Hoi, ik ben de moeder van een 6 jarige dochter. Mijn partner en ik zijn in december uit elkaar gegaan. Gelukkig hebben wij fijn en goed onderling contact, en een goede omgangsregeling voor onze dochter. Wij doen af en toe samen leuke uitstapjes met onze dochter en hebben voor onze dochter goed contact. Toch merk ik aan haar dat ze het voornamelijk bij het slapen moeilijk heeft op haar rustmoment van de dag. Ik ben op zoek na een steuntje in de rug voor onze dochter, maar ik kan niet vinden waar ze terecht kan. Heeft er iemand een tip voor ons?

Ik ben moeder van twee dochters van 14 en 16 jaar oud en lig op dit in een vechtscheiding. Hun vader betrekt ze steeds in alle ruzies en deelt zijn gevoelens over mij met de meiden. Ik heb sterk de aandrang om het aan ze uit te leggen en mezelf te verdedigen in angst om ze kwijt te raken. Maar moet ik dat wel doen?

Mijn ex-man en ik zijn nu ruim een jaar gescheiden. We hebben co-ouderschap, dus mijn zoon van bijna 12 woont voor de helft van de week bij mij. Van het begin af aan gaat mijn zoon niet graag naar zijn vader. Vader is erg claimend en manipulatief. Bovendien dwingt hij hem om naar fitness te gaan en wil hij dat onze zoon allerlei sporten gaat doen die hij helemaal niet leuk vindt. Voorts vindt hij dat onze zoon bijles moet krijgen voor rekenen, terwijl hij een 8 op zijn rapport heeft. Daar komt nog bovenop dat mijn ex continu tegen hem praat over de scheiding. Ik heb al voorgesteld aan mijn zoon om dit te bespreken met mijn ex, maar hij durft dit niet. Hij is bang voor de reactie van zijn vader. Mijn zoon wil ook niet dat ik hier als moeder iets van zeg. Mijn ex weet dus niet wat er speelt. Ik doe normaal tegen mijn ex en heb dus ook niet verteld hoe vervelend onze zoon het vindt om naar zijn vader toe te gaan. Als hij naar zijn vader toe moet, huilt hij vaak en heeft hij diarree van de spanning. Graag zou ik mijn zoon helpen, maar ik weet even niet goed meer hoe. Ik mag niets tegen mijn ex zeggen. Heeft iemand advies voor mij?

Lieve kinderen, Hoe kan ik het gebroken hart van mijn dochter van 13 weer lijmen? Ik heb een jaar geleden haar moeder verlaten na 28 jaar. Ondanks dat zij verdrietig was met de scheiding steunde zij mij als enige van mijn vier kinderen (27,24,22 en 13) en kon begrip tonen voor mijn keuze. Ik was erg blij met haar steun en ongelooflijk trots op haar dat zij zo kon denken. 2 maanden later is uitgekomen, dat ik niet eerlijk was naar haar moeder. Door een ongeluk is dit heel naar gegaan. Dit incident heeft veel impact op haar gehad en sinds mei 2015 wil zij mij niet meer zien nog spreken. Ik ben radeloos en weet niet hoe ik haar kan bereiken. Ik heb fouten gemaakt, waar ik spijt van heb maar niet meer kan terug draaien. Ik kan wel in de toekomst laten zien hoeveel ik van haar hou. Ik vind het zwaar zonder haar te leven en mis haar gigantisch en ik weet dat zij mij ook mist. Met haar moeder praat ik en zij doet ook alles aan om haar te bewegen mij weer een kans te geven. Iedere dag die verstrijkt is een dag gemist. Ik zou graag willen dat zij beseft dat mijn liefde voor haar onvoorwaardelijk is en al was ik de vorige jaren minder vaak bij haar dat wij nog een leven voor ons hebben en ik dit zo snel mogelijk zou willen oppakken. Iedereen zegt dat ik geduld moet hebben, maar ik kan niet blijven toekijken hoe de tijd verstrijkt. Ik hoop dat jullie een goede raad hebben voor ons en wil jullie alvast bedanken.

Hallo, De scheiding tussen mijn man en mij duurt nu al bijna anderhalf jaar. Vanaf het begin van de scheiding ben ik tegenover de kinderen zwart gemaakt en ben ik degeen die wilde scheiden (wat we overigens samen besloten hebben) we hebben samen 4 kinderen, een dochter van 16, 3 zoons van 14, 12 en bijna 10 . Nu is onze zoon van 12 zo door zijn vader bestookt dat hij heeft besloten om afstand van mij te doen. Ik heb hem nu al 8 weken niet gezien en of gehoord. Ik stuur hem af en toe een whatsapp berichtje uit belangstelling en soms dat ik hem erg mis. Ik wil niet teveel aan hem trekken. Hoe kan ik ervoor zorgen dat hij toch net als zijn zus en broers gewoon ook weer bij mij wil komen? Met mijn man valt hier niet over te praten en hij stimuleert onze zoon ook totaal niet hierin. Groetjes marit

Ik ben vader van een jongenstweeling van 9 jaar. Toen ze 2 jaar waren is de moeder bij mij weg gegaan. Ik heb totdat ze 7 jaar waren een omgangsregeling met ze gehad. Daarna wilden ze me niet meer zien. Dat komt omdat de moeder al jaren niet meer met mij wil praten en nu de kinderen dus ook niet. Wat moet ik doen?

Beste kinderen, Ik hoop dat jullie me misschien kunnen voorzien van advies. Mijn dochter van 8 wil niet meer naar haar vader. Een echte goede reden kan ze niet aangegeven. Alleen dat ze liever bij mij/ons is, dat ze zich thuis het fijnst en gelukkigst voelt. Toen ze jonger was had ze ook altijd al wel moeite om naar haar vader te gaan. Zeker met afscheid nemen van moeders en vakanties zag ze ook altijd al tegenop. Nu dwing ik haar al een half jaar om te gaan. Van alles geprobeerd, praten, negeren etc. Maar het is nu een dagelijks probleem. Wat vinden jullie, moet ik haar blijven dwingen? In begin dacht ik van wel, maar het resultaat in nog meer verdriet voor haar. Nu denk ik, wat als ze een tijdje niet 'hoeft' te gaan. Misschien komt dan het 'gemis' gevoel en wil ze misschien wel en dan uit eigen beweging. Ik hoop dat mijn kindje gauw weer goed in haar vel zit!

De strijd aangaan ja of nee? Mijn ex en ik hebben een co-ouderschap alleen ervaar ik daar niets co aan. Wij communiceren niet, nare scheiding en een strikte scheiding leven bij papa en mama. Daar ben ik het niet mee eens en vindt het te ver gaan, is co ouderschap op deze manier haalbaar? Graag jullie mening over 3 zaken waar ik strijd over voer: - mijn oudste heeft een bankrekening gekregen van mijn ex. Ik was niet op de hoogte, mijn oudste vertelde dat. Op deze rekening mag ik geen geld storten en mijn oudste mag deze rekening niet gebruiken in de week dat hij bij mij is. Zijn vader wil dat ik een eigen rekening voor hem open met pinpas, die hij kan gebruiken in mijn week. Mijn oudste wil dat niet en ik vind het ook te ver gaan. -mijn kinderen mogen kleding gekocht bij papa niet aan naar mama en/of wat dan ook meenemen. -gitaarles, ik heb er 1 en vader heeft er 1. Nu willen ze allebei gitaarles en moet de mijne terug ( ooit aangeschaft door vader) ik moet nu twee nieuwe aanschaffen, dat is het probleem niet maar alles zo dubbel, zo huis en spullen papa en huis en spullen mama. Ik word er zelf naar van hoewel het ook makkelijk is omdat er niets over te dragen valt maar toch, vooral die bankrekening, hoe moet het straks met bijbaan salaris en zakgeld storten?

Lieve kinderen, ik heb jullie advies nodig omdat ik niet weet wat wijsheid is en of dit is waar jullie op latere leeftijd nog steeds last van zouden hebben: vader en ik kunnen HELAAS elkaar (inmiddels) niet luchten als we elkaar zien. Een beleefde goededag kan nog net maar de uitstraling en het ver uit de buurt blijven spreken voor zich. Onze kinderen merken dat ook...helaas..en doet hen ook verdriet...Natuurlijk zou deze situatie opgelost moeten worden maar dat lijkt utopie...maar nu komt het: wij hebben een week op week af regeling en in de weekenden hebben onze jongens voetbalwedstrijden. Ze zijn 9 en 11. Ik heb vader vaak gevraagd om tijdens de wedstrijden bij mij in de buurt te komen staan, voor de vorm een ditje en datje te bespreken zodat de zoon die voetbalt maar 1 kant hoeft op te kijken bij een trots moment en de zoon die meekijkt in principe bij allebei zijn ouders kan staan. En als dat niet kan om dan weg te blijven en helaas alleen de wedstrijden in zijn 'eigen' weekenden bekijken. Vader wil dat niet, komt altijd (soms 4 uur lang) en loopt voorbij om aan de overkant van het veld te gaan staan. Beide jongens vinden dit heel lastig en met name de jongste die onlangs weer aangaf dat hij niet wist bij wie hij moest staan en op het antwoord dat het mij en papa echt niet uit maakt waar hij staat antwoorde hij dan bedacht dan verdeel ik de tijd, 1e helft bij jou, 2e helft bij papa. Dit soort zaken breken mijn hart altijd en maakt me inwendig boos dat dit moet. Om die reden heb ik al een lange tijd geleden besloten om in de vader weekenden niet naar wedstrijden te komen om de jongens geen last te laten hebben, niet continu te confronteren met slechte relatie tussen ouders en zonder stress met vader kunnen genieten. Maar vader blijft wel in mijn weekenden komen. Zijn mening is dat het belangrijker is dat allebei de ouders de wedstrijd zien en heen en weer lopen tussen de ouders niet erg is. Ik weet niet meer wat ik moet doen, gewoon helemaal niet meer naar wedstrijden komen en het een vader ding laten zijn (ook in mijn week) of me gewoon geen zorgen maken over de kinderen en het allemaal laten. Maak ik me om niets zorgen, zie ik het verkeerd? Is beide ouders aanwezig het allerbelangrijkst ongeacht de houding naar elkaar toe? Hoe zouden jullie het ervaren?

Hallo, Wat een goed initiatief! Als ouders staan sommige niet altijd stil bij de effecten van een scheiding...(of van het na een tijd weer bij elkaar komen...) Ik heb een vraag en ik realiseer me dat het niet voor een ieder opgaat en dat elk kind zijn eigen ervaring heeft. Dus misschien is hij wel niet in zijn algemeenheid te beantwoorden. Maar verschillende antwoorden kan ook een goed beeld vormen. Mijn streven is altijd geweest om als ouders tav de kinderen goed met elkaar om te blijven gaan. Ook bijvoorbeeld verjaardagen erbij te zijn als ouders samen, toch blijft er altijd wat spanning aanwezig, het voelt niet altijd natuurlijk. Wat is jullie ervaring en wat vind je zelf het prettigste? groet, Ron vader van 3 kinderen welke 50% bij mij woonde en bij moeder. we zijn allebei hertrouwd, contacten met stiefouders is goed.