Beste deskundige kinderen van Villa Pinedo, Mijn man en ik zijn aan het scheiden. Ik woon al ergens anders, mijn man nog in het ouderlijk huis. Onze twee dochters van 8 en 9 zijn de ene helft van de week bij mij en de andere week bij hun vader. Maar we hebben ook nog een hondje. Die is ongeveer drie maanden voor de scheiding bij ons gekomen en het was vooral mijn keuze. Mijn man wilde geen hond. Nu missen de kinderen de hond heel erg als ze bij hun vader zijn. En hij vindt dat de hond dus met de kinderen heen en weer zou moeten gaan. Ik heb daar erg mijn twijfels over. Los van het feit dat er dan extra uitwissel rompslomp ontstaat (de hond haal je niet uit school), en de vraag of het goed zou zijn voor de hond, merk ik dat ik er zelf erg tegenop zie de hond te moeten missen op de dagen dat de kinderen bij hun vader zijn. Daarnaast vraag ik me af hoe zij het praktisch voor elkaar gaan boxen goed voor de hond te zorgen, met 4x per dag uitlaten, medicijnen op tijd geven enz, terwijl zij zo graag uitstapjes maken samen. Al maanden voltrekt zich in mijn hoofd een enorm gevecht: moet ik de kinderen hun hond gunnen met alle ingewikkeldheden van dien of kan het ook een goede keuze zijn om de hond bij mij te laten wonen? Of ben ik gewoon ontzettend egoïstisch bezig de hond voor mezelf te houden? Ik ben bang dat als ik mijn eigen kinderen advies vraag dat ze zullen zeggen wat ze denken dat ik wil horen, vandaar dat ik het nu aan jullie vraag. Bedankt voor het meedenken! Mirjam

Hallo, sinds een paar maanden heeft de vader van mijn kinderen een vriendin. Ik heb haar niet ontmoet, de Kinderen ook niet. Nu wil hij terwijl wij nog onder 1 dak wonen, het idee van nieuwe vriendin introduceren bij de kinderen. Langzaam laten wennen aan het idee. Is dit nu al slim?

Hoi, september heeft mijn man aangegeven te willen scheiden, geheel onverwacht. We hebben 3 super kinderen 14, 12 en 9 jaar. Ze gaan er tot nu toe redelijk mee om. We hebben geen vechtscheiding en ik woon nog samen met hun in het huis. We werken samen met een mediator om zo goed mogelijk alles te regelen voor de toekomst. Vader is eigenlijk gelijk vertrokken, hij komt wel iedere woensdag en is ieder weekend bij de kinderen. Mijn man heeft mij vrijwel direct verteld dat hij verliefd is op een andere vrouw. Nu na een aantal weken heb ik er zelf wel moeite mee dat vooral de oudste 2 niet weten dat er meer speelt dan dat papa en mama niet meer van elkaar houden. Papa wil niet dat de kinderen weten dat hij verliefd is en met een andere vrouw samen is maar ik ben bang dat het vertrouwen van de kinderen heel erg geschaad wordt als ze erachter komen dat dit vanaf het begin al bekend was en wij hierover niets gezegd hebben. Nu hebben we het er samen over gehad en wil hij eigenlijk ook niet liegen of dit verzwijgen tegenover de kinderen. Moeten mijn man en ik hier samen een gesprek over hebben met de kinderen? Volgens mij hebben ze al genoeg shit aan hun hoofd en kunnen ze dit er niet bij gebruiken. Aan de andere kant wil ik niet liegen tegen ze en ook de band met hun vader goed laten blijven. We willen ze niet nog meer verdriet geven dan dat er al is.

De vader van de kinderen en ik zijn 5 jaar geleden gescheiden. Helaas.......een vechtscheiding. Mijn 2 kinderen wilden hun vader niet zien. Ik heb hen regelmatig laten weten dat zij een vader en een moeder hadden en de scheiding iets was tussen hun vader en mij. Na een jaar is er heel langzaam contact ontstaan. Mijn dochter heeft het daarna zwaar te verduren gehad. In het kort komt het erop neer dat haar vader geen oor had voor haar behoefte en zij in zijn nieuwe leven mee moest gaan. Van mijn zoon weet ik het niet echt, hij is nogal gesloten. Mij is vanuit hulpverlening aangeraden geen contact te hebben met de vader van mijn kinderen vanwege gedrag. Mijn dochter wil eigenlijk voorlopig geen contact en in de toekomst misschien wel. Durft dit niet met haar vader te bespreken vanwege de reactie die zij verwacht. (Stalken met opdringerige berichten). Zij zijn 21 en 25. Studeren allebei en hebben buiten de alimentatie (door vader aangevochten toen de jongste 18 werd, terwijl in zijn inkomsten geen negatieve wijziging was geweest) nooiteen extraatje van hun vader gekregen. Hij heeft tot nu toe niet bijgedragen in studiekosten. Dochter en ik zijn afzonderlijk nog steeds in therapie. Ik wil zo graag helpen het makkelijker te maken voor hen. Inmiddels weet ik niet meer hoe. Ik heb afstand genomen, weet niet of dat de beste remedie is. Hebben jullie tips?

Ik ben 7 jaar terug gescheiden en heb 4 kinderen. 2 zijn er bij hun vader op het bedrijf blijven wonen en de 2 jongsten in de puberteit 13 jaar daar ook naar toegegaan. Op zich hun keuze maar ze willen sindsdien totaal geen contact meer met mij. Dat doet mij veel verdriet. Hoe kan ik toch contact houden ?.

hoe krijg ik mijn zoon aan het praten over de scheiding en waar moet ik zijn?  hij wil jullie ook niet app.

Hoi De communicatie met mijn a.s ex verloopt uiterst stroef. Steeds vaker worden de kinderen inzet van de ruzies. Ik probeer ze daar tegen te beschermen maar tevergeefs. Mijn ex aanspreken leverde niets dan ontkenning op. Niet reageren helpt niets. Wel reageren laait de zaak alleen maar op. Kortom.. Ik weet niet meer wat te doen en zie mijn kinderen worstelen met hun emoties en loyaliteit. Ik heb al hulp ingeschakeld maar krijg daar weinig gehoor. Ik maak me serieus zorgen om mijn kinderen. Tips iemand? Hoe kan ik mijn kinderen ondersteunen in deze situatie?

Hallo allemaal, ik heb een dochtertje van 3 jaar en we zien elkaar om het weekend. Nu heeft de rechter vorig kaar bepaald dat de zorg gelijk moet worden verdeeld maar ik weet niet wat fijn is voor onze kleine. Nu is het zo dat mijn dochter vaak even moet wennen als we weer samen zijn. Als we elkaar zo af en toe, een keer vaker zien, lijkt het alsof ze minder lang hoeft te wennen. Haar moeder wilt niet dat onze dochter meer dan de regeling nu, bij mij is en geeft aan dat dat voor een kind van 3 ook fijner is. Nu is de communicatie niet heel met moeder en hebben we hier ook geen overleg over. Wat ik graag wil weten is wat er nu fijn is voor onze dochter? En hoe kan ik het aan m’n dochter merken wat ze fijn vind? Ik Heb het er niet met haar zelf over, omdat ze nog zo klein is.

Hallo allemaal, ik loop al een tijdje met een dilemma en weet niet zo goed waar ik nu goed aan doe. Sinds 3 jaar ben ik samen met mijn man, hij heeft uit een vorige relatie 2 kinderen van 10 en 5 jaar. De verstandhouding met de ex van mijn man is erg wisselvallig. Zij kan de scheiding nog steeds niet verkroppen en daardoor is er niets goed wat bij ons gebeurd en wil ze mij ook niet onder ogen komen. Je merkt aan de oudste van 10 dat ze er tussen staat en zich groot probeert te houden. Haar moeder vloekt en tiert er op los waar de kinderen bij zijn over ons en ik wil niet weten wat voor beeld de kinderen van ons krijgen op deze manier. Wij doen ons best om de kinderen van de conflicten niets te laten merken maar dit is ook ontzettend moeilijk omdat je ze graag wil laten weten dat je het ook vervelend voor ze vindt maar er niks aan kan doen. Ze krijgen ongevraagd elke discussie mee als ze bij hun moeder zijn en zij denkt daarbij totaal niet aan wat het met de kinderen doet om dit mee te krijgen. Ik ben een keer het gesprek aangegaan met de ex van mijn man en dat was een goed gesprek waarvan ik had gehoopt dat de spanning een beetje weg zou zijn en uiteindelijk blijkt het toch niets uitgehaald te hebben. Ik heb weleens geprobeerd om voorzichtig te polsen bij mijn stiefdochter van 10 hoe ze het ervaart naar ons te komen om het weekend en hoe ze zich voelt als er weer een conflict is geweest. Je merkt dat ze het geen fijn onderwerp vind en dichtklapt. Ik hou er dan ook maar over op maar ik vind het zo sneu voor haar! Zou er graag voor haar willen zijn maar weet niet of ik wel de juiste persoon daarvoor ben aangezien het beeld wat ze van ons krijgen van thuis uit. Heb al overwogen om haar te vertellen over jullie misschien dat ze dan haar ei kwijt kan, maar ik weet nu al dat als haar moeder daar lucht van krijgt en hoort dat die tip van mij komt de bom weer barst. Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden en omdat ik weet uit ervaring hoe lastig het kan zijn wil ik mijn stiefdochter graag een helpende hand bieden maar ik twijfel heel erg of ze het van mij zal accepteren en of ik er goed aan doe. Ik zou heel graag van jullie horen hoe jullie hier in staan want ik zie erg veel verdriet wat weggestopt wordt en ik weet niet wat ik daarmee moet doen. Dankjewel voor het lezen van mijn verhaal en alvast dank voor jullie tips!

Mijn man en ik hebben besloten uit elkaar te gaan. Voordat alle stappen gezet zijn gaat er naar mijn inschatting een half jaartje overheen voordat ik in een andere woning kan. Wat is het verstandigste: nog een poosje niets tegen onze zonen (15 en 16) zeggen, of er open over zijn? Heel erg bedankt voor het meedenken.