Hoi, Mijn ouders zijn bijna 9 jaar geleden door vechtscheiding uit elkaar gegaan. Ik heb daardoor overal en nergens gewoond, 4 jaar geleden ben eindelijk na veel gedoe bij mijn vader gaan wonen en het contact met mn moeder verbroken. In het begin ging het goed bij mn vader maar nu al lang niet meer, ik woonde daar met 2 broers en 1 broertje. Ik woon nu alweer een paar maanden in een gastgezin, maar ze verwachten thuis dat ik weer thuis kom wonen. maar ik ziet dat niet echt zitten na alles wat er gebeurd is. maar ik wil mijn vader niet kwetsen en hij begrijpt niet waarom ik ben weggegaan. Weet nu niet wat ik moet doen, er zijn mensen die zeggen dat ik voor mezelf en mn toekomst moet kiezen, maar ik durf niet.

ik denk dat ik het niet aankan om 3 weken niet bij mijn mamma te zijn in de ver landde te zijn Annabel

Hallo ik ben een meisje van 13 jaar, mijn ouders zijn een jaar geleden gescheiden en daar heb ik het nu nog steeds heel moeilijk mee. in dit afgelopen jaar is er bij mij thuis heel veel gebeurd. op 16 december kwamen mijn ouders namelijk mijn kamer binnen heel bedroefd om dus te vertellen dat 'mama' een poosje weg gaat... Ik voelde hem al aankomen maar toch werd ik er heel erg verdrietig van. mijn moeder kocht ondertussen een nieuw huis waar ze pas in Augustus in kon, dat waren dus nog vele maanden voordat ze weg ging. in die tijd mocht ze nog bij ons wonen, alleen na een maand ging het weer mis tussen mijn ouders, mijn vader had een nieuwe vriendin. Na 1 maand al, mijn moeder heeft daarna gelijk al haar spullen gepakt en sinds die tijd woonde ze dus bij mijn oma (haar moeder). Het was voor mij en mijn broer een zware tijd, en het ergste vonden mijn broer en ik nog wel dat mijn vader er 'schijt' aan had. mijn vader en moeder konden ook samen niet door 1 deur. sinds mijn moeder weg was heeft mijn vader alleen maar in kroegs gehangen en was hij veel weg 'met vrienden hangen' zei hij. uiteindelijk hebben mijn moeder broer en ik de knoop doorgehakt en zijn we bij mijn moeder ingetrokken. vandaag de dag is het co-ouderschap wel bij allebei de ouders maar toch zou ik liever bij mijn moeder wonen...

Hallo, ik ben een meisje van 16 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ongeveer 6 jaar oud was. Ik ben daarna met mijn moeder verhuisd (ongeveer een half uur met de auto van mijn vader vandaan). Toen ik 12 was (midden groep 8) ben ik weer verhuisd met mijn moeder, maar dit keer nog verder (iets meer dan anderhalf uur van mijn vader vandaan). Ik zie mijn vader om het weekend en op sommige vakantiedagen. Ik mis mijn vader nog steeds heel erg, ook heb ik bij mijn vader een thuisgevoel en dit mis ik toch bij de woonplek van mijn moeder. Ik zit al best lang na te denken of het niet beter zou zijn om bij mijn vader te gaan wonen. Ik zou hem ook wel meerdere weekenden op willen zoeken, maar mijn moeder keurt dit niet altijd goed. Ik weet niet wat ik moet doen. Heeft er iemand tips of een zelfde situatie meegemaakt?

hallo ouders, ik ben een kind van gescheiden ouders. en mijn ouders kunnen na de scheiding niet meer door één deur. ik heb de scheiding niet aan zien komen maar om te zien hoe volwassen mensen met elkaar omgaan doet pijn. ik zou willen dat mijn ouders gewoon als volwassen mensen met elkaar om zouden gaan in plaats van elkaar continu verbeteren en afkatten. het is niet zo dat jullie nooit boos op elkaar mogen zijn maar als je nog geen goed woord over elkaar kan zeggen ga je veel te ver. ook zie je als kind wat het doet met een ouder als die scheidt. je ziet het zelf misschien niet maar je kind ziet alles. je kind ziet het verdriet in de ogen,de omlaag wijzende mondhoeken en de wegdraaiende ogen als de ander wat verkeerd zegt. je probeert het te verbergen maar je kind ziet het of het nou jong/oud, groot/klein een jongen of een meisje is. het kind ziet altijd hetgene wat in zijn of haar vaders/moeders gedachten omgaat. en het is ook niet zo dat je je gevoelens moet opkroppen, je moet er wat aan doen 'zoek hulp' word er dan gezegd maar dit is ook vaak het eigen beeld van iemand. 'ik heb geen hulp nodig' 'hulp is voor mensen met een stoornis'. ja, maar de mensen die dat zeggen zijn de hulp het meest nodig. en als je eenmaal hulp hebt gezocht laat dit dan zien aan je kinderen, laat je kind weten dat je er wat aan doet en dat het allemaal weer goed komt. ik wil je bedanken als je dit gelezen hebt en zou het ook op prijs stellen als je in de reacties vermeld wat je voelt nu je dit gelezen hebt. ik hoop dat je er wat mee gaat doen als je dit herkent.

Hey, ik ben nu 13 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was. bij mijn vader heb ik een stiefmoeder en een stiefzusje. Sinds ongeveer een half jaar heeft ook mijn moeder een relatie, alleen ik vind hem niet aardig. ik voel me erg ongemakkelijk bij hem. ik heb het al tegen mijn moeder gezegd, maar ik heb niet het gevoel dat ze me begrijpt. het lijkt alsof ze alleen blij kan zijn als hij er is. een bijvoorbeeld, als mijn broertje een glas laat vallen flipt ze bijna en als hij het doet blijft ze kalm en lacht ze. mijn moeder is ook boos op mij omdat ik me 'verstop' op m'n kamer, ik weet dat ik dat eigenlijk niet moet doen, maar ik voel me niet fijn bij hem. hij gaat nu ook mee op vakantie.. ik weet niet wat ik moet doen en heb al gezegd dat ik daar geen zin in heb. lieve groetjes, een meisje

hoi ik ken mijn ouders niet en ben in een pleeggezin opgegroeid maar daar op mijn 16e weggegaan te veel ruzies. naar een groep gegaan en toen ben ik wiet gaan roken en toen ben ik verslaafd geraakt en ben ik paar maanden na een afkick kliniek gegaan en nu gaat het weer goed alleen rook ik heel soms nog en ik word daardoor ook ziek

ik heb stiekem meegeluisterd naar wat papa en mama zeiden en toen hoorde ik de borden stuk gaan en ze zeiden ok genoeg we gaan uit elkaar en nu ben ik heel verdrietig want ik weet niet hoe ik met duy gevoel ommoetgaan

3 maanden geleden heb ik te horen gekregen dat mijn vader wilde scheiden. Het kwam niet onverwachts, maar toch heeft het me een enorme dreun gegeven. Mijn moeder is sinds 2 dagen verhuisd naar haar eigen plekje. Ik merk dat mijn vader vlak na de scheiding al heel erg veel contact heeft met diverse vrouwen en dat doet mij ontzettend veel pijn. Mensen in zijn omgeving willen hem zelfs al koppelen aan een andere vrouw. Hij heeft nu ook contact met haar. Hij heeft mij vaak verteld dat hij rust wilt en zijn draai eerst wil vinden, maar door zoveel bezig te zijn met vrouwen gunt hij zichzelf die rust niet. Ik heb daar nu al een aantal keer heftige ruzie over gehad. Ik kan en wil nog niet accepteren dat hij nu al open staat voor een andere vrouw in zijn leven, na een huwelijk van 25 jaar. Het doet mij ook pijn omdat het mij het gevoel geeft voorlopig niet genoeg aan mijn broertje en ik te hebben. Het zou me meer rust geven als ik zou weten dat hij eerst iets met ons wilt opbouwen en weer tot zichzelf komt. Dan pas is er in mijn ogen plek voor een andere vrouw. Hij zit constant op zijn telefoon en gaat dan schuin zitten zodat ik niets kan meelezen. Hierdoor maakt hij me nog bozer en krijg ik argwaan. Ik wil hem zijn geluk niet ontnemen maar ben wel heel boos op het feit dat hij nú al open staat voor andere vrouwen. Hij vindt dat ik hier niet over mag oordelen. Ik wil dit ook niet maar kan mijn mond niet houden omdat het me enorm veel kwetst..

Hey ik ben 14 jaar. mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 of 6 jaar was. Ik kan me niks meer herinneren van toen ze bij elkaar waren. Mijn broer en zus wonen bij mijn moeder. Ik ga om de 5 dagen heen en weer. Mijn moeder is al 7 jaar getrouwd met mijn stiefvader en hebben 2 kinderen erbij. Mijn vader heeft al ong. 5 vrouwen gehad, maar als ik bijvoorbeeld een glas omstoot wordt hij boos, maar als me stiefmoeder het doet zegt die alleen maar dat is nirt handig. Ik word er echt gek van. Als ik in de buurt ben en er gaat wat mis is het mijn schuld terwijl ik niks deed of als er iets is gebeurt wat niet handig of fijn is heb ik het 'gedaan'. (Terwijl ik er niks vanaf wist of net thuis kom) het komt er op neer dat het vaak mijn schuld is als er wat gebeurd wat niet van is. Ik ben het zat en wil graag op mezelf, maar daar ben ik te jong voor dus moet wat anders verzinnen, maar ik weet na 2 jaar nog nik. Als iemand tips heeft hoor ik dat graag. Xx