten door mij. Ik heb hem gezegd dat ik van hem hou maar ook verliefd ben geworden en dit niet anders kan maken. Hij wil zijn achternaam veranderen, wil niet praten met mij, geblokt op de app en wil niets met mij te maken hebben, ik ben zijn vader niet meer :-( ... IK MIS mijn jongen zo verschrikkelijk!!, Ik laat hem maar even met rust (ist beste hij heeft ruimte nodig, zegt iedereen)... maar ga er kapot aan! Ben radeloos, en hoe langer het duurt (en zijn moeder leugens verteld) ... ... ....zo bang hem voor altijd kwijt te raken! Wat kan ik doen? Waar zouden jullie baat bij hebben gehad? Bedankt!

Hoi lieve en betrokken kinderen van gescheiden ouders, Ik ben 8 jaar geleden gescheiden. De kinderen waren toen 7, 5 en 3. De helft gingen ze bij mij wonen in mijn nieuwe huis en de helft bleven ze bij hun vader. Na een jaar of 2 trok vaders vriendin bij hen in. Ze kregen samen nog 2 kinderen en mijn kinderen zijn gek op hun kleine broertje en zusje. Ze hebben al die tijd zonder protest heen en weer gependeld tussen 2 huizen. Toen ik na 6 jaar scheiding 2 jaar geleden een vriend kreeg (met zelf ook 2 dochters) raakte mijn oudste dochter in de stress. Ze wilde het niet. En ik was zo blij juist! Ook mijn andere kinderen vonden het prima en fijn voor mij. Mijn dochter gaf aan dat ze nu voelde geen thuis meer te hebben. Ze werd gestrest als mijn vriend er was. Nu geeft ze nog steeds aan hem niet te mogen en gewoon niet te willen dat hij met ons de vakantie door brengt. Dit is zo moeilijk voor iedereen! Ik weet niet zo goed hoe ik om moet gaan met mijn/onze situatie. Misschien dat jullie raad weten?

Een vraag van een gescheiden moeder; mijn kinderen zijn nu bijna 4 en 5 jaar oud, en waren bijna 2 en 3 jaar oud toen we als partners uit elkaar gingen. Sinds die tijd wonen de kinderen de ene week bij hun vader, en de andere week bij mij. Sinds een jaar woont hun vader samen met zijn vriendin, en sinds een half jaar ik met mijn vriend. De kinderen vinden de "stief"ouders, voor zover ik zie, aardig en lief. De vader van onze kinderen is erg boos op en gekwetst door mij, en wil daarom niets meer met mij te maken hebben (heel soms op school zien we elkaar tijdens een 10 minuten gesprek). De kinderen mogen in de week dat ze bij mij zijn, geen contact met hun vader opnemen en andersom. Mijn vragen: - zouden jullie het verwarrend hebben gevonden om als je bij je vader bent, contact te hebben met je moeder (en andersom)? - hoe zouden jullie het vinden als jullie ouders geen contact hebben met elkaar (in ons geval zou het contact gespannnen zijn, omdat de vader nog zo boos is op mij) Alvast veel dank voor jullie antwoorden!