Hoi allemaal. Ik ben Renée en ik ga nu naar de 2e alleen het probleem is dat mijn vader super lief is maar mijn stiefmoeder niet. Ik ken haar al heel lang want mijn vader was met haar vreemdgegaan en is later getrouwd met haar. Ze heeft mijn moeder al meerdere keren aangevallen - met woorden - en daarmee mij gekwetst. Ze heeft er ook voor gezorgd dat mijn vader mij kwetst door tegen hem te zeggen dat we overal tijd voor hebben behalve om dingen met mij te doen (dat hoorde toen ik de gang op wilde lopen). Ik heb haar al geprobeerd te confronteren met een brief en met praten, maar dan word mijn vader boos en toen heb ik het aan hem proberen uit te leggen en toen begon hij te schreeuwen... Wat moet ik doen? Groetjes Renée

Mijn ouder zijn in 2013 gescheiden. Me vader had 7 jaar daarvoor al een affaire met een vrouw die in van de omgeving kende. Me vader koos toen der tijd voor me moeder en me zus en mij. Me ouders maakte in 2013 steeds vaker ruzie en me vader had blijkbaar weer contact met die vrouw. Me moeder had toen besloten om te gaan scheiden. Me vader zat de andere dag gelijk bij die vrouw. Paar maanden later was de scheiding officieel rond, ging niet zonder slag of stoot. Me moeder moest verhuizen en ik zou met me vader en me zus in het huis blijven wonen. Me vader had beloofd het eerste jaar met z'n 3e daar te blijven. helaas was dat niet zo. Me moeder vertrok 8 maart en 9 maart was z'n nieuwe vriendin er al. ik heb nooit de tijd gehad om alles te kunnen verwerken. ik heb altijd een goede band gehad met me ouders maar door de scheiding is dat veranderd. de vriendin van de vader heeft me nooit gemogen en ik haar ook niet. ik ben altijd mezelf gebleven maar sinds dat zij er was deed ik niks meer goed in mijn vader zijn ogen. me vader had al vaak gedreigd om me het huis uit te trappen. ik heb altijd een goede band gehad met me moeder, want me vader niet kon uitstaan. Ik heb me vader nooit willen kwetsen, maar werd zelf keer op keer gekwetst. ik ben erg zelfstandig en ze hoefde voor mij niet te zorgen ook financieel niet. maar nooit was het goed. Mijn vader moet partner alimentatie betalen aan me moeder. Afgelopen mei deed me vader dat ineens niet meer. Me ouders maakte daar enorme ruzie om. Me moeder had gezegd dat ze er een rechtszaak van zou maken als hij niet zou betalen ( waar ik helemaal achter stond ). me vader had toen gezegd dat als me moeder dat echt zou doen dat hij me dan het huis uit zou trappen. Me vader wilde me moeder zo pakken door mij erbij te betrekken, terwijl ik er niks mee te maken had. me vader begon vanaf dat moment ook ruzie met mij te maken. Ik heb toen gelukkig met spoed iets voor mezelf kunnen vinden. ik woon dus ook sinds kort op mezelf, maar niet op de manier hoe dat ik het had gewild. ik ben tussen me ouders komen te staan terwijl ik me er altijd buiten heb gehouden. ik hoor me vader nu bijna nooit meer, nooit vraagt hij hoe het met me gaat. de laatste dagen zit ik niet lekker in me vel over hoe de afgelopen maanden/ jaren zijn verlopen. ik zit eraan de denken om me vader een brief te schrijven over hoe de laatste maanden en jaren voor mij zijn geweest en wat ik heb gemist. Met me vader is moeilijk te praten want hij verdedigd zich snel en geeft altijd een ander de schuld, vandaar dat ik kies voor een brief. ik weet altijd niet op het verstandig is, ik ben bang dat ik het alleen maar erger maak. maar ik wil het voor mezelf afsluiten

hoi ik ben dana mijn ouders zitten in een scheiding omdat mijn moeder is vreemdgegaan en was blijkbaar niet gelukkig ik ben er samen met mijn vader achtergekomen het begon met dat me vader en ik een bericht op me moeders telefoon zagen binnenkomen ze praten met die man heel slecht over mijn vader en ik ken die man jammer genoeg zelf ook na dat wou mijn vader tijd om na te denken want me moeder wou met mijn vader verder gaan me vader wou tijd en we zouden met ze drieeen op vakantie gaan me vader zus en ik we gingen op vakantie naar spanje en dan 2 tussenstops want gingen met de auto en terugweg zouden we via parijs gaan en dan zou me moeder nog mogen komen zo dat ze op hun trouwdag waar ze 18 jaar getrouwd zouden zijn me vader wou haar laten komen en dan beslissen op zo'n belangrijke dag te beslissen of hij verder wou gaan maar alles liep anders ik was met me vader en zus in de pyreneeën in spanje we zouden een activiteit gaan doen toen me vader opeens een appje kreeg van de vrouw van de man waarmee me moeder vreemd was gegaan hun zouden nog op vakantie gaan en waren in realtietherapie ze was een vakantie aan het boeken achter de computer samen met die man eigenlijk haar man maar toen zag ze dat er een andere boeking was geweest in een hotel en dat bleek van hem te zijn met mijn moeder en dat was geweest op 18 juli en de 19 tiende zat ze nog huilend met me vader zus oma en ik bij ons thuis dat ze ons zo misten terwijl ze met hem weer vreemd was gegaan me moeder woonden bij haar moeder die was al in shock maar toen ze dit hoorden heeft me oma me moeder uit huis gezet me moeder bleek al een half jaar vreemd te gaan met die man en ze zei tegen me vader via een whatsappje hoe kan je me ooit nog vertrouwen en de volgende dag kreeg met vader een appje waarin stond dat ze met die man verder wou nu zitten ze in een scheiding en me moeder verwijten me vader ervan dat ze ons niet ziet terwijl mijn zus en ik haar niet willen zien na wat ze gedaan heeft het bleek ook dat ze al eerder was vreemdgegaan met een andere man. heeft een van jullie dezelfde situatie meegemaakt? hoe zouden jullie hier mee omgaan groetjes dana

hallo ik ben Bibi en mijn ouders zijn pas gescheiden voor de zomervakantie en dus ging ik een keer met mijn moeder op vakantie en een keer met mijn vader. maar toen ik met mijn vader op vakantie ging vond ik het op een of andere manier heel spanend om te vliegen naar Ibiza (een eiland van Spanje) en toen ik weer terug ging had ik dat gevoel veel meer en ik vond de reis ook best wel moeilijk. weet iemand waardoor dit komt? heb jij dat misschien ook, dat je ergens bang voor werd, toen je ouders gingen scheiden.

Sinds 2006 zijn mijn ouders gescheiden. Mijn vader verhuisde van Spijkenisse naar Rotterdam en mijn broertje en ik bleven bij mijn moeder wonen in Spijkenisse. Na een tijdje verhuisde mijn moeder naar Zeeland. Ik zag mijn vader om het weekend. In 2009 kreeg mn moeder een nieuwe vriend en verhuisde naar Zwolle. Ik kreeg een zusje en mijn moeder en stiefvader gingen trouwen. Na ongeveer een jaar in Zwolle vond mijn moeder dat ik niet meer naar mijn vader toe mocht, want hij gaf ons geen aandacht als hij een vriendin had. Mijn ouders hebben 6 rechtzaken gehad in 6 jaar tijd. Ook hebben mijn broertje en ik mijn vader niet gezien of gesproken in die tijd. Mijn stiefvader kwam zonder werk en werd agressief. Het liep uit de hand en mijn moeder ging scheiden van mijn stiefvader. Ook mijn zusje bleef bij mijn moeder. Omdat we in het huis van mijn stiefvader woonde moesten we verhuizen. Na 2 maanden verhuisde we naar Zeeland. In Zeeland woonde we in een dorpje waar bijna niks was. Ik was vaak verhuist en het ging niet goed met de vriendjes van mijn moeder dus ik besloot mijn vader op facebook toe te voegen. Nog geen week later ging ik met hem naar het strand. Vervolgens een weekend naar hem toe in Spijkenisse, want hij was verhuist in de tussen tijd van Rotterdam terug naar Spijkenisse. Toen ging ik een week naar hem toe en vervolgens besloot ik bij hem te gaan wonen. Mijn moeder was er niet blij mee. Inmiddels woon ik 2 jaar bij mijn vader. Maar hij heeft een vriendin van 20 jaar (Hij is zelf 44). Ik zit zelf op de mavo nu, in mijn examenjaar en ik ben 16 jaar. Mijn probleem is, ik kan niet goed omgaan met mijn vader. Hij word om alles boos en hij zorgt niet goed voor mij. Veel mensen vinden dat. Ik ben alleen nog niet oud genoeg op mezelf te wonen. Mijn moeder woont inmiddels weer in een dorpje vlakbij Zwolle, dus daarheen verhuizen kan niet want ik heb hier mijn werk en school. Ik hoorde laatst van iemand dat er speciale huizen zijn waar kinderen met een 'abnormale' gezinssutuatie in kunnen wonen en hulp krijgen om op hun achttiende alleen te wonen en dus niet meer thuis zou wonen tot mijn achttiende. Het is bij mijn vader een onleefbare situatie en mijn moeder verhuist zo vaak dat ik nergens kan blijven. Heeft iemand ideeën wat ik zou kunnen doen...?

Heey ik heb een probleem. Me ouders zijn nu al bijna 1 jaar gescheiden en ik kan er echt niet mee omgaan de scheiding opzich was al een heel gedoe want ze hadden de hele tijd ruzie enzo en ze deden echt super raar tegen elkaar dat heeft veel gevolgen gehad vooral voor mijn en vooral voor school want ik ben dus 1 stroom omlaag gegaan toen en ik heb nu concentratie problemen. En ik kan niet met me ouders praten want dan als ik over me vader praat tegen me moeder dan luisterd ze al meteen niet meer naar wat ik verder nog heb te zeggen en als ik tegen me vader over me moeder praat dan doet hij alsof hij luisterd maar als ik dan wat vraag dan krijg ik geen antwoord meer maar ik kan er dus echt niet mee omgaan en ik wil het ook helemaal niet snappen want het is Gwn niet eerlijk

Hoi mijn ouders besloten  3 jaar. geleden uitelkaar te gaan. Mijn vader gaat vreemd ik en mijn zusje hebben dat ondekt mijn moeder weet er nog niks van af maar ik weet niet hoe ik dat moet vertellen.En we hebben ook condooms gevonden.WAT MOET IK DOEN HELP ME MOET IK HET TEGEN MIJN MOEDER ZEGGEN?

mijn ouders zijn lang geleden gescheiden... en mijn moeder had toen een nieuwe vriend... ik heb mijn vader heel lang niet gezien... ik ben 2 jaar geleden naar mijn vader verhuisd en het gaat heel goed alleen toen heb ik een mailtje gestuurd en dat vond mijn moeder niet leuk... en mijn stiefvader al helemaal niet ! ik was boos op mijn moeder omdat zij helemaal niet voor mij opkwam toen mijn stiefvader hele lelijke dingen zei over mij... ik heb mijn moeder al heel lang niet gezien en ik ben heel verdrietig... het liefst wil ik naar mijn moeder toe rennen en alles vergeten en gewoon er weer bij horen maar mijn stiefvader die wil mij niet en hij heeft hele lelijke dingen gezegd.... ik ben heel erg verdrietig... mijn stiefmoeder ( die is super !) zegt dat ik niet bij iemand noet willen horen die mij niet wil... ik ben erg verdrietig en ik wil graag dat alles weer normaal is maar dat word het niet meer denk ik hebben jullie tips voor het verwerken van de pijn en het verdriet alvast bedankt voor de tips en bedankt voor het lezen van mijn mail.... Romy

Ik Vind het lastig om te moeten weten dat we nooit meer een gezin kunnen zijn. We konden zoveel plezier maken samen. ik kon ervan genieten.Maar die tijden gaan nooit meer komen. Het is nu mama , zusjes en ik. Mijn gezin bestaat nu nog maar uit 3vrouwen. Ik zei altijd dat ik geen vader had maar een " vriend" en ik dat helemaal niet erg vond. Maar Nu je weg bent, besef ik pas hoe erg ik een vader mis. Je kon op je eigen manier liefde geven.Een liefde die ik niet meer kan krijgen, die verdween toen jij besloot om bij ons weg te gaan , die een eeuwige leegte in mijn hart achterliet,een litteken die nooit meer mooi zal helen. 21 jaar geleden kon ik niet kiezen en werd jij mijn vader. 21 jaar later heb ik ook niet kunnen kiezen, kiezen of jij bij mij wilde Blijven. Had ik meer Mijn best moeten doen, jou moeten smeken? Nee.Het is gewoon gebeurt. Net als toen jij mijn papa werd. Een papa en mama Hebben lijkt zo Gewoon, iets wat hoort. Maar nu pas besef ik , dat dat helemaal niet zo is. Ik probeer niet aan je te denken, maar je blijft bij alles in mijn gedachten. Ik denk na, wat zou jij nu hebben gezegd? Gedronken? Wat zouden we samen hebben gedaan? Wat had je nu gezegd om mij op te vrolijken? Ik probeer antwoorden te verzinnen voor jou op al die vragen, probeer herinneringen naar boven te halen, hoe dat vroeger ging, toen alles Nog Normaal was. Heb vragen in mijn hoofd, probeer er achter te komen wat er mis is gegaan, wat ik mis heb gedaan, waarom het niet gewoon zo was gebleven zoals het vroeger was. Waarom wij als gezin uit een gescheurd moesten worden. En ik denk dat ik nooit ga kunnen stoppen met nadenken daarover. Want als nergens een reden voor is, staat mij dan ook een leven vol verdriet te wachten? Zonder dat ik dat zelf in de hand had. Blijf ik dan ook voor eeuwig afvragen, waarom het mij niet is gelukt. Net als dat bij ons is gebeurt. Jij leeft je leven, en wij de onze. Samen gelukkig een gezin zijn zal het nooit meer worden, dus probeer ik te blijven denken aan vroeger, terwijl ik vragen zou blijven stellen in mijn hoofd en jij ze voor me Invult in mijn gedachten.

hallo, mijn ouders besloten half jaar geleden uit elkaar te gaan, of eigenlijk wilde alleen mijn moeder dat. in de zomer ben ik nu voor de helft verhuisd en ik heb hier vrede mee. ik ben niet boos op mijn moeder, ik vind het ergens een opluchting dat ze uit elkaar zijn. maar toch voel ik me niet gelukkig van binnen. en ik weet niet precies waarom. heeft iemand dit ook (gehad) ? wat moet ik doen om me weer gelukkig te voelen.