Dag jongere, Ik vind het als ouder echt niet leuk om te merken dat ik soms een woordenwisseling met mijn partner niet kan stoppen. En hij kan dat nu ook niet altijd meer. Vroeger nog wel. wat waren/zijn jullie manieren om een ruzie te laten stoppen tussen je ouders? Ik wil mijn kinderen gaan vragen of zij ons willen stoppen. Hebben jullie je ouders wel eens kunnen laten stoppen? En zo ja, hoe deed of doe je dat dan? En dan te bedenken dat wij jaren en jaren geen ruzie hebben gehad. We zitten nu in het scheidingsproces. Alvast bedankt, Marjoline

Hallo, Ik ben een moeder van 2 lieve kindjes. Een jongen van 10 en een meisje van 3. Mijn man en ik liggen in scheiding en binnenkort verhuis ik naar een andere woning. Wij willen zowel de scheiding als de verhuizing op een open, duidelijke en rustige manier vertellen. Hoe zou ik dit het beste kunnen doen? Lieve groet..

Hans en ik zijn aan het scheiden. Onze zoon van 14 heeft het er heel moeilijk mee. Hij wil er niet met iemand over praten. Herkent iemand dit en hoe ben je of zijn je ouders er mee om gegaan?

Hoi jongeren, Ik ben nu al 8 jaar de bonusmoeder van een meisje van (nu) 11 en een jongen van 9. Zij hadden altijd co-ouderschap, ze waren de helft van de week bij hun vader en mij, en de helft van de week bij hun moeder. Nu de oudste naar de middelbare school is gegaan, is er veel veranderd. Zij woont doordeweeks bij ons, en ziet haar moeder in het weekend. Voor haar broer van 9 is de omgangsregeling niet veranderd. Ze zien elkaar daardoor 2 dagen per week niet. De oudste is grotendeels bij ons, en de jongen van 9 heeft een paar dagen 'alleentijd' met zijn moeder. Alles is qua omgang heel goed geregeld tussen moeder en ons, dus we waren erg trots op ons zelf. Maar nu we een paar maanden onderweg zijn, merken we dat broer en zus echt heel veel ruzie hebben. Ze roepen te pas en te onpas dat ze elkaar liever nooit meer zien, liever helemaal apart zouden wonen, etc. Kunnen jullie deze ontwikkeling plaatsen, en hebben jullie misschien zelfs tips? Hartelijke groet, Bonusmoeder K.

Mijn zoon van 12 jaar wilt niet meer naar zijn vader omdat hij het niet kan vinden met zijn stiefmoeder zijn vader staat niet open voor zijn wensen en begrijpt niet waarom zijn zoon niet meer wilt komen mijn zoon zegt zijn vader wel wat maar niet de gezouten waarheid omdat hij bang is dat zijn vader weer boos wordt wat hij heel snel is! Hebben jullie tips voor mij als moeder? Ik wil niet dat mijn zoon vervreemd van zijn vader maar wil ook naar zijn wensen luisteren.....

Hoi, Mijn zoontje vindt het moeilijk om steeds zijn papa of mama te missen als hij bij 1 van beiden op bezoek is. Hij is 5 jaar en we praten open over onze gevoelens. Hoe gaan jullie daarmee om of wat heeft het voor uitwerking bij jullie?

Ik en mijn ex zijn al een tijd uit elkaar en sinds een jaartje gaan de kinderen om het weekend naar de vader. De kinderen vinden het afscheid iedere keer erg zwaar en dat snap ik helemaal. Hoe kunnen wij het afscheid makkelijker maken> Ik heb al een foto van mezelf wat ze help bij het slapen. Maar bijvoorbeeld vandaag ging ik ze halen, Mij jongste moest huilen toen hij mij zag omdat hij me zo had gemist en daarna moest hij huilen omdat pappa ging. Dat is natuurlijk erg zwaar.

Hallo lieve kinderen, onlangs zijn mijn kinderen gehoord door de rechter in een kindverhoor, omdat ze liever niet meer naar hun vader willen door alle nare dingen die gebeurt zijn; huiselijk geweld, geen inlevingsvermogen van vader, etc, etc. Daarnaast wil ik graag verhuizen met ze, naar mijn partner en ze willen zelf ook graag mee omdat hij alles is wat hun biopap niet is; oprecht liefdevol. Daarom dus ook de rechtzaak. Nog even wachten op de uitspraak nu, poehhh... Zijn er kinderen met soortgelijke ervaringen, waar ze me over kunnen vertellen?

Binnenkort is mijn dochter jarig. Haar verjaardag wordt zowel bij mij, m'n partner en zijn 2 zoons als bij haar vader en partner gevierd, dus 2 keer. Nu wil mijn dochter graag dat haar vader met partner erbij zijn als het bij mij gevierd wordt. Ik sta op goede voet met mijn ex, maar voel niet de behoefte en zie er ook de noodzaak niet van in om hem en zijn partner bij ons uit te nodigen, mede omdat het bij hen ook nog gevierd wordt. Ik ben voor de verjaardag bij hen uitgenodigd, maar heb hiervoor bedankt. Moet ik hierin toch meer naar de wens van mijn dochter luisteren of mag ik in deze situatie ook doen wat voor mij het beste voelt?

Hoe ga je er mee om als je kinderen met leugens thuiskomen. En dingen die in het andere huishouden verdraaid worden. Hoe blijf je open en eerlijk en tot op welke hoogte. Je wil ze vooral niet leren dat liegen goedgekeurd wordt in de samenleving. Maar ze worden ook moe van iedere keer aanhoren hoe verkeerd het is dat hun ouder iedere keer leugens verteld want uiteindelijk kunnen ze er niets aan doen en zullen ze er toch mee moeten leven. Hoe blijf je onderscheid houden tussen goed en niet acceptabel?