Ik ben brith en ik vind het heel lastig met mijn moeder en stiefvader die heel vaak boos zijn. Vooral mijn moeder. Veel professionals en mijn echte vader doen mij proberen te helpen, naar mijn moeder en stiefvader luisteren totaal niet. Mijn moeder wordt vaak geïrriteerd. Ik zeg dat ze dan niet zo boos moet doen maar ze zegt dan dat dat niet boos is maar dat door mij komt. En mijn stiefvader snapt mij niet. We hebben thuis een stoplicht bedacht: rood is dat het gewoon echt klaar is, oranje dat het bijna rood is en groen is normal en blij. Dat hebben we afgesproken, maar daar luistert mijn stiefvader niet naar. Ik huil heel vaak. Maar ik kan niet naar mijn kamer want eerlijk gezegd ben ik een heel bang. Ik hoop dat iemand me kan helpen.

Hoi ik ben s ik heb veel ruzie met mijn moeder dat komt doordat mijn auders pas gescheiden zijn en ik erachter ben gekomen dat mijn moeder op tinder zit zij weet niet dat ik dit weet maar ze zat er dus al blijkbaar op toen mijn auders nog samen waren en mijn vader wist dit nog niet dus ik heb het hem wel vertelt en ik ga het mijn broertje niet vertellen want die wort dan verdrietig dus mijn vraag is wat moet ik er mee doen want het blijft maar in mijn hooft zitten

Mijn vader bemoeit zich heel erg op mijn stief broers en zussen, die vinden dat irritant dus vinden ze mij stom. Ik probeer het te zeggen tegen mijn vader maar als ik het doe wordt hij altijd boos. Iemand die weet wat ik kan doen?

Ik word zoooo gek van al het gewissel tussen mijn vader en mijn moeder, elke keer weer mijn boeken inpakken, weer aanpassen aan het andere huis. het haalt gewoon al mijn motivatie weg voor eigenlijk alles, voor school, om leuke dingen te gaan doen. ik wil gewoon 1 thuis waar ik me thuis kan voelen en al mijn spullen op 1 plek kan hebben. maar dan moet ik kiezen tussen mijn ouders, en dat kan ik echt niet. heeft iemand dit ook en heeft iemand tips?

Hi, ik heb op deze site 2 maandag geleden een berichtje geschreven over dat ik in therapie wilden door mijn ouder maar het niet durfte te vragen. Ik kreeg hierop antwoordt van iemand en ik vond het heel fijn om te lezen. Nu gaat het weer wat beter met me, heb al mijn frustraties opgeschreven in een boekje en dat hielp heel erg voor mij (aangezien ik het echt niet durfden te vragen of ik therapie mocht) Heel erg bedankt voor iedereen die me destijds steunde, ik voel me weer goed! ❤️

hoi, mijn ouders gaan uitelkaar. ik wil niet met ze praten omdat ik nu kapot boos op hun ben en ik vertrouw niemand om mee te praten. een jaar geleden gingen ze ookal scheiden maar toen wouden ze dat niet ofzo en toen vond ik een negatieve zwangerschapstest. en nu willen ze toch wel uitelkaar en het begint nu echt serieus te worden. ik heb het gevoel dat ik over een jaar niet meer leef omdat ik een beetje depressief word. ik ken ook niemand die dit heeft meegemaakt omdat iedereen 4 was ofs toen zijn of haar ouders uitelkaar gingen…

Hoi!! ik ga sinds de zomervakantie niet meer naar mijn vader toe omdat ik altijd een knoop in mijn buik had zodra ik in zijn deuropening stond. Mijn beste vriendin heeft me heel erg geholpen om het ergste te verwerken maar het is nog steeds niet weg.. hoe kan ik toch nog een beetje genieten van het leven als ik dit in mijn hoofd heb zitten?

Mijn verhaal; Het is maandagavond. Ik lig weer veel te laat op bed. Een discussie met mijn vriend volgt, maar ik heb er geen energie voor. Na de discussie pakt hij me vast en geeft me een dikke kroel. Die kroel was alles wat ik op dat moment nodig had. Mijn lip begint te trillen, ik voel de tranen opkomen. Ik probeer het nog in te houden, maar tevergeefs. De tranen rollen over mijn wangen, ik snik diep en met lange halen. Ik merk dat ik me volledig afsluit voor de omgeving. Mijn vriend begrijpt niet wat er is, vraagt er wel 10x naar. Ik krijg mijn lippen niet van elkaar, hoe graag ik hem vertel wat er is. Op het moment dat hij zich omdraait, geef ik hem een snauw. Niet terecht weet ik zelf. Ik kan ook gewoon aangegeven wat ik nodig heb, maar ik kies ervoor om lelijk te doen, te schreeuwen om aandacht. Het duurt een tijd voordat ik rustig wordt. Ik blijf maar denken. En vraag me af of dit te maken heeft met de scheiding. Het schreeuwen om aandacht, denken dat je niet gehoord word, je continu afvragen of je wel goed genoeg bent, of je relatie goed genoeg is, het volledig dichtslaan. Waar komt dit vandaan? En waarom komt het eens in de zoveel tijd weer terug? Ook als alles goed lijkt te gaan. Ben ik hier alleen in? Of zijn er nog meer jongeren die zo reageren? Zijn hun ouders ook gescheiden? Feel free to respond.

Ik weet NIET how ik minder Kan huilen Dus mijn vraag is : how Kan ik minder huilen on de scheiding ???

Ik blijf er steeds aan denke en ik wil dat ze bij elkaar komen ik weet niet ik vind dit echt niet leuk ik wil bij mijn familie weg en dat wil ik heel graag