Hallo allemaal, Ik ben 19 en weet net sinds een paar weken dat mijn ouders gaan scheiden. Ik heb het er sinds dien erg moeilijk mee: ik slaap niet, paniekaanvallen, stress en veel verdiet. Ik kan dit alleen niet uiten omdat ik voor mijn gevoel er moet zijn voor mijn jongere zusje moet zijn omdat zij het er overduidelijk heel moeilijk mee heeft. Mijn probleem is nu dat ik op kamers zit en het gevoel heb mn zusje in de steek te laten wat alleen maar leidt tot meer stress en schuldgevoelens. Ik kan het er met niemand van mijn vrienden over hebben omdat zij de scheiding van hun ouders nooit bewust mee hebben gemaakt. Ik weet niet wat ik aan moet met mijn gevoelens, wat mijn zusje en mij te wachten staat en of het ooit normaal gaat voelen. Ik trek dit zo niet langer.

Hi allemaal, Na bijna 40 jaar huwelijk gaan mijn ouders scheiden. Mijn ouders hebben nooit een rustig of harmonieus huwelijk gehad, maar toch leefde ik in de illusie dat ze bij elkaar zouden blijven tot de dood. En nu heeft mijn vader opeens een ander jonger exemplaar opgedoken en laat hij mijn moeder gebroken, verdrietig en boos achter. En dat niet alleen, ook ons als kinderen laat hij in de steek. Hij is niet voor rede vatbaar, wil niet met ons praten. Ook met zijn eigen familie wil hij niet praten. Bij mij en mijn zusje veroorzaakt het heel veel stress, boosheid en verdriet. Ik zou m wel wat aan kunnen doen, zo boos ben ik. En het erge is, ik ben nu net zelf bezig mijn gezin op te bouwen. Voor mijn ouders zou het hun eerste kleinkind zijn. Maar nu, ik wil mijn vader zo ver mogelijk bij me vandaan. Als smerige vreemdganger

Hallo Mijn ouders zijn nou een half jaar gescheiden.En ik weet niet of het normaal is wat er bij mij thuis gebeurt. Mijn ouders ( voornamelijk mijn moeder ) schelden elkaar en dat doen ze ook niet soms maar vaak. Mijn moeder dreigt ook vaak met als je dat nog een keer doet kan je oprotten naar je vader en dan ga je daar maar wonen en dat raak me vaak diep. Mijn vader is ook nog eens verslaaft aan internet game sociale media en sexs ik durf het tegen niemand te zegen ook niemand van me vriendinen weten het. Ik weet ook niet tegen wie ik dit kan zeggen ik heb geen goede band met mijn familie en tegen vriendinnen durf ik niet want ik ben bang dat ze het door vertellen. Het ergste vind ik nog dat ik me moeder niet meer vertrouw en dat komt door dat zij me een jaar geleden uit bed heeft getrokken aan me haar ( toe sliep ik in een hoog slaper ) en van de trap af heeft geschopt. En mijn vader vertrouw ik nu ook niet meer vanwege zij verslaafinge IS DIT NORMAAL!!!!!!!!!!

ik ben 10 bijna 11 en mijn moeder is allen maar boos op mij. ze stuurt me een hele tijd op mijn kamer 2 3 uur. ik ben nooit opgegroeid met een vader. maar als nog heb ik het gevoel dat hij meer van mij houd , dan mijn moeder ooit gedaan heeft.

Ik ben anouk, en ik ga jullie iets vertellen over mijn thuissituatie. Sinds vorig jaar zijn ze erachter gekomen dat mijn moeder een tumor heeft in haar hersenen, en dat is ondertussen uitgezaaid naar haar rug en bekken. Ze is nu dus een jaar verder en het was weteschappelijk bewezen dat ze nog 12 tot 15 maanden had te leven dus ze heeft nog heel veel geluk dat ze er nog, maar ze woont niet meer thuis. En daar zit ik verschikkelijk mee. Maar het is beter voor haar en voor ons ook. Maar sinds mijn moeder in een tehuis woont heeft mijn vader zegmaar een beetje een nieuwe vriendin maar dat geeft hij nooit toe, alleen mijn zusjes en ik weten meer dan hij denkt en tegenwoordig heeft hij vaak ruzie met haar want mn zusje hoord heel vaak dat ze met elkaar bellen en dan hebben ze bijna altijd ruzie. En als hij ruzie heeft met haar dan reageerd hij het op ons af. Wat moet ik doen? Want ik hou dit niet langer meer vol.

Hallo, ik ben een meisje van vijftien jaar en zit midden in de scheiding van mijn ouders. Al lijk ik altijd te lachen heb ik het er heel moeilijk mee. Zodra ik mensen op televisie, in het echt of foto's zie van ouders, die wel samen gelukkig zijn, snap ik niet waarom dat niet bij mij kan. Drie maanden geleden ging mijn vader op vakantie, en besloot mijn moeder bij haar twee beste vrienden te gaan slapen. Ik snapte dat al niet zo goed, mijn moeder van eenenvijftig die bij haar vrienden ging logeren, dat deed mijn moeder nooit? Maarja, het zou betekenen dat ik, mijn vriend en mijn zus Lois het huis voor ons zelf zoude hebben. Toen mijn vader terug kwam van vakantie, en ik s'avonds thuis kwam, was mijn moeder er opeens niet. Mijn vader en zus waren daarintegen in een serieus gesprek. De volgende avond kreeg ik te horen dat mama weg was, en we niet wisten of ze terug zou komen. Één maand geleden hebben we definitief te horen gekregen dat mijn moeder niet meer terug zou komen. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. Voornamelijk omdat ze nooit ruzie hadden, samen vaak uiteten gingen, of een weekje naar Parijs of New York deden. Ze leken in iedermans ogen het perfecte stel. De klap kwam daarom hard binnen. Al weet ik dat mijn moeder niet meer van papa houd, als haar man, maar meer als beste vriend, kan ik dat nog steeds niet beseffen. Ik snap niet hoe zij haar gezin in de steek kan laten? Maar wil ook niet dat ze zelf ongelukkig is. Nu ik zelf midden in het scheidingsproces zit moet ik ook gaan praten om te vertellen wat ik er nou allemaal van vind. Ik heb dan al het besluit genomen dat ik Co-ouderschap wil, houd het daarmee niet op. Ook vind ik het moeilijk, aangezien ik het de twee "beste vrienden" van mijn moeder verwijdt, ze zijn nooit in onze levens geweest en opeens waren ze daar. En na die weekenden besloot mijn moeder het ook ineens, heeft iemand misschien tips, Bedankt voor het lezen.

heehee, ik ben een meisje 14 jaar oud en ik heb heel weinig contact met mijn familie. ik heb geen opa's meer en nog 1 oma die ik nooit spreek helaas. ik heb het er moeilijk mee dat ik zo weinig contact met me familie heb. als ik er over wil praten met vriendinnen dan houden ze daarna alsnog geen rekening met mij en gaan ze weer over zich zelf praten. dit maakt me heel ongelukkig. ik heb ook helemaal geen zin meer in school bijna heel me klas praat alleen maar over zichzelf. mn beste vriendin woont ver weg en me nichtjes die ik spreek die zijn al in de 20 bijna 30. dus ja.de sweer op mn school maakt het erger ik kan zelfs met sommige docenten er niet over praten. mn mentor in de eerste klas vond dat ik bloed moest laten prikken en in therapie en al dat soort dingen. mijn familie aan me moeders kant vond het raar dat ie dat zei en die waren er wel voor me. 1 tante en 1 nicht tenminste. me familie aan me vaders kant dwingen me om bij me vader te wonen zowat. me moeder huilt vaak omdat ze haar ouders terug wil hebben. ik weet me geen raad meer . wat moet ik doen zodat ik me minder derpri voel? hoe help ik me moeder? en wat moet ik doen aan me vriendinnen zodat ze weer is een keer voor me klaar staan? groetjes, mea

Hallo allemaal. Ik zal even mijn situatie schetsen. 2 jaar geleden ging het niet meer goed tussen mijn ouders en wilden ze uit elkaar gaan. Dit hebben ze echter niet gedaan omdat ze het voor ons, mijn broertje (15) en ik, nog een keer wilde proberen. Maar sindsdien is het eigenlijk niet meer normaal geworden. Ik merkte dat er gewoon constant een spanning heerste in huis en ik kon dan ook niet relaxed thuis zijn. Ook mijn broertje had hier last van. Deze spanningen leidde vaak tot (kleine) ruzies tussen mijn ouders of tussen mij en mijn vader. Mijn vader en ik kunnen namelijk ook niet goed overweg omdat hij mij totaal niet begrijpt. Daarnaast is hij ook nog eens leraar, dus weet hij alles beter en is hij er bij alles van overtuigd dat hij op de juiste manier handelt. Het ligt dus nooit aan hem en ik kan hem dan ook gewoon niet bereiken als ik probeer aan te geven wat ik wel en niet fijn vind aan zijn gedrag. Hierdoor zijn onze ruzies nooit echt opgelost omdat hij niets aan zijn gedrag verandert, terwijl ik dat wel probeer te doen. Nu, 2 jaar later, hebben mijn ouders toch besloten te gaan scheiden. Ik hoorde dit 2 maanden geleden. Natuurlijk vond ik dit naar, maar aan de andere kant was ik opgelucht, omdat ik zelf ook al lang had gezien dat dit niet meer kon, en ik was blij dat ik dan iig niet meer in die spanningen hoefde te zitten. Mijn moeder krijgt volgende maand de sleutel van haar nieuwe huis, dus dat betekend dat we een verdeling moesten maken voor waar we gingen wonen.ik heb mijn broertje beloofd dat we samen zouden blijven omdat ik weet dat hij veel steun heeft aan mij en dit ook nodig heeft. Het liefst zou ik de verdeling zo eerlijk mogelijk verdelen tussen mijn ouders. Ik wil namelijk niemand boven de ander kiezen. Maar nu kom ik dus bij de kern van mijn probleem. Mijn vader heeft het moeilijk met de scheiding en wilt er constant met mij en mijn broertje over praten. Wij hebben hier echter geen behoefte aan omdat wij het er al moeilijk genoeg mee hebben. Naar een psycholoog gaan wilt hij alleen niet, en ondanks dat wij al meerdere malen hebben aangegeven dat wij het niet willen, hij blijft maar terug komen op hoe zielig hij is, hoe zwaar het voor hem is, hoe erg ons leven gaat veranderen (vooral met betrekking op wat we te besteden hebben) etc. Dit vind ik niet leuk, en het leidt dan ook tot steeds meer irritaties en kleine ruzies. Het lukt me gewoon niet om mijn vader duidelijk te maken wat ik wel en niet wil en fijn vind. Hij luistert gewoon niet. Ik ben gewoon heel bang dat ik straks gewoon niet meer naar mijn vader wil omdat het me simpelweg tegenstaat. Hier ben ik bang voor, want het is wel gewoon mijn vader. Ik weet dan ook niet goed wat ik nu moet doen. Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt? Of heeft iemand misschien tips? Ik hoor het graag..

mijn ouders zijn bijna 10 jaar gescheiden,3 kinderen: toen,13,8(IK),6. en mijn moeder heeft tot 3 mnd geleden 200 euro per maand gekregen als kinderalimentatie. geen partneralimentatie. de kinderalimentatie hield ze minder van over. als mijn vader een trui kocht voor mijn broer werd de helft v/h aankoopbedrag van de alimentatie gehaald. Omdat mijn moeder een bipolaire stoornis heeft,kan ze niet meer werken. de soc. dienst verwijst haar naar mijn vader,omdat hij een netto-inkomen van 3900 euro per maand heeft en zij co-ouderschap hebben. mijn moede is inmiddels naar advocaat gegaan voor herziening alimentatie. mijn vader wil ietsje meer geven,maar mijn moeder zit toch nog steeds onder minimuminkomen.ze wil het nu via rechtbank uitzoeken. op hoeveel alimentatie heeft mijn moeder nu werkelijk recht?

Beste ouders, als je gescheiden bent en opnieuw iemand hebt gevonden, probeer dan zo min mogelijk ruzie te maken waar uw kind(eren) bij zijn. Want ik weet uit ervaring dat uw kind dan bang kunt worden dat u opnieuw gaat scheiden. ik hoop dat u iets met dit advies kunt. groetjes.