Hoi kan iemand me helpen wat moet ik doen want mijn ouders gaan scheiden en maken superveel ruzie en dan zegt bijv. Me pa van ja doe dit doe dat zeg dit zeg dat kan iemand helpen

Hoi hoi, Hierbij mijn verhaal over mijn thuis situatie. Mijn ouders zijn nu een half jaar gescheiden officieel op papier en al een jaar uit elkaar. Dit valt voor mijn moeder nog steeds erg zwaar, dit verdriet probeert ze weg te drinken met alcohol en dit is best vervelend om te zien voor mij als voor mijn zusje. Mijn vader heeft al een jaar een nieuwe vriendin kan het goed met haar vinden maar soms ook niet. Mijn vader houd met niemand rekening en flapt er alles uit ook al weet hij dat hij er mensen pijn mee doet. Ook dit vind ik heel pijnlijk omdat veel opmerkingen aan mij gericht zijn. M'n zusje moet ik momenteel in bescherming nemen, voor mijn moeder als voor mijn vader. Dit is af en toe best zwaar omdat ze het niet altijd accepteerd. Ik ben al wat ouder en mag onderhand zelf bepalen wanneer ik waar naartoe ga, maar door omstandigheden kan dat helaas niet. Ik hoop dat mensen dit lezen en in zien dat als mensen gescheiden zijn dat het soms goed mis kan gaan voor hun kind(eren) en dat als je al wat ouderen kinder hebt (mijn zusje is 12) dat het dan ook nog vrij lastig is voor ze om het te accepteren en dingen aan te zien en dingen die ze moeten meemaken. Groetjes Lc

Hey, een paar maanden trug zijn mijn ouders gescheiden en me moeder was meteen opzoek naar een nieuwe vriend. Al snel had ze iemand gevonden en hij was in het begin nog wel aardig maar langzaam begint hij ons leven te bepalen en mijn moeder doet er niets aan omdat ze bang is om hem kwijt te raken. Ik kan niets goed doen in hun ogen en leef in angst....

Hallo, sinds kort heeft mijn moeder een nieuwe vriend. Mijn vader heeft geen vriendin. Ik heb de nieuwe vriend van mijn moeder 1 keer gezien, maar ik heb toch moeite om hem te om met hem te praten. Heeft iemand tips??? Liefs Ella

Ik vindt het heel erg jammer dat mijn ouders gescheiden zijn. Toen ik het hoorde was ik heel verdrietig. Toen heb ik met mama op villapinedo.nl gekeken. Nu ben ik nog steeds een beetje verdrietig. Als ik boos of vernietig ben dan lees ik een vrolijk boekje. Ik heb steun aan mijn konijn en aan mijn knufels om dat ik er altijd een meeneem naar school.

Hallo. Mijn moeder is voor twee jaar terug vreemd gegaan met een andere man. (Wat we een jaar geleden pas wisten) en die man heeft vorig jaar zelfmoord gepleegd. Mijn moeder was zo verdrietig dat ze zelf ook pogingen tot zelfmoord deed. Vorig jaar heeft mijn moeder de beslissing gemaakt om te gaan scheiden. Maarnog geen maand later had ze al een nieuwe vriend.

Hey Ik ben een meisje van 15 en ben ten einde raad. Heb vaak ruzie met mijn vader over zijn nieuwe vriendin. Er is hier te veel over gezegd en alles is fout gelopen mijn zus woont en praat niet meer tegen mijn vader ik wil niet dat dit gebeurd bij mij. Maar ben zo ontzettend boos. Vinden jullie dat het de eerste stap vanuit mij is dat ik haar een keer ontmoet? Ik ken haar overigens al aangezien het een goede vriendin van mijn moeder was. Er zijn ontzettend veel problemen omheen onstaan en ik ben echt ten einde raad please iemand met een tip? X iemand met veel thuisproblemen

Hallo ik ben Tijn Ik heb mee gedaan aan de jes! training van Meerwaarde en Maatvast. Heeft iemand nog een paar tips voor mij om er niet verdrietig erover zijn!

Hey allemaal, Mijn ouders zijn 4 jaar gescheiden en ik heb er af en toe nog wel last van, maar dat een terzijde. Mijn moeder heeft al 2/3 jaar een nieuwe vriend. Mijn vader daarentegen, heeft sinds kort een nieuwe vriendin. En daar ben ik zelf achtergekomen. Ik zag hem appen naar: Aisha *hartje hartje hartje* en wat blijkt? Die twee zijn al lang samen zonder dat ik daar iets van wist en zijn al twee keer met elkaar een weekendje weggeweest. En als kers op de taart vond ik ook nog een geopend pakje condooms. Al die tijd had ik niks van haar afgeweten, en wie weet hoe lang dat door was gegaan als ik het niet zelf had ontdekt!? Ik vind het echt niet fijn dat mijn vader haar probeert te verbergen want dat hoeft ook niet, ik heb liever dat hij eerlijk tegen me is! Maar wat, in vredesnaam moet ik nu zeggen...?

Hoi, Bijna 2 maanden geleden vertelde mijn moeder aan mijn vader dat ze niet gelukkig is en bij hem weg wilt. Ik zag dit al een hele tijd aankomen maar toch komt het heel hard aan. Mijn vader is toen uit huis gegaan en mijn moeder werd ineens heel druk. Ik stopte alles weg omdat ik vlak voor mijn examens zat en het gewoon niet wilde voelen. Ik wilde de pijn niet voelen, het verdriet, de afkeer naar anderen, hoe boos ik was. Na mijn examens (3 weken later) klapte ik open. Al mijn weggestopte gevoelens kwamen naar buiten en begon alles mezelf kwalijk te nemen. Dat het mijn fout is dat mijn moeder niet gelukkig is, mijn fout dat mijn kleine broertje nu in deze vervelende situatie is gekomen. Ik begon mezelf alweer te beschadigen en te snijden. (Dit heb ik al eens eerder gedaan maar een vriend heeft mij hier vanaf geholpen.) Het lukt me redelijk om het onder controle te houden maar de neiging om terug te vallen is steeds aanwezig. Soms door een downdag en andere keren door een gebeurtenis die niet heel leuk is. Toen mijn vader uit huis is vertrokken vertelde hij mij 2 dagen later dat hij een heel gevaarlijk man was en dat hij nog leefde door mij mijn broertje en zijn moeder. Mijn oma is heel erg achteruit gegaan en heeft het heel moeilijk gehad met de situatie. Mijn oma (ik ga dr even oma1 noemen) had ik altijd een hele goede band mee. Zeker na de dood van opa1 (vader van mijn vader) werd die band alleen maar sterker. Met opa1 had ik ook altijd een hele sterke band en kwam als hele klap toen ze hem in kunstmatige slaap gebracht hebben. Mijn vader heeft erg moeilijk mee gehad. De band met mijn oma1 is sinds begin van scheidingsperiode slechter geworden. Mijn tante heeft me een keer van slag gebracht door even een stevig gesprek met mij aan te gaan over heel de situatie en daarna niks meer van haar gehoord. Mijn oma aan mijn moeders kant (oma2) was altijd stug en sloot me eigenlijk altijd een beetje buiten. Mijn opa2 ook. Maar merk de laatste tijd dat ik er nu ook toe doe en dat is wel fijn. Voelt het bij jullie ook zo of mensen verwachten dat je keuzes moet maken tussen papa en mama? Ik heb het er echt heel moeilijk mee. Ik ben bang om te gaan slapen, bang dat de volgende dag nog elendiger is dan de andere. Laatste tijd meer als een dienstmeisje in het huishouden rondgelopen. Ben mezelf helemaal kwijt geraakt. Mijn ouders zijn bij de mediator geweest waar ik ook een keer geweest ben. Deze gaf hun advies mij naar een geestelijke gezondheids coach te sturen. Wat denken jullie? Kan dit mij helpen? Kan ik weer terug gelukkig worden of word mijn leven 1 groot web van vragen zonder antwoorden een hoofd wat alles op moet schrijven en van voren niet weet wat het van achtere eerst moet doen. Hoe toon je emotie? Dit en nog meer. Ik ben mezelf kwijt. Ik ben een weg ingeslagen waar ik mezelf stukje bij stukje verloor maar de stukjes zijn weggewaaid en ik kan ze niet meer terug vinden. Hoop dat jullie antwoorden hebben ik ben radeloos.