Hoi lezers, Hebben jullie misschien tips voor mij? Ik heb het de laatste tijd heel moeilijk met de scheiding van m'n ouders. Ook al heb ik al gescheiden ouders vanaf m'n derde. Maar het wendt nog steeds niet. M'n vader heeft een maandje terug een nieuwe vriendin gekregen. Dat is echt heel erg wennen. M'n vader geeft dan meer aandacht aan haar dan aan mij. Ze is wel heel aardig! Ook heb ik er een nieuw zusje bij gekregen. Van m'n moeder en m'n (stief)vader. Ze is echt heel lief. Alleen als ik naar 'n vader ga vind ik het moeilijk dat zei bij m'n moeder mag blijven en ikke niet. Als ik heel eerlijk moet zijn voelt alsof me moeder er met een ander kind is vandoor gegaan. Ik weer ook dat ik het niet zo bedoel maar ver in mn gedachten voelt het soms welzo. Het is echt heel gek dat ik dat denk, en ik heb het voorzichtig tegen m'n moeder vertelt. En ze was daar een beetje verdrietig over. Want ze zei dat ze heel maar dan ook heel veel van ons houdt. Ook vind ik het bij mijn moeder leuker het voelt meer als een gezin! En het is er warm en altijd gezellig! Bij m'n vader is het ook leuk hoor alleen die is van zich zelf wat minder gezelliger en warm, daarom is mijn moeder bij hem weggegaan. Maar hij is wel super aardig en zorgzaam. Heel soms ga ik zelfs met tegenzin naar hem toe. Niet omdat hij niet aardig is maar omdat ik dan weer wegga bij m'n moeder. Ik mis m'n moeder heel snel en daar heb ik veel moeite mee. Ze zit de hele tijd in m'n hoofd. Als ik haar mis dan ga ik alles in m'n hoofd verwerken. En dan zit ik in zon dipje. Ik ga twee weken naar hem toe in de zomervakantie. Ben benieuwd hoe dat gaat. Hebben jullie nog tips voor mij? Alvast bedankt voor het lezen! Groeten Luna uit amersfoort

Beste ouders, Zoals iedereen weet hebben jullie het beste voor met ons. Nou de meeste tenminste. Mijn vader is zo iemand die alleen maar aan zichzelf denkt. Zijn wil is wet. Als hij je wil spreken, moet alles daar voor wijken. Of dat nu mijn vakantie baantje is of mijn eindexamen is. Het maakt niet uit. Zolang iedereen op de wereld zich maar aan hem aanpast is het goed. Gebeurd dit niet dan wordt er gedreigd alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een normaal of leuk gesprek kan ik ook niet met hem hebben. zodra hij de mogelijkheid heeft, begint hij direct negatief te doen. Alles wat ik doe is niet goed. Als ik iets leuks bedenk is het niet goed. Leuke dingen samen doen zoals naar de dierentuin gaan, is niet mogelijk, omdat hij nooit de positieve kant van zijn kinderen wilde zien. zelfs een spelletjes doen met hem waar ik of mijn zusjes beter in waren kon hij niet hebben. Als het eruit ging zien dat hij zou verliezen, werd het spel door de hele huiskamer heen gegooid. Maarja het is ook een 'schande' als je als ouder een bordspel van je eigen kinderen verliest. Hij heeft zijn vmbo diploma op een haar na gehaald vroeger. Nu ik mijn havo diploma heb gehaald, ben ik volgens hem 'beter' dan hem. In plaats van blij zijn voor mij is hij boos op mij. Alleen omdat ik een iets hoger papiertje heb gehaald. Ik stond dan ook voor de moeilijke keuze: moet ik het contact verbreken? Zodat hij niet nog kwader kan worden als ik een HBO-diploma heb gehaald. Hij mij ook niet meer kan bedreigen en ik eindelijk verder kan zonder angst voor hem. Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik voel me nu veel vrijer en heb vrienden die bij mij langs durven te komen, omdat hij niet meer thuis woont. Het wad een verschrikkelijke keuze, maar ik ben zo blij dat ik die keuze heb gemaakt. Mijn zusjes hebben dezelfde keuze gemaakt. Het was moeilijk, maar we durven eindelijk een spel te spelen en te winnen van elkaar. We kunnen eindelijk naar de dierentuin. Helaas zonder vader. Maar goed die stond toch nooit voor ons klaar. Dus voor alle ouders. Gescheiden of niet. Denk in het belang van je kind(eren). wij hebben zowel een vader als moeder nodig. Die allebei zielsveel van ons houden en oprecht blij zijn als wij een diploma krijgen. Het leuk vinden om eens naar een dierentuin te gaan met ons. Of het niet erg vinden als ze een bordspel van ons verliezen. Is dat nu zo veel gevraagd van jullie?

Geloof me ik snap dat mijn ouders het beste voor me willen maar dit helpt niet die ruzies maken me echt verdrietig die verborgen traan ziet niemand alleen de mensen die het hier lezen die ruzies zijn voor alle ouders woah! Stop met ruzie maken okey

Doordat jullie zo doen denken kinderen aan zelfmoord ik heb er ook ooit aan gedacht en dat hoort niet op deze leeftijd !!! DUS STOP GEWOON MET RUZIE MAKEN JULLIE KINDEREN GAAN ER KAPOT aan

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was die dag ik weet het nog precies m'n ouders maakte vaak ruzie waar ik niks van snapte nu ik bijna 12 ben is het nog hetzelfde er komt regelmatig politie bij m'n ouders kunnen gewoon niiet met elkaar omgaan er is al zoveel hulp bijgekomen maat het helpt gewoon niet ik hou me sterk maar er is een verborgen traan binnen in me ;( Zelfs op school kreeg ik hulp die vrouw zei dat ik maar op deze site moest kijken ik ben er dus aan begonnen maar even terug op alles ik wil bij m'n vader wonen maar m'n moeder respecteerd het gvd niet ik loop vaak weg heb nare gedachtes waar je als 11 jarige niet aan moet denken voor alles kinderen hier geloof me hou je sterk er is een dag die je toelacht en alles beter gaat ookal duurt dat lang bij mij is die dag er ook nog niet en ouders als jullie dit lezen hou op om je kind dit aan te doen dalijk is het te laat ja! Dan heb je al geen kind meer je doet ze pijn net als mijn ouders altijd ruzie hebben aan de deur of via de telefoon , ~{StayStrongTheWorldNeedYouHere}~

In mei ben ik gehoord door de rechter en heeft deze besloten dat het beter voor mij en mijn broertje is dat wij niet meer naar onze vader gaan omdat we erg bang zijn van hem en ons niet veilig voelen bij hem. Ik was erg blij met deze beslissing. Nu heeft mijn vader besloten om in hoger beroep te gaan. Ik, mijn broer en moeder zijn erg bang wat er gaat gebeuren. Sinds 2006 is dit al aan de gang en ik wil zo graag rust voor mij en mijn broer omdat ik nu naar de havo ga. Wat moeten we doen? Groetjes tony

Hallo, Mijn ouders zijn nu zo een 11 jaar gescheiden. Mijn vader en moeder hebben na de scheiding nooit echt meer contact gehad, er was de hele tijd ruzie. De eerste paar jaren van de scheiding ben ik om het weekend naar mijn vader gegaan. Ik heb dit de hele tijd vol gehouden tot 2 jaar terug. Ik ben nu 18 en krijg dan ook een bijbaantje en ga ook stappen. Dus ik zie mijn vader bijna nooit meer. Ik heb ook geen behoeften meer om hem te zien, hij doet de heletijd moeilijk met het betalen van de alimentatie. Zo erg zelfs dat we een advocaat hebben moeten schakelen en dat het voor de rechter komt. Ik zit nu echt in een tweestrijd. Graag zou ik contact willen houden met mijn vader omdat het mijn vader is en als ik later kinderen zou krijgen zou ik het fijn vinden dat ze hun biologische opa kunnen zien. Maar aan de ander kant zou ik graag het contact willen verbreken vanwege dat hij (bijna) geen alimentatie meer wil gaan betalen. Waardoor ik een gevoel krijg dat ik niet echt meer belangrijk voor hem ben. Verder neemt hij het minimaal contact met ons op als hij 1x per maand iets van zich laat horen is het al veel. Wat moet ik doen?! Ik zit hier erg mee en als ik er al aan denk begin ik al te huilen! Xx

Hoi Ik ben 12 en Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden, ik ben vaker bij mijn moeder dan vader maar mijn vader heeft steeds een andere vriendin, dat boeit me niet maar mijn moeder doet de laatste tijd steeds zo raar (ze zegt dat ze geen vriend heeft) maar vandaag zei ze van ja een "vriend" van me heeft een nieuwe auto gekocht en ik ga even een stukje met hem rijden maar ik vertrouw het niet want ik ken al haar vrienden enzo maar hem niet en als ik doorvraag verandert ze van onderwerp.... wat moet ik doen?!! Help

Ik ben Luka, en een vriend van mij (ik zeg geen naam) heeft een beetje een probleem. Hij is 14 trouwens. zijn ouders zijn al een tijdje gescheiden en hebben ook meerdere keren geprobeerd om bij elkaar te komen. Dat lukte dus niet, maar nu zou hij met zijn vader op vakantie gaan, maar dat mag dus niet meer van zijn ouders, en dat was dus blijkbaar niet afgesproken zeiden ze (was wel afgesproken, maar toch). Nu is hij bij zijn vader en moet hij ineens naar zijn moeder omdat die niet wil dat hij dat hij bij zijn vader is. Hij wil veel liever bij zijn vader zijn dan bij zijn moeder. Wat moet hij doen?

Ik woon sinds mijn geboorte bij mijn vader. Op mijn 3de gingen ze scheiden. Nu wil ik volgend jaar bij mijn moeder gaan wonen maar ik ben bang dat mijn vader boos wordt. Wat vinden Jullie dat ik moet doen. Bij hem blijven wonen of naar mijn moeder gaan.