hallo iedereen, het is ondertussen 2 jaar geleden dat mijn ouders zijn gescheiden, dat kwam doordat mijn moeder vreemd ging met een andere man. ik heb het sinds die 2 jaar erg moeilijk gehad met alle gebeurtenissen. ik raakte mijn moeder kwijt want ik was zo kwaad dat ik haar niet meer wilde zien. thuis werd de situatie er ook niet veel beter op, doordat ik steeds verdrietig was en mijn woede op mijn broertjes uitte en hun hun eigen woede ook op mij. na een half jaar kwam ik weer in contact met mijn moeder doordat ik met een psycholoog ben gaan praten. ik vond het toen erg fijn dat ik mijn moeder weer een beetje terug had, maar met haar man wilde ik niks te maken hebben, omdat het door mijn idee door hem is gekomen dat mijn ouders zijn gescheiden ook is mijn moeder vorig jaar december bevallen van een jongetje van die man sinds dien is ons contact ook weer minder omdat ik daar ook erg kwaad over was. een poosje terug kwam ik op de computer een whatsapp gesprek tegen van mijn moeder en haar man voordat mijn ouders gescheiden waren, in dat gesprek las ik dat ze al een trouwdatum hadden samen voordat wij nog maar iets over hem wisten of voordat mijn ouders nog maar scheidingspapieren getekend hadden. het is erg moeilijk om zoiets te verwerken en ik heb ook geen idee hoe ik dat zou moeten doen. maar 1 ding weet ik heel zeker ik wil mijn moeder voorlopig niet meer zien en misschien ook wel nooit meer omdat ze me steeds opnieuw weer teleur stelt. door dat gesprek te lezen heb ik wel veel respect gekregen voor mijn vader omdat hij dit ook allemaal heeft moeten meemaken. daarom ben ik ook heel blij dat hij een nieuwe, lieve en leuke vrouw heeft ontmoet waar hij heel gelukkig mee is. maar ik weet de laatste tijd gewoon echt niet meer wat ik met mijn moeder aanmoet en of het slim is geen contact meer te hebben omdat ik steeds opnieuw teleurgesteld ben en geen vertrouwen meer in haar heb.

Hoi allemaal Ik schrijf deze brief omdat ik het even niet mee weet mijn hoofd zit vol met allerlei gebeurtenissen Mij ouders zijn sinds ik 3 jaar was gescheiden nou woon ik bij me moeder en me broers maar die behandelen me gewoon als vuil mijn eigen broer vindt dat ik niet hoor te leven of dat ik nooit zijn broertje moest zijn en vaak slaat hij mij met een riem of met zijn vuisten of in het ergste gevallen hij kilt me of bedreigt me met de dood sinds groep 2 werd ik al gepest op de basisschool ik heb nooit vrienden gekent tot groep 8 niemand wou letterlijk met me spelen of praten omdat ik huilde vaak opschool doordat ik dat deed kreeg me moeder dat ook te horen opschool me moeder vondt dat ik me als een meisje gedraagde ze sloeg me of tufde in me gezicht nooit begreep ze dat ze me pijn deed bijvoorbeeld een keer was ik aan gereden door een scooter natuurlijk had ik verwondingen dus vroeg school mij of ik naar huis wilde ik maar ik wou dat niet maar alsnog toen ik thuis kwam kreeg ik klappen met een kabel van een tv ze vondt ziekenhuis niet noodzakelijk ik bleef gewoon 2 weken met pijn zonder medische hulp Ik wil dit niet meer ik wil gewoon liefde en vrijheid kennen en ouders die me liefde geven niet haten

Mijn ouders zijn nu uit elkaar. Maar mijn vader huilt nog steeds waar ik bij ben hij deed dit des tijds ook al en mijn ouders hebben nog steeds ruzie! Wat moet ik doen?!!

Hallo, ik ben Simone. 15 jaar oud, mijn ouders hebben een jaar geleden besloten om te gaan scheiden, mijn vader koos voor t idee te gaan scheiden. daarbij heeft mijn moeder ook een winkel, en waren mijn ouders getrouwd. dus dat betekend het splitsen van geld, ik vond dit erg lullig. mijn vader kreeg in totaal 100.000 euro wat veel geld is. maar mijn vader had in ong. 6 jaar niet veel gewerkt. Hij ging eerst een tijdje in onze schuur ( een stuk verderop ) kijken of hij mijn moeder zou missen. dit was niet het geval HELAAS :(, mijn moeder huilde veel. ik hield me groot voor mijn ouders. Toen besloot mijn vader een huis te huren. waar hij nog steeds woont. ook gelukkig in dezelfde stad. Mijn vader kwam erop een dag mee dat hij een bootreis wou maken met een groep mensen, al gauw toen hij terug was vertelde hij dat hij een vrouw had ontmoet. Geloof me dit is het ergste wat je kunt horen. mijn leven stortte opnieuw in, maar ik hield me groot. Nu net, 2 weken geleden hoorde ik dat mijn moeder een nieuwe vriend heeft gevonden. Toen ik dit hoorde was het nog erger. Om te horen dat je ouders allebei weer verder gaan met een nieuw leven. Ik merk dat mijn ouders beide veranderen. vooral mijn vader, hij ziet me minder staan. hier was ik al bang voor. Mijn moeder is ook erg veranderd, ik kan niet precies uitleggen hoe. Maar nu mijn ouders allebei weer blijer worden, gaat het slechter met mij. ik merk dat ik het gezin terug wil, dat ik alles mis. Ik begin me steeds meer terug te trekken. Praten wil ik niet met mijn ouders, ik wil ze niet kwetsen maar ik heb 1000en vragen. Ik kijk terug op een tijd vol vreselijke momenten, maar ik gun mijn ouders ook het allerbeste. Ik moet nog veel leren over het omgaan met gescheiden ouders. Maar ik ben al aardig op weg! Gr. Simone

hoi ik ben shirena mijn ouders zijn pas gescheiden en nu veranderd ook mijn woonsituatie want mijn vader die heeft zijn eigen huis gehouden en me moeder heeft een nieuw huis gekocht maar nu komt me zus met haar vriend en haar 2 katten thuis wonen en ik ga bijna naar het examenjaar en ik word gewoon zomaar me kamer uitgezet en ik ben nu al me privacy kwijt ik kan me niet omkleden zonder dat iemand binnen loop en ik weet niet meer wat ik moet doen misschien kunnen jullie advies geven

Sinds januari 2014 weer contact met mijn vader.. Sinds ik achter de waarheid ben gekomen over de vechtscheiding van mijn ouders. Ben nu een vrouw van 30 en mijn ouders scheiden toen ik 2/3 jaar oud was.. Het contact met mijn vader is nog steeds erg lastig.. Een band na zoveel jaar opbouwen is moeilijk We zijn allebei niet erge praters en vaak zijn er vele stille momenten.. Je wilt zoveel vragen maar je weet niet hoe je met sommige vragen moet beginnen.. Ook nu hij ernstig ziek is en het einde dichtbij komt.. Het zal geen maanden meer duren dat hij er nog is... Ik had hem ook zo gegund dat hij zijn andere dochter en mijn broertje weer kon zien en vasthouden... Helaas die willen niks met hem te maken hebben en geloven helaas de leugens die mijn moeder jarenlang ons heeft wijsgemaakt.. Het bewijs wat ik in huis heb, willen ze niet zien.. Ze blijven bij hun standpunt... Mijn zus die 3 maanden terug haar 2de kindje heeft gehad en mijn vader dus opa is geworden voor de 2de keer en hij ze nooit zal kunnen vast houden.. Mijn vader kijkt vaak op de facebook van mijn zus en kijkt dan naar de foto´s van zijn klein kinderen.. zo pijnlijk om te zien dat hij ze nooit kan vasthouden, je ziet zijn verdriet zo erg.. dat heeft hij echt nooit verdiend. Nu ik heb vaak zie, en meemaak dan zie je echt geen kwaad in hem.. zo rustig dat hij over komt... Waarom maken ouders die gaan scheiden de andere ouder zo zwart bij hun kinderen om de ouder alleen maar extra te treiteren en niet nadenken dat kinderen beide ouders nodig hebben... Door deze ellende heb ik veel psychische schade opgelopen wat gewoon niet nodig was geweest als mijn moeder ons gewoon contact had laten houden met onze vader en geen nare verhalen had verteld hoe mijn vader zou zijn... Tijd dat ouders eens inzien wat voor ellende dit allemaal brengt

Hai, ik ben 14 jaar en ik was 8 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Ik heb 6 jaar alleen maar gezeur gehad met de scheiding, Mijn vader had er jarenlang moeite mee dat mijn moeder er mee gestopt is en heeft nooit vriendelijk tegen haar gedaan, hij bleef haar maar sms'en, langs rijden om te kijken wie er was enzovoort. Hoe erg ik het ook vond voor mijn moeder, het deed mij het meeste pijn want door de dingen die ik soms heb mee gekregen heb ik mijn vader als een heel ander persoon gezien. Nu ik wat ouder ben heb ik een tijdje terug een keuze gemaakt tussen mijn ouders en heb voor mijn moeder gekozen. Mijn vader was er kapot van en heeft er alles aan gedaan om mij weer terug te krijgen, maar door inplaats van een lief berichtje te sturen kreeg ik juist boze berichten, ik heb nu 2 weken terug een gesprek gehad met mijn vader, moeder , iemand van jeugdzorg en natuurlijk mezelf. En ik ga weer naar m'n vader toe & ik ben blij dat ik weer ga want mijn ouders proberen nu ook normaal tegen elkaar te doen. En dat is alles wat mij gelukkig maakt! Dus nooit opgeven op je eigen ouders, vertel wat je dwarszit en als ze het zelf niet zien zoek er dan hulp voor.

ik kreeg de mogelijkheid om een dansopleiding te volgen (ver van huis) hoewel ik het heel graag wil en eigenlijk meteen zou doen omdat ik liever daar ben dan thuis zit ik met een probleem, natuurlijk ga ik vrienden missen maar hoe moet dat met mijn ouders ik heb vaak ruzie maar verslecht de band dan niet meer? ze zijn gescheiden mijn vader spreek ik nauwelijks meer, maar hij zal het nooit goedkeuren? wat doen? mijn droom volgen of niet?

ik woon nu al 3 weeken bij mijn vader omdat ik ruzie heb met mijn moeder dit is echt kut want in de vakantie moesten mijn vader en zijn vriendin gewoon werken dus was ik heel lang alleen thuis heeft iemand tips die ik kan gebruiken om de tijd te doden?

Hallo, Nadat mijn ouders nu tien jaar gescheiden zijn is een echtscheiding veranderd in de zogenoemde vechtscheiding. Eerst ruzie over de alimentatie en daarna over hoe ik (enige dochter) heen en weer ga in de weekenden die ik bij mijn vader ben. Mijn vader woont in de buurt van Amsterdam en mijn moeder in Middelburg. Om dus om de twee weken een weekend naar mijn vader te gaan kost dus elke maand mijn vader heel veel geld. Mijn vader moet namelijk het meeste rijden en komt in tijdnood. Ik heb namelijk nog drie andere kleine broertjes en zusje die toezicht nodig hebben. Mijn stiefmoeder is hier niet altijd toe instaat. Nu hebben mijn ouders een rechtszaak over het hele gebeuren met de trein en moet ik kiezen of ik met mijn zestiende van Goes naar Amsterdam ga of eerder. De trein van Goes naar Amsterdam is rechtstreeks en ik moet niet overstappen. Mijn moeder vind mij hiervoor nog te jong en houdt voet bij stuk om mij niet met de trein te laten gaan. Zij verwijt mij dan ook dat ik denk dat ik hier wel toe in staat ben. Omdat mijn ouders en hun advocaten uit dit probleem niet zelf kunnen komen gaat dit naar een rechtbank. Ik weet niet hoe ik mijn moeder tot bedaren kan brengen, aangezien ik geen zin heb om weer allerlei mailtjes en brieven te ontvangen. Ik heb binnenkort een afspraak met de rechter om mijn mening over dit scenario te geven, maar ik weet dat mijn moeder hierover helemaal over de rooie gaat. Ik ga natuurlijk gewoon de rechter vertellen hoe ik dit zie, maar hoe vertel ik dit mijn moeder zonder haar pijn te doen. Alvast bedankt.