We zijn sinds april uit elkaar echtscheiding is nog niet rond. Vader heeft een vriendin die in buitenland woont . Aanbod van papa - vriendin komt voor het eerst met de herfstvakantie naar Nederland om mij te ontlasten wil hij de kinderen samen met haar een week op vakantie nemen. Het is een ding voor de kids haar te ontmoeten maar een week samen weg is dat goed voor de kinderen ( 9 en 11). Het voelt niet ok voor mij maar misschien ben ik te veel met mijn eigen emoties bezig. wat is goed of verstandig voor de kids?? Ze weten dat hij een vriendin heeft sinds gisteren en Oudste zoon lijkt voor nu rustig mee om te gaan de andere vindt het zielig voor mij, niet eerlijk wat papa doet en is boos. Graag uw mening. Bedankt

Beste .., Ik maak me grote zorgen om mijn kleinkinderen van drie en zes jaar. Hun vader is plotseling vertrokken en zij hebben hem niet meer gezien. Nu blijkt dat hij een psychose heeft en het komt nooit meer goed met hem. Hij zit in een instelling aan de andere kant van de wereld. Bovendien gaat mijn dochter van hem scheiden, omdat het niet vol te houden is. Wat zeg je tegen de kinderen? Ze missen hun vader heel erg. Hij was altijd een geweldig lieve papa, maar hij is ziek in zijn hoofd. Dit kan heel erg lang gaan duren en hoe zorg je ervoor dat de kinderen goed opgevangen worden? alvast bedankt, oma Jannie

bijna vijf jaar geleden ben ik gescheiden, voor mij een heel proces waarin ik dacht mijn gezin mee genomen te hebben in die fase, maar voor mijn vrouw en kinderen bleek het toch uit het niets te lijken komen. Dat heb ik niet goed gedaan. Na een poos apart in huis gewoond te hebben ben ik na drie maanden op mezelf gegaan, even Co-ouderschap gehad maar dat stopte toen ik een vriendin kreeg. Mijn ex was laaiend en maakte mij en mijn vriendin voor van alles uit wat je niet wilt horen. Mijn kinderen waren daarbij en hebben zich vervolgens ook tegen mij gekeerd. Het is me altijd gelukt om uit verwijten te blijven en me altijd kunnen richten op "er samen uit komen". Helaas is dat tot op de dag van vandaag niet gelukt. Ik heb zelfs op verzoek van mijn ex de relatie verbroken met die vriendin en ben twee jaar alleen geweest. Zonder resultaat, want ik mocht alleen terug komen naar hen en dat ik alleen ben maakte niet uit. Inmiddels ben ik terug bij die vriendin en woon ik met haar samen. Als mijn ex me ziet gaat ze sneren ook als de jongens (18-16-14 inmiddels) erbij zijn. Ik stuur ze wekelijks een of meerdere mailtjes enzo met vragen over wat ze bezig houdt. Van de oudste twee hoor ik niks terug, de jongste soms. Ik erken echt dat ik dingen niet goed gedaan heb in het proces van scheiden, heb van alles geprobeerd maar heb mijn kinderen in die vijf jaar misschien drie keer gesproken. Ik ga iedere zaterdag bij de voetbal kijken en naar ouderavonden enzo, maar heb eigenlijk nooit de kans gehad ze te spreken, ze zeggen dat ze me haten en geen contact meer willen. Hebben jullie tips voor me hoe hiermee om te gaan? Stoppen met mailtjes, geduld hebben? Alvast bedankt voor jullie reacties

Hallo, Ik ben moeder van 3 kinderen 14,15 en 17 ik lig momenteel al maanden in scheiding en mijn man houd de kinderen bij mij weg. Af en toe lukt het om zonder zijn medeweten af te spreken en dan vertellen ze mij dat ze ook bij willen zijn thuis worden er echter alleen leugens verteld en dan kan ik weken lang niet in contact komen met mijn kinderen. Voordat deze scheiding speelde heb ik altijd een hele hechte band met mijn kinderen gehad hoe kunnen wij weer bij elkaar komen? Bedankt voor jullie advies Anna

Mijn dochter van 9 geeft aan moeite te hebben met mijn de vrouw waarmee ik ben getrouwd. Hierdoor wilt zij alleen met mij en mijn zoon ( zoon van nieuwe vrouw) afspreken en niet meer komen als mijn vrouw er is. Ik heb aangegeven dat dit niet kan wat zij wilt en dat wij eerst moeten praten met elkaar. Dit wilt zij niet en van haar moeder hoeft het niet. Nu heb ik inmiddels mijn dochter al 5 weken niet gezien en kan ik haar alleen zien op de voorwaarden die zij en haar moeder willen. Wat kan ik doen als vader?

Hallo. Ik ben mama van 2 prachtige kids. Meisje en jongen. Meisje is van een andere vader waar ik dus niet meer samen mee ben. Nu gaat ze dus 1 x in de 2 weken naar haar vader en ik heb het daar erg moeilijk mee zelf vind ze het wel erg leuk maar komt erg geprikkeld terug. Haar vader kijkt niet naar haar om als ze niet bij hem is en die mogelijkheid is er wel. Ook vaak houdt hij zich niet aan gemaakte afspraken en brengt of haalt haar op andere tijden op of wat ook nog wel eens voor komt is dat hij helemaal niet komt. of dan is het weekend bij hem en gaat hij naar zijn werk en blijft mijn dochter bij zijn vriendin zown 2uur..Ik vind het erg moeilijk om hier mee om te gaan het liefst hou ik haar dicht bij mij en heeft ze gewoon 1 gezin wat mij het beste lijkt maar het is zo als het is. Hoe kan ik hier het beste mee om gaan? erg lastig. super gek op mijn kids! Wil natuurlijk het beste voor allemaal. Hoop om wat tips.. Alvast bedankt

Hoi, Een korte sitatieschets: ons gezinnetje bestaat uit papa, mama, grote zus(10) en kleine zus(2). Grote zus komt uit een vorige relatie van de papa. Ik ben dus haar co-mama. Er is een week-week regeling in het schooljaar; in de vakantie wordt er onderling een regeling afgesproken. Op een paar details na loopt het co-ouderschap vrij vlot. In het schooljaar verloopt de wissel via school, in de vakanties aan de deur. Bij ons wordt er wel een kort praatje gemaakt aan de deur maar daar blijft het bij. We vragen de mama en co-papa nooit mee naar binnen en de gesprekken gaan bijna uitsluitend over de dochter. Hoewel het meisje dit niet letterlijk vraagt, merken we toch dat ze graag haar nieuwe kamer of haar nieuwe huisdier eens zou willen tonen aan haar mama. Omgekeerd merken we dat de mama en co-papa daar minder problemen mee hebben en is mijn vriend wel al eens tot in de tuin gegaan omdat zijn dochter hem iets wou tonen. Ik vraag mij af of dit belangrijk is voor een kind om dit wel te doen ook al hebben wij hier niet zoveel zin in. Ik vind het contact met de mama en co-papa nog steeds niet evident. Je bent geen vrienden van mekaar maar toch zit je héél dicht in mekaars leven. Ik denk hierover na en kan mij inbeelden dat het als kind moeilijk is om twee afgesloten levens te hebben (ondanks het feit dat er foto's verstuurd worden, dat ze zelf van de een naar de nader kan als ze dit wel en dat de ouders en co-ouders wel met mekaar praten en samen naar schoolvoorstellingen ed gaan). Dus mijn vraag: in hoeverre is het voor de kinderen belangrijk dat de ouders bij elkaar over de vloer komen?

Nog een vraag. Mijn man heeft een vriendin. Dat is uiteindelijk de reden dat we heel snel uit elkaar zijn gegaan. Vriendin woont in Australia. Hij gaat tijdens onze vakantie ( ik en de kinderen gaat hij daar naar toe). Kinderen zijn 9 en 11 ze weten van niets over zijn vakantie plannen ( net geregeld en ook niets van vriendin). Geeft het verwarring als de kinderen het weten of is het juist goed. vader wil liever niets vertellen ik wil liever alles vertellen maar ik wil ook niet dat de kinderen de duper van mijn boosheid worden of zijn ontkenning worden. Is er een tussen weg. Ik zie het even niet. Help!! Advies graag.

Ik heb een dochter van 9 jaar. die niet haar vader wilt bellen!ze is 3 wk bij me elke keer bonje erover.bel ik zijn nummer verbreekt ze de lijn.lopen we langs zijn huis bel even aan en papa even gedag zeggen.nee hij is te druk met andere dinge en loopt gewoon door! Papa belt mijn toch ook niet!Hoe kan ik dit toch beter krijgen!

Hoi, mijn dochter van 3,5 jaar heeft al sinds haar geboorte moeite gehad met in slaap vallen en blijven slapen s'nachts. ze heeft problemen gehad met haar luchtwegen waardoor het inslapen lastig was (pijnlijke oortjes, benauwd, keelontstekingen etc.) Ik ben er altijd voor haar geweest. Toen zij negen maanden was zijn haar vader en ik uit elkaar gegaan. Het ander half jaar wat volgde was hectisch, ik stond er met mijn dochter vrijwel alleen voor. Slopende nachten met een huilende baby. Ik heb toen weinig steun van mijn ex gehad en mijn dochter daardoor ook. Het afgelopen ander half jaar is het veel beter gegaan met het contact met mijn ex en onze kinderen. ( we hebben nog een zoon). Mijn kinderen gaan nu graag naar hun vader toe, zijn altijd blij als ze hem zien. Het enige wat een probleem blijft met mijn dochter is het slapen bij haar vader. Bij mij gaat het ook niet altijd soepel maar vaak wel. we hebben wel een ritueel, ik blijf bij haar tot ze in slaap valt. Hierbij houd ze mijn pink vast. Dit vind ik niet erg want het gaat nu beter als eerder. Toen viel ze in slaap in mijn bed en bleef ze bij me slapen. langzamerhand viel ze in slaap in haar eigen bed en kwam ze ergens gedurende de nacht. Nu slaapt ze vaak de hele nacht in haar eigen bed. Bij haar vader lukt het niet om in slaap te vallen in haar eigen bed en gaat ze in zijn bed. Haar vader is dan een uur of drie met haar bezig voordat ze in slaap valt. Ze wil naar beneden, ze wil naar mij, huilen totdat ze, waarschijnlijk, van vermoeidheid in slaap valt. Als ze in de nacht wakker word dan is het ook regelmatig huilen en wil ze naar mij. Soms wil ze al niet mee naar haar vader. ze is dan wel blij als ze hem ziet maar wil niet mee. Dit is vaak in de avond. We laten haar dan bij mij of hij neemt haar mee en als ze blijft huilen dan haal ik haar weer op. Als ze bij mij blijft slapen is ze overdag wel gewoon bij haar vader. Mijn gevoel zegt dat ik haar niet moet dwingen om bij haar vader te slapen. Ik kan mij voorstellen dat kinderen soms liever bij hun moeder zijn. Dit kan natuurlijk ook andersom. Mijn zoon (6) wil regelmatig extra naar zijn vader wat hij dan ook mag. Gezien haar verleden en haar angst om in slaap te vallen kan ik mij voorstellen dat ze zich veiliger voelt bij mij, dat ze meer vertrouwen heeft bij mij. Mijn vraag is aan jullie, wat is jullie ervaring hiermee. Wat als je niet naar 1 van je ouders wilde of liever niet daar sliep, hoe werd hier mee omgegaan en hoe vond je dat. mijn dochter kan mij helaas nog geen duidelijk antwoord geven, ze is nog erg jong. Alvast dank jullie wel voor het meedenken en antwoorden.