Hoi allemaal, Mijn ouders zijn al bijna 7 jaar gescheiden. Sinds 2 jaar hebben zij ontzettende ruzie. In die rotsituatie bots ik veel vaker met mijn vader. Het gaat nu inmiddels beter, maar mijn ouders maken OVERAL ruzie om, en ik moest vorige week zelfs met de trein, omdat een van de twee zijn afspraken niet nakwam.... Ik zou zo graag willen dat het weer goed is, maar mijn vader weigert om met mijn moeder met een professioneel iemand te praten, om de situatie te verbeteren. WAT MOET IK DOEN? Ik zou dat zo graag willen...

Hoy allemaal. Ik ben namelijk van suriname en me ouders zijn enkele weken terug gescheiden. Ze waren al bijna 29 jaar met elkaar maar waren al ongeveer 7 jaar gescheiden van tafel en bed omdat mijn moeder uitgelopen had. Het is een hele ruzie geworden. Ondanks alles waren we laats met de familie exclusief mijn vader buiten de stad geweest. Daar was haar nieuw vriendje al en was over grootste deel van haar tijd met hem, nu neemt mijn vader ons allemaal kwalijk. Ik heb nu zo'n een hekel aan me moeder gehad since de dag dat ze van huis gegeaan is. Weet echt geen raad meer. Voel me zo schuldig en door het stressen gaan mijn studie en mijn eigen relatie achteruit. Kan bepaalde dingen niet verwerken. Heb nu geen kontakt meer met me moeder, maar wel met me pa. Ik verder ook met anderen hierover gesproken en zelf schrijf ik ook in mijn dagboek, maar ik kan er ondanks alles er niet boven op komen.

Hallo, mijn ouders zijn ondertussen al 3 jaar gescheiden dus nog niet erg lang. Het feit dat mijn ouders gescheiden zijn vind ik niet zo gek erg maar de nieuwe vriendin van mijn vader wel. Heel in het begin liep het al mis mijn vader vertelde mij één maand op voorhand dat hij een nieuwe vriendin had (waar ik helemaal niks vanaf wist) en dat zij bij ons ging wonen. De nieuwe vriendin van mijn vader komt uit Polen en kan amper Nederlands, als zij een gesprek voert met mijn vader dan lacht ze meestal ofwel zegt ze ja voor de rest komt er niet veel nuttigs uit. In het huishouden doet ze ook niet veel het enigste wat ze doet is koken, ook heeft ze geen job en ze poetst het huis zelf niet eens, onze poetsvrouw komt nog steeds 2 keer per week poetsen terwijl zij dit ook makkelijk zelf zou kunnen doen. Het enigste wat ze eigenlijk doet is koken, tv-kijken en het geld van mijn vader opdoen. Ze is zelfs niet erg vriendelijk tegen mij en mijn broertje als mijn vader erbij is zegt doet ze altijd erg lief enzo maar eenmaal mijn vader er niet is kijkt ze ons niet eens aan en krijgen we alleen maar vuile blikken. Ik kan het echt niet vinden met haar en sinds dat ze bij ons woont kan ik het ook niet meer vinden met mijn vader, hij is erg verandert en zijn kinderen interesseren hem precies ook niet meer. Als we hem dan commentaar geven op zijn vriendin krijgen we verwijten naar ons hoofd gegooid als 'mijn huis, mijn regels' en 'als ge nie tevreden zijt gaat ge ma naar uw mama' hij houdt dus totaal geen rekening meer met ons. Ik woon nu bij mijn mama en zie mijn vader nu amper en als ik hem zie dan krijgen we meestal ruzie. Voor het laatst vroeg ik hem als hij met mij en mijn broertje wou mee gaan uiteten voor vaderdag en hij zei dat hij enkel wou meekomen als zijn vriendin ook mee mocht, waarop ik zei dat ik vaderdag liever ons 3'tjes wou vieren waarop hij weer zei dat hij dan niet wou gaan. Ik zei toen tegen hem dat hij zijn nieuwe vriendin belangrijker vond dan zijn kinderen waarop hij zei; ja ik kan er ook niks aandoen dat jullie zo doen. Mijn vader is zo erg verandert en ik zou graag de band die ik vroeger met hem had terughebben. Door de ruzie met mijn vader is de relatie tussen mijn familieleden van mijn vaders kans ook slechter geworden. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, ik wil moeite doen maar wat moet je doen als je vader geen moeite meer wilt doen.

Haai, Mijn ouders hebben net na mijn examens aangekondigd dat ze gaan scheiden dus daar gaat mijn feestvakantie ze gaan scheiden omdat mijn vader al 7 maanden iemand anders heeft :(. Weet iemand hoe ik er toch een leuke zomer van kan maken? Trek het allemaal even niet meer.. thanks alvast voor de reacties

Hi iedereen, ik ben letterlijk drie minuten geleden op deze site terecht gekomen, het lijkt me heel nuttig en ik heb de behoefte om te praten, maar zeker niet met mijn ouders. Die zijn zo'n vier weken geleden uit elkaar gaan wonen, de scheiding is niet eens officieel rond. Daarvoor hebben we het vier maanden met z'n vieren (ik heb ook nog een broertje) in één huis uit moeten houden, omdat mijn vader geen huis kon vinden. Toen de grote verhuizing uiteindelijk plaatsvond, leek dat een soort opluchting. Geen druk, geen spanningen, geen ruzie. Maar nu is dat wel anders. Het is alsof ik nu pas besef dat het echt is. Dat mijn familie kapot is en het nooit meer zo zal zijn als vroeger. Mijn ouders hebben allebei al een nieuwe partner, ik heb ze nog niet ontmoet, omdat ik bang ben voor mijn eigen reactie en ik heb geen zin om een slechte start te maken. Ik woon om de week bij mijn vader, en dan weer een week bij mijn moeder. Ik zou voor het weekend naar mijn moeder gaan. Maar haar vriendinnen hebben geregeld dat haar vriend dat weekend ook kwam. Ik ben er niet klaar voor om hem te ontmoeten en mijn moeder weet dat. Dus zei ze dat ik dat weekend beter bij mijn vader kon blijven. Ik kon wel in huilen uitbarsten. Sterker nog, dat deed ik. Dat ben ik nog steeds aan het doen. Ik voel me vervangen. Ik voel me een last die in het andere huis moet worden gedumpt. En bij die gedachte wordt ik weer boos op mezelf, omdat ik diep van binnen huis wel weet dat mijn ouders het niet zo bedoelen en dan denk ik dat ik me aanstel. Maar ik wil gewoon weer dat het wordt zoals vroeger. Ik wil niet afwisselen tussen twee huizen. Ik wil niet twee keer op vakantie. Ik hoef niet eens twee cadeaus met mijn verjaardag. Ik wil me gewoon weer iets waard voelen. Sorry voor dit ramble bericht. Ik hoop dat iemand me begrijpt of dat iemand me advies kan geven. Ik ben nogal in de war.

Tussen mij en me pa stoot het nogal. We hebben bijna altijd wel ruzie of zijn boos op elkaar. Gister avond kwam het zelfs zo ver dat als ik nog 1 woord zei dat ik dan kon vertrekken. T was dat ik niemand meer kon vinden om nachtje bij te gaan slapen anders was ik nog echt gegaan ook. Maar nu vraag ik me dus af wat je kan doen als je ouders aan scheiden zijn waardoor je niet naar je moeder kunt maar je vader je uit huis wil? Naar vrienden in een andere stad? Nachtje op straat? Wat zeggen jullie? Weten jullie nog een plek?

Mijn ouders praten zelfs niet met elkaar tenminste niet veel alleen over kleine korte zaken. Ik hoop dat ze op een dag normaal met elkaar kunnen omgaan. Hebben jullie nog tips?

Hoihoi, mijn ouders zijn net gescheiden (twee maanden ofzo) en mijn vader heeft al een nieuwe vriendin. Ik vind dit bestwel moeilijk want ik weet niet of ze aardig is en mijn moeder heeft nog nieteens een 'nieuw ' huis. Wat kan ik doen om me minder zorgen te maken/ minder te piekeren? xoxo

Ik vind het erg vervelend dat ik al die spullen mee moet sjouwen. de ene keer ben je je gym-kleren vergeten. de andere keer je usb-stick. hier is een tip. schrijf het op ,op een plek waar je altijd zult kijken voor je weggaat.

Hi there! Sinds een week of twee zit ik met enorme frustraties naar mijn vader toe. Misschien dat jullie mij hier advies in kunnen geven. Het is nogal complex, maar ik zal het proberen zo volledig mogelijk te beschrijven. Sinds de scheiding van mijn ouders (8 jaar geleden), ben ik mij ervan bewust geworden dat mijn vader ziek is. Ziek in zijn hoofd. Hij liegt en bedriegt, heeft elke week een nieuwe schuldeiser aan zijn deur, met politie en al. Verhuist van het ene huis naar het andere, illegaal, zodat hij zich niet in hoeft te schrijven en dus de deurwaarders niet aan zijn deur komen. Maar hij dus ook geen uitkering krijgt, en dus probeert bij familie en vrienden te lenen. (maar hij betaald niet terug, dus niemand wil hem meer wat lenen). Zijn huidige vriendin heeft hem wijsgemaakt (zonder onderzoeken en testen) dat hij autistisch is. Dus voor elke fout die mijn vader maakt is zijn antwoord: "Ja, dat komt door mijn autisme". Medio december zou mijn vader een huis huren. Hij had het huurcontract al getekend. Iedereen vroeg zich af hoe hij dat ging betalen, maar goed. We gaven hem een kans. Op de dag dat hij de borg zou moeten betalen, was meneer ineens van de aardbodem verdwenen. En aangezien hij in het verleden suïcidaal is geweest, hebben wij (zijn kinderen), aangifte van vermissing gedaan. Toen hij, een week na de officiële vermissing, ineens in zeer verwarde toestand weer voor de deur stond, vroegen we hem waarom hij dit deed. Zijn antwoord: "Ja, zoveel geld heb ik toch niet om dat huis te huren, dus wat moet ik anders dan weglopen?" Ondertussen is er nog veel meer gebeurt, maar dat is niet zodanig van belang om dit hier te schrijven, maar beslist wel meer en meer mijn keuze. Mijn vader is 46, maar gedraagt zich als kleuter. Tot overmaat van ramp heeft hij mijn opa en oma (zijn ouders), uitgescholden en hen verweten dat zij hem zo hebben gemaakt. Ik ben razend. Ik zit er aan te denken om zelfs het contact (tijdelijk) te verbreken met mijn vader. Maar, moet ik dat wel doen? Wat denken jullie, wat is het beste?