Lieve jongeren, heel graag zou ik jullie advies willen horen over het volgende: Ik woon als alleenstaande "moeder" nu 1,5 jaar in mijn nieuwe huisje. Mijn 3 kinderen (22, 18 en 15jr) zijn bij hun vader blijven wonen. Met de 2 jongsten heb ik contact en zij komen zo nu en dan bij mij. Ik wil hun er niet mee lastig vallen, maar voor mij is dat véél te weinig. Ik mis hun zo erg, dat ik er soms buikpijn van heb. Dat is ook direct mijn vraag: Kan en mág ik hun laten weten, dat ik hun heel erg mis (kan ik dat schrijven of zeggen?) en dat ik hun eigenlijk veel vaker wil zien?? (mijn man en ik zijn nog niet gescheiden, met hem is er geen contact mogelijk en er is ook nog geen omgangsregeling). Alvast bedankt voor jullie reacties!!

Hoi allemaal, Mijn bonuszoon wil graag bij ons komen wonen. Hij is 16 jaar en wil dit eigenlijk als sinds de scheiding van zijn ouders maar er werd niet naar hem geluisterd door zijn moeder. Hij mocht bij de rechter wel aangeven wat hij wilde maar durfde niet door druk van de familie van zijn moeder. Ook is hij heel erg betrokken met zijn jongere broertje (inmiddels 14 jaar) en wilde hem niet in de steek laten. Zijn ouders spreken niet met elkaar. Vader wil wel een normaal gesprek met zijn ex maar moeder wil geen enkele vorm van contact. Mijn bonuszoon heeft nu meerdere malen aangegeven dat hij echt heel graag bij ons komt wonen maar weet niet hoe hij dit moet aanpakken. Hij denkt dat zijn moeder heel boos wordt en het niet zal begrijpen. Helaas deel ik die mening met hem omdat zij tijdens de scheiding nooit enige moeite heeft gedaan om de kinderen er zo min mogelijk last van te hebben. Ze hield zich precies aan de uitspraak van de rechter ook al wilde de kinderen wel eens een uitzondering. Het heeft geen zin voor ons om met haar te praten want dat maakt haar alleen maar dwarser. Heeft een van jullie deze situatie wel eens meegemaakt? Hoe heb jij dit aan je ouder verteld? Hoe hebben je ouders (die niet willen praten) dit financieel opgelost want er hangen ook financiele wijzigingen aan vast. Zo betalen wij nu alimentatie en zijn moeder alle onkosten zoals school. Wanneer hij bij ons komt wonen zal dit allemaal veranderen. Zelf zit ik te denken dat hij misschien met iemand van Jeugdzorg/maatschappelijk werk kan praten om zijn wensen neer te leggen en dat iemand van maatschappelijk werk dan contact legt met zijn moeder om samen haar het nieuws te brengen? Wat vinden jullie van dat idee? Ik ben heel benieuwd naar jullie tips/adviezen en ervaringen.

Beste ervaringsdeskundige kinderen, Ik ben zelf ook een (inmiddels volwassen) kind van gescheiden ouders en ik ben bezig met een afstudeeronderzoek. Ik maak een therapievorm die bedoelt is voor allebei de gescheiden ouders, om er voor te zorgen dat ze 1) de scheiding kunnen verwerken en 2) ondanks hun scheiding wel samen goede ouders blijven. Mijn vraag aan jullie is: denken jullie dat er behoefte is aan zo'n therapie? Liefs, Elise

Lieve kinderen, Sinds een paar maanden heb ik een eigen huis, en onze dochter van 13 wil de afspraken die we hebben veranderen. Weekend om en om en ma t/m wo bij papa en wo t/m vr bij mij vindt ze te druk en te onrustig. Ze wil naar week op, week af. Ik begrijp haar en ander schema is in haar belang, maar ik vind het zo moeilijk haar een week te moeten missen. Mag ze weten/merken dat ik hier verdriet om heb?

Hoi, Ik heb een vraag aan jongeren hier op de site. Ik heb een vraag over schoolkeuze. Ik ben 10 jaar geleden gescheiden. Mijn zoon (17 jaar) doet dit jaar eindexamen MAVO en wil daarna de HAVO gaan doen. Ik ben het eens met die keuze en ook met de school waar hij naar toe wil. Maar mijn ex is het daar helemaal niet mee eens. Volgens de wet moeten beide ouders tekenen om in te schrijven voor de school. Hoe krijgt mijn zoon het voor elkaar om toch naar de school van zijn keuze te gaan?

Mijn dochter wordt 6 juni 2 en heeft het in de weekenden heel leuk bij papa, daar ben ik echt van overtuigd! Sinds dat ik heb gezegd dat we er helaas voor de rechter uit moeten komen (hij wil niet tekenen voor haar ID terwijl we beide aan de Belgische grens wonen.) is het ophalen een drama.Ze huilt alleen en papa is verdrietig en houdt haar vast. Heeft iemand tips hoe ik dit voor haar minder traumatisch kan maken? Ze is de allerliefste en houdt van ons beide evenveel. Ik wil haar gewoon gelukkig zien!!!

Lieve kinderen, Ik ben een moeder van een dochter van 11 en zoon van 8. Ik zit met een dilemma. Onze dochter heeft een brief geschreven voor haar papa...Deze lijkt heel veel op de brief die jullie als kinderen geschreven hebben om ons ouders wakker te schudden. Maar ze is bang voor zijn reactie. Ik wil natuurlijk graag dat ze hem geeft zodat het misschien wel duidelijk wordt voor haar papa..en hij haar daar bij kan helpen en leren...hebben jullie nog tips of adviezen dat ik haar kan geven? Liefs van een mama

Hoi lieve allemaal ik ben n moeder v een hele lieve dochter van bijna 11.. Bijna twee jaar geleden ben ik gescheiden mijn man is samen met m'n beste vriendin dat is nog steeds ongelofelijk pijnlijk.. Mijn dochter uit zich bij mij in haar gevoel ze vind het vreselijk ze probeert daar plezier te maken met de twee kinderen maar durft niet te laten zien hoe ze zich voelt.. Ik draag daar n masker mama .. Als ze al wat probeert te zeggen word haar vader boos en vriendin en ligt de schuld aan haar moeder .. Ik ben dankbaar voor m'n prachtige meisje en probeer haar te leren hoe ze zich toch s moet uiten maar dat doet ze alleen bij mij en familie en n enkele vriendinnetje .. Met haar vader kan ik niet praten hij geeft mij de schuld hij is een totaal andere man dat ondervinden m'n dochter en ik allebei .. Liefs v liefhebbende moeder die Zo van haar dochter houdt en gelukkig wil zien x

Wat moet ik doen? Dat vraag ik me telkens af. Mijn dochter van 14 hemelt al lang haar vader op en dat laat ik maar zo. Echter, zij besloot ineens om bij hem te willen gaan wonen en ze dacht door opstand dit voor mekaar te krijgen. Al eerder merkte ik, dat haar vader berichten naar haar stuurde om zogenaamd bewijs te verzamelen tegen mij en haar stiefvader, om zo een rechtzaak tegen ons te beginnen. Waarom? Ik weet het nog steeds niet. Anyway. Ze werd zo opstandig, dat ze ging weglopen, dat de familie van haar vader en haar vader zelf zich ermee gingen bemoeien en we werden toen ineens beschuldigd van mishandeling! Mijn dochter gaf aan niet gelukkig bij ons te zijn en omdat je toch wilt dat ze gelukkig is, heb ik haar de ruimte gegeven om te onderzoeken of bij haar vader wonen dan de oplossing voor haar zou zijn. Echter, haar vader woont in het buitenland. Zodoende heb ik ook ermee ingestemd dat ze een extra keertje op vakantie ging naar haar vader, maar ze is van die vakantie niet meer teruggekeerd. Wat nu? Veilig Thuis vond dat ik haar terug moest halen, eventueel met behulp van de politie aldaar. Ik zag dat niet zitten, immers haar opstand zou alleen maar groter worden en poltie erbij halen zou het drama compleet maken. Ze zou me juist kunnen verwijten dat ik alleen aan mezelf zou denken en juist niet aan haar, wat haar gelukkig maakt. Komt nogeens bij dat haar vader niet zo'n actie van me zou ondersteunen en hij had al gedreigd met rechtzaken. Die onrust wil ik juist voorkomen voor mijn dochter, mijzelf en de rest van het gezin! Er zijn nog meer kinderen in ons gezin (van mijn man).Ik heb het gevoel dat ik met mijn rug tegen de muur sta. Veilig Thuis gaf aan dat ik moest handelen, terwijl ze ook aan mij de brief "aan alle gescheiden ouders" me toestuurde. Een brief die ikzelf zo vaak met anderen gedeeld heb. Ik ben zo verdrietig, want ik wilde juist door haar de ruimte te geven en door niet op mijn strepen te gaan staan, het verscheurd voelen tussen ouders voorkomen. Nu krijg ik het verwijt van Veilig Thuis, dat ze juist doordat ik niet hard voor haar geknokt heb, dat ze zich in de steek gelaten voelt! Ik weet het niet meer. Wat is nu verstandig? Is het zo dat mijn dochter zich in de steek gelaten voelt? Of heb ik haar juist ruimte gegeven en de rust bewaakt? Ik kan alleen zeggen dat ik het in alle oprechtheid het juiste heb willen kiezen. Uiteindelijk betaal ik ook de prijs: zij zit plotseling in het buitenland en ik mis haar elke dag. Ik ben zo benieuwd hoe jullie hier naar kijken en ik vraag me af of mijn dochter zich inderdaad in de steek gelaten kan voelen. Dat wil ik natuurlijk niet!!!

Dag lieve kinderen, Inmiddels ben ik, vader van 2 kinderen van 8 en 6 jaar oud, alweer een half jaar gescheiden van hun moeder, mijn lieve ex-vrouw. Onze relatie is best goed. We hebben ieder de helft van de tijd de kinderen en eten dan 1x per week met zijn vieren op de vaste wisseldag. Er is ook verder geen sprake van conflicten over geld oid. En ik denk dat we uiteindelijk wel erkennen dat we beiden een gelijke bijdrage hebben geleverd aan de situatie dat het ons niet meer lukte om nog langer samen in 1 huis(houden) te leven. Toch is het allemaal geen makkelijke zaak. Er komt voor zowel de grote als de kleine grote mensen in het gezin veel verdriet (angst, boosheid) bij kijken. Maar is er niet altijd voor iedereen zowel een reden om verdrietig te zijn als in bijna alle gevallen ook altijd wel een reden om vrolijk te worden? Zelf vraag ik mij iedere dag aan het einde van de dag af waar ik die dag het vrolijkst van werd en waar ik mij de volgende dag het meest op verheug. Dat heeft mij veel gebracht ik kan het eenieder aanraden. Met mijn zoon kan ik goed praten over het verdriet. Ze zeggen wel eens dat je verdriet bij kinderen vandaan moet houden. Maar ons helpt het. En een sfeer van spanning, taboe en geheimzinnigheid vinden wij volgens mij allebei niet leuk. Het is een verstandige jongen. Hij heeft soms hele diepe huilbuien en kan soms ook heel dwars doen op dat soort momenten voel ik gewoon dat hij zijn moeder mist en/of het oneerlijk vindt dat hij in een echtscheidingssituatie terecht is gekomen. Als we daar na wat uithuilen/uitrazen dan over praten helpt hem dat geloof (hoop?) ik echt. Hoe is jullie ervaring, helpt praten met je ouder jullie of is dat juist moeilijk en heb je liever niet dat je vader en/of moeder 'gevoelige' onderwerpen aansnijden? Soms dan voel ik mij schizofreen, dan denk ik: "Ja als ik de kinderen heb dan ben ik er ook echt voor hen en als ik ze niet heb heb ik alle tijd van de wereld voor mezelf" maar dat vind ik zo oneerlijk, het voelt dan net alsof ik tijd die ik als ouder aan mijn kinderen zou willen geven van hen afpak om in mijn eigen behoeften te voorzien. Ik probeer maar zo hard mogelijk te werken en zo veel mogelijk geld te verdienen om dan zo leuk mogelijke uitjes en vakanties en uit-eten met mijn kinderen te kunnen verzorgen. En het leven als eenouder is natuurlijk zowiezo al wel duur genoeg. Ik weet dat liefde niet in materiele zaken zit maar het weekendje naar een grote europese hoofdstad was toch erg leuk en ik verheug mij ook op de skivakantie. Eigenlijk zou ik het liefste hebben dat we niet 50-50 co-ouderschap hebben maar bijvoorbeeld 60-60. Dat we ook nog, net als vroeger, zeggen: "Pas jij even op haar dan ga ik met hem golfen" of "Ben jij thuis voor hem, dan kan ik met haar naar de HEMA". Nu is dat soms moeilijk want je kan een kind van zes (of acht) niet te lang alleen thuis laten dus de tijd met 1 kind schiet er echt wel wat bij in. Hebben jullie ouders wel eens zulke afspraken, dat de ene ouder wat met een kind of een deel van het gezin doet en de andere ouder bereid en beschikbaar is om "tijdens Mama's/Papa's weekend/dagen" op te passen? Met mijn dochtertje kan ik minder goed praten over het verdriet. Zij is vooral dwars en lief door elkaar. Ik zou willen dat ik haar meer kon helpen, er meer voor haar kon zijn. Wat is het liefste dat jullie vader, of moeder, voor jullie gedaan heeft? Hoe, met welke woorden of daden, hebben ze jullie het meest geholpen om ondanks de scheiding toch een zo gelukkig mogelijke jeugd te laten genieten? Om de schade die het herstel van het verdriet van de scheiding zou kunnen aanrichten op jullie andere leren, ontwikkelen en spelen tot een minimum te beperken? Wat kan ik het beste voor mijn dochtertje doen om haar groei zo goed mogelijk te faciliteren? Nou. Bij voorbaat dank als jullie me willen adviseren. Enne... remember: what doesn't kill you... Groeten, Een afwisselend verdrietige en vrolijke vader op zoek naar hernieuwde invulling van het oudeschap