Hallo allemaal, Ik zit met een soort probleempje. Mijn ouders zijn sinds begin 2015 uit elkaar. Daar is vrij veel ruzie aan te pas gekomen. Mijn vader is zwaar autistisch en dat heeft zo'n beetje ons hele leven op z'n kop gezet. Mijn vader heeft mij en mijn zus sinds wij klein zijn geestelijk en lichamelijk mishandeld. Vlak voor de scheiding is mijn zus op zichzelf gaan wonen. Mijn vader had dus alleen mij nog om op los te gaan. Maar sinds mijn ouders uit elkaar zijn is het alleen maar erger geworden. Het gebeurde steeds vaker en hij begon te liegen. Zo ontkende hij dat hij dingen gezegd had en durft er niet voor uit te komen dat hij al een vriendin had voordat mijn ouders uit elkaar waren. Nog erger was dat hij ging roddelen over mijn zus tegen mij en andersom. We werden volledig zwartgemaakt en als wij een vraag stelde los van elkaar was elk antwoord weer totaal anders. Hij zei dus veel achter onze rug om maar deed het ook nog altijd recht in je gezicht. Zo heeft hij dingen gezegd als: 'waarom ben jij mijn kind, ik wil jou niet als kind, vanaf nu hoef jij mijn dochter te zijn' 'val dood' of 'maak er een eind aan' (vrij heftig aangezien hij weet dat ik psychische problemen het overgehouden aan mijn jeugd en dat wel overwogen had en daar wist hij ook van af). Hij heeft in die jaren me voor veel uitgemaakt maar deze kende ik nog niet. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb het contact verbroken maar hij blijft er vanalles aan doen om met mij in contact te komen. Hebben jullie enig idee hoe ik het contact voorlopig echt kan laten stoppen zonder dat hij in contact probeert te komen? (Goed duidelijk maken of vragen of inplannen helpt niet ook niet met een psycholoog erbij). Ik heb binnenkort ook een verjaardag en hij komt ook. Enig idee of tips&tricks wat ik moet doen? Liefs, Irene

Beste ouders, een scheiding is heel vervelend en kinderen worden er het slachtoffer van. Daarom geef ik deze tip mee: Denk aan je kinderen praat met ze en laat ze in zo'n tijd niet in de steek.

hallo Ik heb nu een weekendregeling ( om het weekend naar mijn vader). Nu vraagt mijn vader iedere zondag avond als ik weg ga naar mijn moeder " wanneer neem je je schoolboeken nou eens mee, dan kun je hier ook blijven ". Maar hoe vaak ik ook zeg dat ik dat niet wil, hij blijft het vragen. Ik vind het heel erg moeilijk als hij dat telkens vraagt, want ik heb telkens het gevoel dat ik hem teleur stel als ik zeg dat ik het niet wil. Nu gaat sowiso de hele scheiding super moeilijk. Het duurt als bijna 2 jaar. Ik vraag mij echt af of de rust er ooit nog komt. Hebben jullie tips? xxxxx

Hey allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was. We moesten bij mijn moeder wonen. (Broerte,zusje en ik) dat hebben we 3 jaar volgehouden het was gewoon verschrikkelijk. Ik was de moeder van mijn broertje en zusje. Ik heb ze zeg maar opgevoed. Af en toe waren we bij mijn vader. Toen ik 12 was zijn we met zijn drieën uit huis gevlucht. En naar mijn vader gegaan. Daar hebben we zo'n 9 maanden gezeten. I.v.m. verhuizing moesten mijn broertje en zusje naar mijn moeder. Ik was heel eenzaam en met mijn broertje en zusje ging het slecht. Vandaag heb ik mijn zusje opgehaald van de trein om haar te redden van onze moeder. Mijn broertje belde ons huilend op en wilde ook komen. Ik ga ervoor zorgen dat hij er overmorgen ook is. We zijn met zijn drieën heel sterk en zonder elkaar is het heel moeilijk. Mijn vader is heel belangrijk voor mij. Hij regelt alles met Justitie Enzo. Ik kan echt niet zonder ze. Groetjes 13 jarig hamstertje

Hey allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was. We moesten bij mijn moeder wonen. (Broerte,zusje en ik) dat hebben we 3 jaar volgehouden het was gewoon verschrikkelijk. Ik was de moeder van mijn broertje en zusje. Ik heb ze zeg maar opgevoed. Af en toe waren we bij mijn vader. Toen ik 12 was zijn we met zijn drieën uit huis gevlucht. En naar mijn vader gegaan. Daar hebben we zo'n 9 maanden gezeten. I.v.m. verhuizing moesten mijn broertje en zusje naar mijn moeder. Ik was heel eenzaam en met mijn broertje en zusje ging het slecht. Vandaag heb ik mijn zusje opgehaald van de trein om haar te redden van onze moeder. Mijn broertje belde ons huilend op en wilde ook komen. Ik ga ervoor zorgen dat hij er overmorgen ook is. We zijn met zijn drieën heel sterk en zonder elkaar is het heel moeilijk. Mijn vader is heel belangrijk voor mij. Hij regelt alles met Justitie Enzo. Ik kan echt niet zonder ze. Groetjes 13 jarig hamstertje

Me pa is alcoholist en me moeder is fk stressy, dus dan ga ik ook stressy doen. Me pa heb ik in me hele leven al ongeveer 8 jaar niet gezien. Ik vind et heel moeilijk want ze (instanties) willen me uit huis plaatsn wtf. Wie heeft tips?

mijn ouders zijn al heel lang uit elkaar en best wel lang gescheiden ik heb paar jaar geleden bij de rechter gekozen om bij mijn vader te wonen beetje onderdwang zijn woorden waren 'je zegt gewoon dat je graag bij papa wilt wonen en klaar ' maar ik wil heel graag bij mijn moeder gaan wonen want daar voel ik me beter op mijn plek en beter op mijn gemak als bij mijn vader maar ik ben zoo bang dat hij boos word en heel moeilijk gaat doen aleen wat nu

Hey, mijn ouders zijn niet samen maar me vader staat niet op me geboorteakte dus technisch gexien heb ik geen vader. Ookals heb ik wel contact met hem. Ik woon nu bij me moeder en ik ben superongelukkig hier. Ik hou niet van deze buurt en ik hou ook echt niet van deze school. Mijn moeder wilt absoluut niet verhuizen. Maar ik word helemaal gek van deze plek dat ik er soms aan denk me eigen leven te beëindigen want ik ben dood ongelukkig. Mijn zus is 21 en ik wil graag bij haar gaan wonen. En zij wilt ook graag dat ik bij haar woon. Alleen gaat me moeder dat nooit toelaten. Is het mogelijk dat d.m.v jeugdzorg of een maatschappelijk werker erbij te betrekken dat het toch lukt zodat ik uiteindelijk bij me zus kan wonen?

HALLO, ik ben het meisje van (HIJ KWAM NIET) lees dat verhaal eerst voordat je dit leest....nou mijn vader heeft het ontdekt en hij was heel erg boos enz.....en nu is het al een paar maanden enz..maar die awkardness blijft....skype doet ie niet....appen niet vaak.....maar ik voel me gewoon niet meer op mn gemak met hem....is dit raar?

Beste ouders, Ik weet dat iedere ouder denkt zijn eigen kind te kennen. Ik weet ook dat bijna elke ouder graag zijn kind in huiswil. Mag ik u heel sterk afraden om bvooral niet op uw kind in te praten. Uw kind zal zich uiteindelijk tegen u keren. Dat wilt u echt niet. Zorg dat u uw kind goed leert kennen en gun uw kind vrijheid. Kinderen kunnen en weten zoveel meer dan u denkt!