Hi, (allereerst excuses voor de taalfouten - Nederlands is niet mijn moedertaal) mijn vrouw wilt een echtscheiding. Zij wilt ook in ons huis blijven wonen met de kinderen. Het ergste is dat zij zegt er geen woord over. Zij mailt alleen haar eisen, soms via een advocaat. Ik wil heel graag voor onze kinderen zorgen, zij zijn de allerdierbaarste wat ik in mijn leven heb. Nu al ben ik 2 werkdagen dagen 's middags thuis, help ze altijd met huiswerk, geef muziekles, wij doen van alles samen: zingen-knexen-koken-voetballen-films kijken. Dit doen we gewoon bij ons thuis. In het weekend ben ik volledig van hun: paardrijles, orkest, leuke uitstapjes. Alles gaat opzij voor ze. Nu wilt mijn vrouw dat het huis van haar wordt en dat ik er niet meer kom. Het is nog altijd ons huis, dus in principe heb ik alle recht om daar te zijn. Maar ik denk aan mijn kinderen, wat is beter voor ze. Dat mijn vrouw en ik naast elkaar in hetzelfde huis wonen, zonder een woord tegen elkaar te zeggen? Of dat ik een nieuwe huis voor mijzelf krijg, en de kinderen soms bij mij, en soms bij hun moeder blijven? Men zegt dat de laatste, de co-ouderschap, werkt alleen als de ouders goed met elkaar kunnen communiceren. In ons geval is dit niet zo (mijn vrouw zegt al jaren nagenoeg niks tegen mij). Dat is natuurlijk ook niet best als wij samen onder een dak moeten. Maar dan blijven de kinderen (oudste 13, jongste 7) ten minste onder een dak wonen, en worden ze niet rondgeslingerd. Er is natuurlijk ook een derde mogelijkheid: de kinderen bij hun moeder laten, geen co-ouderschap, en eens in twee weken een weekend met ze doorbrengen. Ik kan er niet aan denken om ze zo lang niet te zien, ook worden alle andere dingen niet meer gedaan (wis- natuur- scheikunde bijles, pianoles, buitenspelen/voetballen). Maar als het de beste oplossing voor hun is, dan leer ik daarmee omgaan. Wat denken jullie dat de beste voor de kinderen is? Alle advies is van harte welkom!

Lieve kinderen. In de periode dat het al lang heel slecht ging tussen mij en mama ben ik even verliefd gewees op een ander vrouw. Een maand na de scheiding kwam er ook nog bovenop d.w.z. kwamen ze erachter. Nu zijn de kinderen en mama heel boos op mij en willen geen contact. Mama doet er weinig aan om dit contact te herstellen en ik wordt door de hele familie neergezet als boeman en van van alles beschuldigd. Wat te doen? Dank je.

Hallo Ik ben een gescheiden ouder, mijn ex-partner heeft ons kind, een zoon van 16 jaar, mogelijk zodanig gemanipuleerd dat hij geen contact meer met me wil hebben. Althans dat wordt middels mails steeds aangegeven, door mijn ex-partner. Ik heb via de advocaat en Maatschappelijk werk te horen gekregen dat ik beter niet teveel contact kan opnemen en eigenlijk af moet wachten, zo nu en dan eens een positief berichtje sturen eventueel een kaartje met kerst, verjaardag etc.. Ik stuur onze zoon zo nu en dan wel eens een SMS of mailtje, via de what's app en FB ben ik geblokkeerd. Jullie zullen begrijpen dat ik dat erg moeilijk vindt. Als ik een berichtje stuur krijg ik geen antwoord van onze zoon. Vinden jullie dat ik hier goed aandoe, of kunnen jullie me een ander advies geven. Ik mis onze zoon erg en heb hem inmiddels ruim 4 maanden niet gezien. Alvast bedankt

Ben sinds 2007 gescheiden, samen hebben we drie zonen (13,15 en 17). Beide zijn we weer hertrouwd. Om het weekend gaan de jongens naar hun vader. Nu heeft mijn ex man zich steeds meer terug getrokken uit hun leven, ook financieel. Om het weekend gaan ze er wel naar toe. Echter nu heeft hij aangegeven dat hij mee wil naar een ouderavond (heeft de afgelopen bijna altijd verstek laten gaan). Mijn huidige man is in overleg met de kinderen de laatste tijd altijd meegegaan. Mijn zoon (17 jr) vindt het prima als mijn huidige man (zijn stiefvader) meegaat en ook zijn eigen vader. Zou het zeer fijn vinden als het zou kunnen maar wil geen gedoe? Wat is het beste om nu te doen Bedankt voor je reactie

Hallo jongedames en -heren, Ik ben al heel lang gescheiden, omdat mijn ex gewelddadig was. Het vermoeden is dat mijn ex psychisch ziek is. Er zijn geen afspraken met mijn ex te maken, want geen enkele afspraak geld en mijn ex dreigt constant met politie bellen en zus en zo Bij andere mensen was mijn ex ook gewelddadig, het ergste is niet het slaan, maar je van binnen kapot maken. Onze kinderen willen nog graag naar mijn ex toe, maar worden daar ook pscyhisch kapot gemaakt. Geen instantie die helpt, want er zijn geen blauwe plekken te zien.... er is geen bewijs... Ze willen naar mijn ex toe, want het is tenslotte ook een ouder. En in het ouderschapsplan dat bij de rechter is afgesproken staat ook dat dat moet Wat kan ik voor mijn kinderen doen om ze te helpen met een ouder die op een schadelijke manier psychisch ziek is?

Hoi Ik ben moeder van een lieve dochter van 12. Na onze scheiding, toen onze dochter 2 was, deden we nog heel veel gezinsdingen samen. Mijn ex heeft sinds 3 jaar een vriendin waardoor van alles veranderde. Onze dochter is eraan gewend geraakt en heeft het heel fijn bij haar vader en nieuwe vriendin. De ene week is ze hier, de andere week bij hen. Ze doen veel leuke dingen samen waar ik heel blij mee ben (hoewel ik het daar in het begin moeilijk mee had) Ik ben een paar keer heel boos op m'n ex geworden omdat ik graag wilde dat we ook samen dingen bleven doen maar hij zag dat niet zitten. Zijn vriendin is bang voor me (bang dat 'het weer wordt zoals vroeger tussen ons") en ik wil graag contact houden als ouders van onze dochter. Onze dochter is eraan gewend geraakt dat ze een SMSje krijgt dat ze over 2 min. klaar moet staan met haar jas aan omdat haar vader haar dan ophaalt. Ook dat de vriendin en ex het vervelend vinden als ik onze dochter naar hen toe breng. Dat doe ik niet meer. Ze pakt zelf haar koffer in en loopt van ons huis naar zijn huis. Ik gun haar zó dat het anders is. En mezelf ook trouwens. Ik wil graag onze liefde en trots voor onze dochter blijven delen, dingen samen blijven doen. Zij willen heel graag dingen niet met mij. En ik wil graag dingen wel. Ik zie dat onze dochter soms worstelt (bijv. toen de vriendin bij hen kwam wonen en ik dat niet wist) of toen ik huiswerk aan de deur af gaf aan m'n dochter en ze huilend vertelde dat de vriendin niet wil dat ik daar kom. Ik schik me naar de wensen van m'n ex en zijn vriendin en stel me "onzichtbaar" op. Of dat de vriendin niet ergens komt omdat ik er ben. Dochter is er inmiddels helemaal aan gewend, ze weet precies wat wel en niet "mag". Ik heb zelf last gehad van m'n gescheiden ouders die geen contact hadden met elkaar en wil dat mijn dochter heel graag besparen. Ik had vaak last van spanning áls ze elkaar maar tegen zouden kunnen komen... Wat is jullie advies?

Hallo. Ik ben vader van 2 prachtige dochters van 3 en 5 jaar oud. Ik heb net de scheiding op papier geregeld met mijn ex-vrouw, maar zij gaat fysiek pas over 2,5 maand uit huis. Tot die tijd brengen we om de beurt weekdagen en weekenden met de kinderen door (ook na de scheiding gaan we dit zo doen middels co-ouderschap, hadden beide het belang van de kinderen voorop!), waarbij mijn ex veelal niet thuis is als ik tijd met de kinderen doorbreng. De kinderen lijken zich goed aan te passen aan de situatie, doen het goed op school, alleen de jongste heeft wat meer moeite met afscheid nemen en is erg aanhankelijk. Aanleiding voor de scheiding was de relatie die mijn ex gestart was met een collega (nu 9 maanden geleden). Inmiddels helpt hij haar bij allerlei practische zaken voor het nieuwe huis, maar hadden we in de scheiding afgesproken dat de kinderen pas geintroduceerd zouden worden zodra een relatie stabiel zou zijn (mede uit mijn angst dat mijn kinderen zouden moeten omgaan met de impulsieve acties van mijn ex). Mondeling waren we het er over eens dat we met elkaar zouden blijven praten en belangrijke gebeurtenissen en ontmoetingen met nieuwe partners vooraf zouden bespreken. Toen ik in het buitenland was, werd ik telefonisch geinformeerd dat mijn ex de kinderen al aan haar nieuwe vriend heeft voorgesteld, omdat ze samen met spoed een mooi tv-kast via Marktplaats moesten kopen. De kinderen zouden zijn verteld dat het een goede collega was (niet haar nieuwe vriend). Ik was hier erg geirriteerd over, omdat we dit anders hadden afgesproken (we zouden dit vooraf bespreken). Toen ik mijn ex uitlegde dat deze introductie aan haar nieuwe partner niet in het belang van onze kinderen was (maar in haar eigen belang tbv mooi tv-kast), en ik verweet haar dat ze de kinderen voorloog. Toen gaf ze de keuze aan mij of de kinderen al de waarheid moesten horen. In de dag die volgde heb ik er over nagedacht, maar 's avonds legde mijn oudste dochter uit dat mama verliefd was op die meneer van het werk en dat die meneer NOG meer verliefd op mama was. De kinderen praten de hele dagen over verliefdheid. Wederom was ik verbolgen omdat ik niet vooraf geinformeerd was (ik moest de situatie horen van mijn kinderen horen) en omdat ik door mijn ex wederom voorgelogen ben. Ik heb het gevoel dat mijn ex haar eigen belang voorop zet en niet die van de kinderen. Voor de kinderen is een scheiding al moeilijk genoeg. Mijn ex geeft aan dat de kinderen het prima doen en ze er geen last van hebben. Ik heb ook met een vriend (zelf kind van gescheiden ouders en psycholoog) overlegd, die ook aangeeft dat kinderen zich snel aanpassen aan de situatie en het vanaf de buitenkant allemaal prima lijkt, maar dat wil niet zeggen dat de situatie goed is en het binnenin allemaal prima zit bij de kinderen. Ik vind het nu erg lastig geworden om uberhaupt nog met mijn ex te communiceren. Ik heb niet het vertrouwen dat zij het belang van de kinderen voorop houdt, en heb mijn twijfels of een co-ouderschap nog wel gaat werken. Ik begrijp dat de introductie van een nieuwe partner onvermijdelijk is, maar wilde dit voorlopig nog uitstellen totdat de kinderen gewend waren aan een nieuwe situatie waarbij papa en mama apart wonen. Overdrijf ik in mijn reactie? Hoe gaan jonge kinderen met een dergelijk snel veranderende situatie om?

Beste jongeren, Een jaar geleden zijn wij gescheiden. Onze drie kinderen van 7,11 en 13 hebben het hier heel moeilijk mee. Ik probeer veel en open met ze te praten maar merk dat ze dat moeilijk vinden. Ik merk dat ze soms heel agressief zijn(schoppen, slaan, schreeuwen) hoe kan ik hen helpen om weer vertrouwen te krijgen en verder te kunnen? Ik merk dat ze verdrietig zijn en heb het idee dat ze zich nu na een jaar realiseren wat de scheiding eigenlijk voor hen betekend. Een andere woonsituatie, nieuwe partners voor hun ouders feest- en verjaardagen die anders gevierd worden. We proberen zo goed mogelijk naar de kinderen te luisteren maar hoe help ik ze om hun verdriet te verwerken en om te gaan met hun boosheid? Ik lees heel graag jullie reactie. Hartelijke groet een moeder

Hoi, Ik zit met het volgende dilemma. Ik ben nu een jaar gescheiden van mijn ex-man en woon zelfstandig in hetzelfde dorp. Mijn 2 zonen van 25 en 18 hebben ervoor gekozen om bij mijn exman te blijven wonen. Ik zie ze wel wekelijks, ze komen allebei een dag bij me eten. Ik ben vlak voor ik uit elkaar ging verliefd geworden op een andere man en dat heeft de scheiding ingeluid. Mijn jongste zoon heeft daar heel veel moeite mee en hij wil dan ook absoluut geen contact met mijn nieuwe vriend. Nu we een jaar verder zijn wil hij dat nog steeds niet. Mijn vriend en ik willen echter gaan samenwonen. Ik ben erg bang dat mijn zoon dan niet meer bij me komt. Ik ben daar heel verdrietig om en weet niet hoe ik dit moet aanpakken. Groet, Rosa

Beste jongeren. De open brief aan gescheiden ouders heeft me aangegrepen. Wat ben ik blij met deze website. Dank jullie wel. Daarom wil ik een antwoord geven op deze brief. Mocht het niet op de juiste plek staan hier, dan hoor ik dat graag. Antwoord aan alle kinderen van gescheiden ouders: Aan alle kinderen van gescheiden ouders in Nederland Met mijn antwoord op jullie brief, wil ik graag de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen dat hun ouders uit elkaar gaan, een hart onder de riem steken. De dag waarop mijn ex-man en ik besloten niet meer met elkaar verder te kunnen en te willen, was één van de moeilijkste dagen in mijn leven. Het besef dat wij het leven van onze dochter volledig overhoop zouden gooien, was een enorm pijnlijk besef. Wie zijn wij “ouders” om een veilige en vertrouwde omgeving ineens zo door elkaar te schoppen? Wie zijn wij om te moeten bepalen dat we geen gezin meer zullen zijn? Althans, niet in één en hetzelfde huis. Met pijn in ons hart hebben wij deze beslissing moeten nemen. Met dat besef hebben wij als ouders direct besloten dat het belang van onze dochter bovenaan zou staan. Wij willen en zullen er alles aan doen om haar te steunen en in haar leven te kunnen zijn. We willen haar samen groot zien worden, we zullen samen trots zijn op haar goede resultaten, we zullen haar samen steunen als het even niet zo goed gaat en we hopen samen mee te mogen maken dat zij voor het eerst moeder zal worden. We realiseren ons maar al te goed hoeveel verdriet het doet als je vader en moeder niet meer samen willen zijn. Wij hebben afgesproken om open, eerlijk en direct met elkaar te communiceren. En vooral met respect. Wij willen voor onze dochter dat ze het fijn heeft bij zowel papa al bij mama en we begrijpen hoe moeilijk het is om één van ons op sommige momenten te moeten missen. We hebben dan ook afgesproken dat dit verdriet altijd gedeeld mag worden, ze nooit hoeft te kiezen van wie ze het meeste zal houden en we hopen dat ze het in de weekenden gewoon gezellig heeft. Vaak weten wij als ouders stiekem al hoe het was, omdat we mooie momenten (een prachtig geschminkt halloween gezicht bijvoorbeeld) als ouders al hebben uitgewisseld via de app. Toen wij het slechte nieuws van de scheiding moesten brengen, heeft het een week of drie geduurd voor we überhaupt het lef hadden dit te doen. We hebben goed nagedacht over hoe we het gingen vertellen bijvoorbeeld. Maar we wisten ook dat het niet zo verstandig was om dit te doen in alle heftigheid inclusief tranen. Wij wilden juist niet dat onze dochter zich verantwoordelijk zou voelen voor ons geluk. Als moeder kan ik zeggen dat ik dolgelukkig ben te weten dat mijn dochter het fijn heeft met haar vader en ik weet dat dit andersom ook zo is. We begrijpen dat het veel tijd nodig heeft om vertrouwen te krijgen in de nieuwe situatie en daar nemen we dan ook alle tijd voor. Wat moet het voor jullie toch moeilijk zijn om telkens weer van huis naar huis te gaan en afscheid te nemen van een fijn weekend. Je vader en/of moeder een poosje weer niet te zien en elkaar gewoon vreselijk te missen. En daarom mag onze dochter altijd bellen met ons, voor als het even niet gaat. Ze mag zeggen dat ze ons mist en zeggen dat ze alles stom vind. Want zeg nou eerlijk; dat is het toch ook? Als vader en moeder beloven wij onze dochter het volgende: Ze zal nooit een kant hoeven kiezen. Sterker nog; wij verwachten respect naar beide ouders toe in het bijzijn van beide ouders. We zullen geen ruzie maken waar ze bij is. Onenigheid zal op een ander moment worden uitgesproken. We zullen elkaar als ouders met heel veel respect behandelen. Onze dochter krijg alle tijd om te wennen aan de nieuwe situatie. We zullen altijd naar haar luisteren, naar wat ze te zeggen heeft. Haar gevoelens zullen we altijd serieus nemen. Het is voor ons vanzelfsprekend dat ze van ons beiden evenveel mag houden. Wij zijn haar vader en moeder en hebben met heel veel liefde gekozen voor onze dochter. Zij mag met evenveel liefde voor ons kiezen. Het moment dat wij besloten te gaan scheiden, was alsof het fundament van ons leven onder ons vandaan werd getrokken. We hebben niet van de één op de andere dag de keuze kunnen maken. Juist omdat wij een dochter hebben waar we zielsveel van houden. Daar verandert ook helemaal niets mee. Maar er zijn nu wel twee voordeuren, meerdere ramen, twee verschillende kamertjes met allebei een ander kleurtje. Het enige wat niet is verander is dat wij haar ouders zijn en blijven. De keuze om niet meer verder te gaan was dubbel; ga je door omdat je een kind hebt? Of stop je omdat je een kind hebt? Wat geef je mee in beide gevallen? En hoe moeilijk het ook is, wij hopen als vader en moeder zijnde het goed aan te pakken en haar iets goeds mee te geven voor de toekomst, namelijk respect voor jezelf en respect voor je naasten. Want juist omdat wij zoveel van elkaar houden, zijn we in staat geweest elkaar los te laten en dat was (helaas) nodig om een nieuwe en sterkere basis op te bouwen, zodat we straks samen van het nieuwe uitzicht kunnen genieten. Wij hebben de sleutel van ons hart aan haar gegeven, het huis van liefde, waar de deur altijd open zal blijven staan.