2 jaar gescheiden, kinderen van 4 en 5. Mijn ex-partner en ik zijn als vrienden uit elkaar gegaan en het contact verloopt gezellig en ontspannen. We houden elkaar de hele dag op de hoogte van de kinderen, sturen foto's naar elkaar, proberen af en toe leuke dingen met elkaar te doen. De verjaardagen vieren we bij mij thuis, papa komt dan ook de hele dag en helpt mee met koffie zetten etc. We gaan samen naar de eerste zwemles, samen de eerste schooldag, samen de eerste balletles etc. Ik merk soms dat na deze dagen dat we dus met zijn allen zijn, de kinderen vaak van slag zijn. Als papa weggaat gaan ze huilen, de dagen daarna kunnen ze weinig hebben en zijn ze snel van slag. We willen het juist heel goed doen, maar vraag me af of het wel goed is om zoveel samen te doen. We doen het dus niet per se omdat we samen dingen willen ondernemen, maar dachten dat dit fijn zou zijn voor de kinderen. Nu weten we het dus niet meer. Is het zo wel duidelijk voor ze dat papa en mama niet meer samen zijn? Maken we ze nu niet juist meer in de war?

Ik ben sinds ruim ruim drie jaar gescheiden en we hebben twee dochters van 10 en 12 jaar. In het algemeen kunnen mijn ex man en ik best goed in overleg met elkaar en zijn de kinderen ook gewend aan het 50/50 bij elke ouder wonen. Nu hebben wij ouders beiden een nieuwe relatie, allebei latten we en dat bevalt goed. Mijn ex benut elk weekend om met de kinderen en zijn vriendin (en haar dochtertje van 6) te wennen aan het nieuwe gezin. Ik ben daar wat minder fanatiek mee en organiseer gemiddeld 6 keer per jaar iets gezamenlijks met mijn vriend en zijn dochters. In het algemeen dus een redelijk overzichtelijke situatie die op zich prima is voor iedereen. Maar wat ik de laatste tijd merk is dat de standpunten van mijn ex en zijn vriendin steeds verder in extreme regels terug te zien zijn. Zo mogen mijn dochters geen suiker meer, geen 4g gebruiken in de buurt van hun kleine stiefzusje en wordt er nogal op mijn kinderen ingepraat over bijvoorbeeld de inenting tegen baarmoederhalskanker. Mijn oudste dochter zegt dat er geen ruimte is voor een open gesprek of andere meningen. Daarbij is het blijkbaar vanzelfsprekend dat ze over een paar jaar, als nieuw gezin op 150 km afstand van mij gaan wonen. Mijn dochter vertelt me dit allemaal in vertrouwen, ik kan er dus niet over beginnen bij mijn ex. Hoe kan ik dit proces tegenhouden? Ik krijg er de kriebels van....

Vorig jaar hebben mijn ex en ik het kinderfeestje voor de kinderen van school samen gevierd. Dit ging goed. Het contact tussen ons was ook nog redelijk goed.Dit jaar wilt mijn ex dit weer, maar doordat er momenteel weer zoveel spaningen tussen ons zijn heb ik besloten om dit jaar het kinderfeestje niet samen met hem te vieren. Hij is echter van mening dat ik hierdoor een egoist ben die tekort schiet naar haar kind, want beide ouders horen op zijn feestje te zijn. Wij als ouders moeten onze woedde naar elkaar maar even kunnen parkeren voor het aantal uurtjes dat het feestje duurt. Ik vind het moeilijk om nep te gaan doen tegen elkaar en ben van mening dat onze zoon en de anderen kinderen dit zullen voelen. Ze zullen de spanningen voelen die er tussen ons zijn. Daarom denk ik dat het beter is dat hij dit jaar alleen het feestje viert. Totdat de spaningen minder zullen zijn kunnen wij dit elk jaar om en om doen. En wie weet kan het in de toekomst wel weer samen.Ik vier de verjaardag van mijn zoontje wel thuis met familie en vrienden. Moet ik mijn eigen gevoel aan de kant zetten en gewoon samen het feestje vieren. Telt mijn gevoel ook en is het beter dat mijn zoon een leuk feestje heeft met 1 ouder dan met 2 ouders die zich op het moment aan elkaar irriteren? Maakt het mij een egoistische moeder dat ik niet bij het kinder feestje van mijn zoontje aanwezig zal zijn? Wat vinden jullie?

Beste Villa Pinedo, Tussen mij en mijn vrouw botert het de laatste 5+ jaar al niet lekker en de laatste jaren hebben we steeds vaker ruzie. Ik maak mij erg zorgen over onze dochter van 9 jaar die daar zichtbaar moeilijk mee heeft. Ik speel met het idee om werk in het buitenland te zoeken voor 2 weken per maand zodat we de tijd met ons kind kunnen verdelen maar belangrijker nog dat er niet meer elke dag ruzie is. De situatie nu is dat mijn vrouw als stewardess 2 weken per maand op pad is en ik een goede 1 op 1 tijd met mijn dochter heb. Zij zou mams best vaker willen zien maar ze snapt dat dit nu eenmaal de situatie is en is hiermee vanaf haar geboorte opgegroeid. Dus als ik de andere 2 weken van de maand op pad ben zitten mijn vrouw en ik niet in de weg en blijft onze dochter gewoon in het huis wonen waar ze is opgegroeid zonder heen en weer te verhuizen. Ik vraag mijn alleen wel af of mijn dochter het gaat trekken als niet alleen haar moeder 2 weken per maand uit huis is maar als ook ik de andere 2 weken van de maand uit huis ben. Ik denk wel dat het enorm gaat helpen in het minderen van geruzie. Als mijn vrouw op reis is kunnen wij prima met apps communiceren over de opvoeding en de praktische zaken. Wat ik graag val jullie zou willen weten hoe het voor een kind van 9 is als niet alleen moeders 2 weken per maand van huis is maar als de vader daarnaast ook nog eens de andere 2 weken van de maand op pad is. Ik ben benieuwd naar jullie ervaring. Met vriendelijke groet -Eduard

Hallo allemaal. Een vraagje. Als kids nu na scheiding door omstandigheden niet bij je komen. Moet je het huis ( waar zij uit vertrokken zijn) dan zo laten en niets veranderen bv inrichting. Of is het juist goed. Dat als ze weer komen. Het veranderd zien en geen huis aantreffen zoals het was voor de scheiding. Wil graag interieur en indeling veranderen maar om kids doe ik het niet. Maar ik woon er iedere dag. En wanneer mijn ex de kids weer naar mij toe laat komen is de vraag. Dus ja moet ik dan zo blijven zitte of toch veranderen? Wat is wijsheid ?

Beste Beste, We zijn al tien jaar gescheiden en nu heeft de vader van mijn kinderen een huis in Driebergen (40 km verderop) gekocht met zijn nieuwe vrouw. We hadden altijd co-ouderschap en dat wil hij graag zo houden. Hij heeft tegen mijn twee zoons (11 en 13 jaar) gezegd dat ze "mee gaan naar Driebergen, of ze willen of niet". Twee jaar geleden was hij ook al van plan te verhuizen, toen heb ik er een rechtszaak van gemaakt, de rechter heeft toen gezegd dat de kinderen moesten zeggen of ze mee wilden verhuizen of niet. De kinderen hebben toen gekozen voor hier (Loenersloot) blijven wonen. Hij heeft het huis in Loenersloot dus nog twee jaar aangehouden. Voor mijn zoons zou het betekenen dat ze in de drie dagen dat ze bij mij zijn 1 uur moeten fietsen naar school, en de dagen dat ze bij hem zijn 1 uur met fiets, bus en de trein moeten. Dat vind ik allebei nogal veel. Liever zou ik ook verhuizen, zodat ze 5 min van school wonen en een half uur met de trein van hun vader. Maar dan zijn ze al hun vriendjes kwijt en moeten opnieuw beginnen op school. Dit houdt mij dag en nacht bezig, wat moet ik doen? Ik vind dat we dit als ouders moeten oplossen en niet bij de kinderen neerleggen, maar mijn ex-man wil het aan hun voorleggen. Ik weet dat hij ze onder druk zet om te doen wat hij wil. Dus het aan hen voorleggen vind ik geen goed idee. Nogmaals, wat moet ik doen? Help, een verdrietige moeder.

Wat kan ik als verstoten moeder nog voor mijn kinderen doen? Wat ik nu weet maar 13 jaar geleden bij de scheiding niet: de vader van mijn kinderen is een narcist. Ik ben 23 jaar met hem samen geweest en we hebben 4 kinderen. Het 2e kleinkind is op komst. Sinds de scheiding willen de kibderen geen contact meer met mij . Mijn kinderen hebben allemaal PAS. Ik verwijt ze niets, want ik weet hoe moeilijk ze het hebben. Maar ik weet ook dat het niet gezond voor ze is. Wat kan ik nog voor ze doen?!!!!

Beste allemaal, Ik heb de tweede verjaardag van mijn zoon begin september 2009 nog met hem kunnen vieren. Daarna is het contact helaas verbroken: het was beter hem rust te gunnen dan voortdurend te blijven strijden om met hem om te mogen gaan. Dit betekent dat ik hem nu bijna 10 jaar niet gezien of gesproken heb, en wij elkaar niet echt kennen. In het begin stuurde ik hem nog wel kadootjes met zijn verjaardag, maar daar ben ik na verloop van tijd mee gestopt. Ik wil hem een brief schrijven, ik voel dat het goed is om dat te doen. Maar wat zet ik er in? Wat zou je als bijna 12 jarige van je vader willen weten die je vrijwel niet bewust hebt meegemaakt? Hebben jullie suggesties voor me?

Hallo, Ik ben inmiddels al weer bijna 4 jaar uit elkaar met de vader van mijn kinderen. Een hele heftige scheiding was het! (hij is een narcist) Mijn kinderen waren destijds heel klein. 3,5 jr en 9 maanden. Uiteindelijk ligt er een goed plan, is hun vader hertrouwt (met een leuke vrouw die erg lief is voor de kindjes) en heb ik ook een nieuwe liefde gevonden. De communicatie is neit optimaal, maar we doen ons best. Rust zou je zeggen... Echter: ik zie dat mijn kindjes last hebben en worstelen. De kleinste (nu 4jr) is vaak kwaad en regelmatig bijna onhandelbaar. Hij wil niks, alles moet op zijn manier en als ik hem dan mijn grens aangeef en het hem dan zelf laat doen (of even de ruimte verlaat) dan begint hij bijna hysterisch te huilen... Een soort van continu gedrag van wegduwen en vastklampen. Mijn oudste (8jr nu) vertoont ander gedrag. Ze keert vaak in zichzelf en gaat moederen en overmatig zorgen (terwijl ik haar vaak zeg: zal ik de mama zijn en jij het kind. Dat is beter.). Herkent iemand dit en heeft iemand tips of wellicht een adres waar ik heen kan voor hulp.

Hallo allemaal, mijn man en ik hebben besloten te gaan scheiden. We hebben 3 jongens van 2,3, 4 en 7 jaar. We zouden graag willen co ouderen Ik werk zelf ongeveer 11 dagen per maand maar wel onregelmatig en mijn man 5 dagen 9-17u. Dus week op week af gaat ons niet lukken. Maar om om mijn rooster heen voor de kids alsnog wat stabiliteit te creëren ben ik benieuwd naar jullie ervaring op twee gebieden. Wisselen van gezin: Is het fijner als je jong bent om elke 2-5 dagen te wisselen of liever elke 4-8 En zou je het verwarrend vinden om na school door je moeder opgevangen te worden na school ook op de dagen dat je bij je vader bent (dus van 15-18 u) en dan slapen bij je vader. Of is het fijner om als je bij je vader bent, dan ook maar naar een bso te gaan en de dingen wat meer gescheiden houden.. Nou, dat was een heel verhaal.. ik hoop dat jullie hier wat mee kunnen en ben benieuwd naar jullie bevindingen Gr.