Beste jongens en meisjes graag je advies. Op dit moment zit ik midden in een scheidingsprocedure. Dit gebeurt in goed overleg met een mediator. de stemming thuis is goed, wel merken we dat onze zoon van 11 jaar heel verdrietig en boos is en nergens heen wil gaan met zijn gevoelens. onze mediator stelde voor om hem deel te laten nemen aan gespreksgroep van KIES. Hij is hier echter heel erg boos over en wil absoluut niet. Wat nu te doen? Hebben jullie hier ervaring mee? Groetjes, Monique

Ik heb een dochter van 12 jaar en ben al 10 jaar niet meer samen met haar vader. Sinds 4 maanden heb ik een vriend. In al die 10 jaar heb ik verder geen relatie gehad. Mijn dochter heeft mijn vriend nu een paar keer gezien, samen met zijn dochters van 11 en 14 jaar oud. Dat was eigenlijk elke keer wel gezellig. Maar ze wil verder eigenlijk van hem niets weten, ze is heel negatief over hem. Ik had bijvoorbeeld bloemen van hem gekregen en die vond ze lelijk. Als haar papa die had gegeven, dan had ze ze wel mooi gevonden. Van de week bleef hij voor het eerst slapen terwijl mijn dochter thuis was. (Hij komt pas als zij slaapt, omdat ze hem niet wil zien.) Hij zou ruim voordat zij wakker moest worden weer weggaan. Maar toen is ze midden in de nacht wakker geworden. (Ik kan me niet heugen dat dat gebeurd is.) Ze kwam naar mij toe en schrok natuurlijk dat ze ineens twee mensen in bed zag liggen slapen. Ik vind het heel lastig en weet niet waar ik goed aan doe. Ik begrijp natuurlijk dat zij aan deze situatie moet wennen en dat dat tijd nodig heeft. Maar ik wil niet dat zij bepaalt hoe mijn relatie er uit ziet en wat ik met hem doe en wanneer. Ik heb nu een paar keer op jullie website rondgekeken en dacht, ik leg deze vraag aan jullie voorl.

Dag, Graag zou ik wat advies willen. De relatie met mijn vriend is niet goed en we hebben veel ruzie, eigenlijk al jaren. Ik hou het niet meer uit en wil niet verder. Maar ik durf het niet aan. Ik ben bang voor wat er komen gaat en ben bang dat de kinderen er teveel onder lijden. Zij moeten namelijk van school en stad veranderen. Ik ben geneigd om nog 2 jaar te wachten zodat mijn oudste kind naar de middelbare school gaat, maar ik voel me erg ongelukkig, eenzaam en gespannen. Ik kan met mijn partner niet hier over praten. Hij wil ook niets van een scheiding weten, maar wil ook niet met een therapeut praten. Wat zou beter voor de kinderen zijn? Dat ouders bij elkaar blijven voor de kinderen? Of dat de ouders gelukkig zijn, maar niet bij elkaar? Misschien heb ik wat aan verhalen van anderen. Hartelijk dank en complimenten voor deze site!

Ik heb een vraagje mijn vriend en ik zijn uitelkaar, we hebben 3 kinderen samen. We hebben samen het ouderlijke gezag. Ze wonen het meest bij mij ( ik ben de moeder). Als de meisjes door mijn ex niet naar school worden gebracht en hij meldt dat ze ziek zijn, en ik mijn twijfels hierover heb, kan ik dan maatregelen treffen in de trant als het nog een keer gebeurt, kunnen de meiden niet meer naar jou toe? Kan ik aan hem opdragen hoe laat ze naar bed moeten gaan? Groetjes,

Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Danique, 37 jaar, en moeder van 4 kinderen. De eerste 2 kinderen van 9 en 11 jaar, zijn uit mijn vorige relatie. Ik ben van hun vader gescheiden toen de meiden 1,5 en 3 jaar waren. De meiden wonen bij mij, mijn vriend en onze andere 2 kinderen. Om het weekend zijn zij bij hun vader en bij zijn vrouw en hun nieuwe kindje van 1,5 jaar. De ene dochter kan vrij gemakkelijk met de situatie omgaan van gescheiden ouders, terwijl mijn andere dochter het moeilijk vindt om tussen de 2 gezinnen te schakelen. Zij voelt zich onzeker. Nu is het volgende aan de hand. Mijn ex heeft aangegeven dat hij en zijn vrouw gaan scheiden. Dit betekent dat de meiden dus voor de 2e keer een scheiding mee gaan maken. Mijn ex heeft aangegeven dit samen met mij tegen de meiden te willen vertellen. Kunnen jullie alsjeblieft aangeven hoe we dit het beste aan zouden kunnen pakken? Ik kan het echt niet inschatten wat voor een impact dit op ze zal gaan hebben. Alvast ontzettend bedankt voor jullie hulp!

Goedenavond, Graag zou ik van jullie willen weten hoe ik het contact met mijn nu veertien jarige zoon kan herstellen. Ondanks een omgangsregeling en het betalen van alimentatie is het contact met mijn zoon is na anderhalf jaar nihil. Hij komt niet meer, pak de telefoon niet op. Hetenige contact is af en toe via de whatapp waarop hij alleen met ja en nee antwoord. Eigenlijk denk ik dat hij niet zeld whatapp beantwoordt maar zijn moeder, die er alles aan heeft gedaan het contact te verbreken. De gang naar de rechtbank wil ik liever niet, omdat ik bang ben hem nog meer te beschadigen. Kunnen jullie mij advies geven hoe ik het beste met hem in contact kan komen. Wat moet ik doen om de negatieve houding van zijn moeder te doorbreken, zodat mijn zoon ook weer twee ouders heeft. Ik wil er alles voor doen. Alvast dank voor jullie reacties.

Beste kinderen/jongeren Heel graag zou ik van jullie mening willen weten. Al een jaar heeft mijn vriend geen contact met zijn dochter (bijna 16) en twee oudere (stief)kinderen (22 en 26) uit een eerdere relatie. Hij is 18 jaar opvoeder van hen geweest. Hij heeft helemaal geen contact meer gehad sinds het moment dat er is aangekondigd dat hij en zijn vrouw uit elkaar gaan. Hij wil heel graag weer contact. Het liefst met alle kinderen. Mijn vraag is hoe je dat het best aanpakt en wat daarin voor jullie belangrijk is. Zo is altijd een dilemma of je toch op een plek gaat opzoeken waar je weet dat je ze treft of dat dat juist onprettig is omdat dat ook onveilig kan voelen (kan ik me voorstellen). Hij stuurt twee wekelijks/maandelijks berichten waarin hij benadrukt van ze te houden en regelmatig ook de vraag of er iets meer kan. Is dit goed of zouden jullie het anders doen? Elke situatie is natuurlijk weer anders maar ergens blijft zo het gevoel dat het voor niemand goed is wanneer er geen contact is. En doordat je geen contact hebt, is het zo lastig is schatten wat goed/belangrijk is voor de kinderen. Vandaar mijn vraag aan jullie. En misschien om ook te weten of het belangrijk is, omdat het ook erg verdrietig en pijnlijk is wanneer je al maanden niets hoort. En nergens een mogelijkheid hebt of hebt gehad te bespreken wat er dan is dat ze geen contact willen. Ik hoor graag van jullie terug, Jose Moeder van 4 kinderen (ook gescheiden) maar met wel een goed contact met alle 4

Goedemiddag, Ik zit met een probleem. Ben gescheiden vader van meisje 10 en jongen 8 jaar. Tot voor kort een goede omgangsregeling, om het weekend kwamen ze bij mij. Mijn dochter wil sinds kort niet meer komen om een reden die ik niet weet. Ze heeft de reden wel aan de moeder verteld en daarbij gezegd dat de moeder dit niet aan de vader mag vertellen. Moeder wil vertrouwen van kind niet beschamen, begrijpelijk... Ik kan op deze manier niets aan een eventueel probleem veranderen (ik weet immers de reden niet) Welke rechten heb ik en welke plichten heeft de moeder?

Graag wil ik advies, als een kind aangeeft dat ze niet naar de andere ouder wilt? Wat te doen? En we hebben nu een regeling allebei de kinderen of niet. Dus als een van de kindjes naar huis wilt gaat de andere mee! De vader van de kindjes vindt dit geen fijne afspraak. maar de kinderen geven aan dat ze het wel fijn vinden, maar hij wilt hier geen gehoor aangeven ! wat nu te doen alvast bedankt voor het advies!

Hallo, Ik ben echt radeloos en ik hoop dat jullie mij advies kunnen geven wat te doen. Mijn man en ik hebben twee weken geleden aan onze kinderen (meisje 16 en jongen 14) aangegeven dat het niet goed gaat tussen papa en mama en dat wij even uit elkaar gaan om uit te vinden of er nog genoeg basis is om samen verder te gaan. In deze periode was ik de helft van de tijd en mijn man de andere helft van de week thuis bij de kinderen. Zij hadden in deze week een hoop vragen en waren erg onzeker, maar verder ging het redelijk. Tijdens deze week heb ik de knoop doorgehakt niet meer verder te willen met onze relatie. Mijn man en ik hebben hier samen overleg over gehad en afgesproken dat wij dit samen deze week aan de kinderen zouden gaan vertellen. Wij hebben hierbij afgesproken dat wij niet negatief over elkaar praten en dat de rede van de breuk ons beiden aangerekend kan worden. Gelukkig zijn wij ons er allebij van bewust dat in het belang van de kinderen wij ons verdriet en boosheid naar elkaar niet aan de kinderen moeten laten zien. Helaas kwam er aan ons plan van aanpak afgelopen maandag abrupt een einde. Onze dochter heeft in mijn mailbox gezeten en hier een mail tussen mijn man, mij en onze relatietherapeut lezen. In deze mail staat dat ik verliefd ben geworden op iemand anders.... Zij heeft mij hiermee confroteerd en ik heb aangegeven dat er inderdaad iemand is voor wie ik meer ben gaan voelen, maar dat dit niet de oorzaak van de scheiding is, maar een gevolg van een slechte relatie... Ook heb ik aangegeven dat ik mij niet gelijk in een nieuwe relatie ga storten, maar dit heel rustig wil bekijken en dat de kids voor mij en voor papa nu het allerbelangrijkste zijn. Het maakt helaas niet uit wat ik zeg, want de kinderen zijn alleen maar heeeeel erg boos op mij en willen mij niet zien! Mijn man is nu bij de kinderen en doet onzettend zijn best om het voor mij op te nemen en de kinderen in te laten zien dat dit iets is tussen papa en mama en dat wij hen op dit moment het allerbelangrijkste vinden. Op dit moment woon ik even in ons vakantiehuisje en heb ik alleen via app (alleen maar hele boze met veel verwijten naar mij) contact met de kinderen. Zij willen mij niet spreken of zien....... Ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik de kinderen de ruimte geven en ze even met rust laten of moet ik juist naar ze toe en rustig met ze proberen te praten. Waar doe ik goed aan......???