Ik ben moeder van een bijna 12 jarige jongen. Hij is iets meer bij bij dan bij zijn vader. Er zijn veel ruzies omdat zijn vader heel erg boos is dat hij mij alimentatie moet betalen. Mijn zoon wil wel naar zijn vader maar niet zo vaak en zo lang. Hij krijgt er geen aandacht en het is erg druk bij hem of bij zijn nieuwe vriendin (onze ex buurvrouw) met haar 3 kleine kinderen. Hij heeft daar ook geen plekje voor zichzelf. Verder belooft zijn vader van alles maar houdt zich er niet aan en liegt veel over dingen waar dinand niet mee om kan gaan. Moet ik hem dwingen om huilend en bang naar zijn vader te gaan? CJG zegt dat mijn zoon niets in te brengen heeft maar gewoon naar ons moet luisteren?

Hallo, Ik woon vlak bij mijn ex in het ouderlijk huis van onze jongens. Ze zijn 3 en 6 jaar oud. Mijn ex vindt een weekend regeling met daarnaast een woensdag middag bezoek, meer dan genoeg voor het contact met mij (hun vader). We hebben geen ruzie of wat dan ook. Ik ben van mening dat, op de lange termijn een gelijkmatig verdeeld ouderschap (bv week op week af) het beste is voor onze kinderen. Een woensdagmiddag of een nachtje logeren is steeds te kort om een normaal leven te leiden met de kinderen. Met nachtjes of middagjes blijft het te krampachtig. Mijn oudste vertelt ook steeds dat hij langer bij mij wil zijn en ik wil daar graag gehoor aan geven. Wie kan zich vinden in mijn verhaal?

Ik ben nu zo'n drie jaar gescheiden. Heb twee topkids van 7&5 jaar. Wonen grotendeels bij mij, zien hun vader elke week. Ene week kort weekend, andere week langer weekend. Vader woont bij zn inmiddels vrouw, zo'n 25 minuten rijden met de auto. Kinderen zijn al vrij snel daar heengegaan nadat vader weg was bij mij. Vader was daar in huis getrokken. Zijn nieuwe relatie heeft ook een kind die een jaar ouder is dan mn oudste. Sinds een klein jaar heb ik ook een vriend, met twee kinderen in dezelfde leeftijd. Zij kids wonen grotendeels bij hem. Kids gaan onderling goed, laatste weken zien we elkaar steeds meer. Het blijft goed gaan. Kids vragen ook om naar de andere kids te gaan. Bij mn vriend en mij komt er een droom in beeld van samenwonen, maar willen dit zo juist/goed mogelijk met de kinderen doen. Graag tips hiervoor. In hoeverre de kinderen informeren? Hoe kunnen we dit zo goed mogelijk aanpakken? Misschien nog belangrijk om te melden, het zou gaan om beiden huidige huizen te verkopen en een nieuw huis kopen in één van de gemeentes waar we nu wonen. Betekent dus voor twee van de vier kids een andere basisschool. We hopen beiden op veel tips

Lieve kinderen, ik wil hier even heel kort reageren. Ik heb deze site al vele malen doorgelezen en ik heb hier immens veel van geleerd... Ik ben een gescheiden papa van een fantastische dochter van 10. Ik ben tot tranen toe ontroerd door de eerlijkheid van jullie verhalen. Dank je hiervoor!!!

Beste jongeren Mijn kleinzoons wonen bij hun moeder. Ze hebben een zware periode tijdens alswel na de relatie gehad. Een dominante manipulatieve vader. Hun band was altyd heeeeel close met moeder. Nu echter sinds 3 mnd is het ineens omgedraaid. Mede doordat vader in speelt op zijn verdriet.. hij heeft een nieuwe vriendin en is nu ineens de vader. Terwijl hij nooit tijd had of omkeek naar ze. Hij belast de kinderen met zijn verdriet en hoe hij ze mist en dat hij graag wilt dat ze bij hem komen wonen. Dat ze grote broers moeten zijn voor hun aankomende zusjes.. hij wordt vader van een tweeling.. deze dingen en ook verhalen als: mama wilt niet dat wij bellen. De boel verdraaien. Echter eerst zo close en nog close met moeder toch bij vader willen wonen.. wij kunnen het niet begrijpen en weten ook niet hoe we hierin moeten handelen. Want als ze daar gaan wonen is het ff fijn maar daarna zitten ze met dezelfde vader als eerst Graag advies of verhalen

hallo allemaal. wij zitten met onze handen in het haar. we zijn een samengesteld gezin van 6, zoon 12, zoon 10, dochter 8, dochter 7. nu is het zodat de dochter van mijn man veel huilt en het enige aangeeft ik mis mama. dat is iets wat dag in dag uit gebeurt laatst zelfs 6 uur aan 1 stuk, onze relatie is al ruim 3 jaar dus niks nieuws. :( we krijgen haar niet uit de situatie wat in haar hoofd afspeelt. we hebben zelfs met mama en haar vriend een derde kerstdag ingepland, om te laten zien dat wij met zijn allen goed gaat. het enige wat zij wilt is papa en mama samen, wat ik niks meer dan normaal vindt. haar ook al vaak uitgelegd dat dit niet kan, ook niet gaat gebeuren. praten met haar, extra aai over de bol, consequent, gedrag negeren, rooster met verblijf en wat er gebeurt, met moeder gebeld :$ maar de anderen kinderen weten niet meer wat ze ermee moeten, ze hebben buikpijn huilen omdat ze dit niet leuk vinden. geven aan dat wij echter alles proberen. dat ze vinden dat ze eens normaal moet doen, het jaloezie en afgunst dat een ander misschien net iets meer zou hebben. daar waar ik voor allen vier de tijd maak die ze nodig hebben, met naar bed gaan huiswerk, praten ,knuffelen, voorlezen, dansles, voetbal, uit eten met zijn allen, grapjes maken, helpen met koken tafel dekken. we staan nu op het punt, omdat zij er onder lijd, maar wij ook, om haar de komende tijd bij haar moeder te laten. dit is een beslissing die ik heel moeilijk vind want wil haar niet afwijzen. de deur staat altijd open als dat ze zich gewoon kan gedragen. maar zie er tegen op,als ze wel hier wilt zijn als dat we leuke dingen gaan doen. het is niet de bedoeling, dat ze alleen komt als we leuke dingen gaan doen. graag zou ik weten wat jullie denken

Goede avond, Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik ben na 12 jaar huwelijk gescheiden en heb uit deze relatie 3 mooie dochters over gehouden waar ik zielsveel van hou. Ze wonen sinds de scheiding bij hun moeder, om het weekend zijn ze bij ons, en om en om vakanties. Nu, na 5 jaar weer getrouwd met een andere vrouw, en wij hebben hebben samen een dochter. Mijn huidige vrouw had al een zoon uit een eerdere relatie, we hebben dus een samengesteld gezin met 5 kinderen. De relatie met mijn ex is dramatisch slecht, zo slecht dat er sinds vorig jaar een OTS uitgesproken is omdat men zich zorgen maakt om mn dochters bij mn ex thuis. De redenen, drank, scheldpartijen, hygiëne, e.d. te erg om eigenlijk op te noemen, en omdat dat mn ex weigert om met hulpverlening om tafel te gaan, of hulp te accepteren op welke manier dan ook. Het volgende is het geval, nu is het dermate uit de hand gelopen, dat de gezinsvoogd een verzoek heeft gedaan bij de rechtbank om uithuisplaatsing van mijn dochters, en dat deze bij ons komen wonen. Mijn oudste wilde al graag bij ons komen wonen, de middelste ook wel, maar wil mama geen verdriet doen en haar jongste zusje niet achterlaten. De jongste heeft door alle perikelen, en achterstand opgelopen en heeft hechtingsproblematiek. Wij zorgen met liefde voor ze, maar ik maak me zorgen over de reactie als ze geconfronteerd worden met het feit dat ze voorlopig niet meer naar hun moeder toe mogen, zeker de jongste van 7 zal daar enorm pijn van hebben. Mijn vraag, hoe kan ik daar het beste mee omgaan? het doet me veel pijn als ik er aan denk wat voor een klap ze krijgen. Dit wil ik graag in goede banen leiden, en zorgen dat ze een veilige, gezellige, prettige jeugd verder hebben. Alle hulp is welkom, Alvast bedankt. Met vriendelijke groet, Alex

Graag zou ik de volgende vraag willen voorleggen. Ons zoontje was 9 maanden toen we uit elkaar gingen en de scheiding is helaas een vechtscheiding geworden. Inmiddels is ons zoontje drie jaar en gaat hij 1 keer in de twee weken een weekend naar zijn vader en de andere week een nacht en een dag. Van de 14 dagen is hij dus 11 dagen bij mij en drie dagen bij zijn vader en heeft hij wekelijks contact met zijn vader. Wat is jullie advies met betrekking tot de verdeling van vakanties en dan ook rekening houdend met zijn leeftijd. Hoor het graag! Alle adviezen zijn meer dan welkom!

sinds 4 maanden een nieuwe relatie met een man die ik al ruim 30 jaar ken. de liefde tussen ons is enorm groot geworden, maar mijn dochter wil hem niet accepteren. mijn dochter is heel erg tegenstrijdig en stelt zich daarom negatief op naar hem. voor hij in beeld kwam was mijn dochter precies hetzelfde. negatief gedrag, nergens zin in hebben, afkatten en haar zin willen krijgen in alles wat zij leuk vind. als zij zin heeft om niet te reageren, dan doet ze dat ook niet. zelfs niet als er een verjaardag is en de gasten vertrekken later weer, zij zeggen gedag behalve mijn dochter. haar gezicht spreekt boekdelen, kijk je aan alsof je een domme vraag stelt. bij een normale vraag krijg je een snauw antwoordt terug van haar. daar reageer ik op door te zeggen:ik vraag gewoon iets normaals aan jou..... nu wil ik met mijn vriend graag iets opbouwen, maar mijn dochter houdt dit tegen. als hij hier was, dan liet zij ook duidelijk merken dat ze hem niet mag. een keer was het zo erg dat zij de slaapkamer binnen stormde terwijl wij in bed lagen. mijn vriend denkt dat zij heel erg jaloers is op mij en dit geluk mij niet gunt..... we hebben nu afstand van elkaar genomen, ik wil dit probleem met mijn dochter oplossen, maar kan dit opgelost worden?

Hallo, mijn man heeft gezegd dat hij "het" niet meer voelt en wil na een relatie van 30 jr van mij scheiden. Ik heb ook wel gemerkt dat we de laatste jaren uit elkaar zijn gegroeid: hij druk met zijn werk, zorgen om zieke vader, school en topsport kinderen, maar voor mij is dat niet een reden om de stekker eruit te trekken. We hebben de kinderen: een meisje van 17 jr, die erg sterk naar haar vader trekt, en een jongen van 13 jr verteld dat we gaan scheiden: dat papa dat wil, maar mama liever niet. Nu verwijt mijn dochter mij dat ik egoïstisch ben en de scheiding vertraag. Ze zegt dat er thuis spanningen zijn en daar niet tegen kan: we hebben geen ruzie, praten gewoon met elkaar. We wonen in een dubbel huis: mijn man gaat aan de andere kant wonen. Ik vrees dat mijn man dingen met mijn dochter bespreekt. Mijn dochter negeert mij het grootste deel van de tijd en kijkt mij boos aan. Hebben jullie tips voor mij?