hee allemaal, na lang twijfelen zet ik hier toch maar mijn verhaal openbaar. Ben namelijk erg benieuwd naar jullie reacties. Ik zal bij het begin beginnen, mijn ouders zijn al sinds ik het me kan heugen gescheiden. Ben er dan ook mee op gegroeid en ben aan allebei mijn stiefouders erg gehecht, heb ook een "stief"broertje waar ik heel goed mee kan. Nou ging het altijd w goed tussen mijn ouders, om het weekend en soms een extra weekend gaan we naar onze vader. Zo ging het altijd al en gewoon prima naar mijn mening. Nou hebben mijn moeder, haar vriend, opa oma en ik al een tijdje een idee om te verhuizen. Naja dat moet je dan toch gaan vertellen aan papa, dat viel totaaaal verkeerd. Was overigs een hele zware avond met van beide kanten veel lelijke woorden. Logisch dat hij boos wordt, het zou 1 uur rijden zijn ipv 20min. Maar natuurlijk houden we het zo als het is nogsteeds om het weekend naar paps. Helaas is paps nu nogsteeds onzettend boos en doet alles eraan om mama het leven zuur te maken. (zorgen dat wij de weekenden dat mama vrij is bij papa zijn en dat als mama moet werken de weekende bij mama zijn ectect ) ofcourse snap ik dat hij boos is, maar dit is echt heel verveld... Het plan gaat overgens pas ovr 2 jaar gebeuren ( dan ben ik dus 18 ) Ben obtzettend benieuwd naar jullie mening, tips ect hierover en hoe ik hier het best mee om kan gaan. Best een zware tijd.. Liefss

Hoi allemaal, Niet mijn ouders, maar de ouders van mijn vriendin zijn gescheiden. Nu zul je misschien denken; maar dan heb jij er toch geen last van? Maar niets is minder waar. Ik kom daar elk weekend 2 dagen over de vloer en ze gebruiken mij en mijn vriendin als psycholoog. Ik krijg alles te horen wat betreft hun nieuwe relaties, en de ergenissen over elkaar (vader en moeder). Ook moet ik vaak oppassen omdat bijvoorbeeld de moeder naar haar nieuwe vriend wil. Daarnaast probeer ik mijn vriendin te steunen en moet ze savonds heel vaak huilen om de hele situatie. Op dit moment zitten de ouders nog middenin de scheiding, ze zijn beide vreemd gegaan en om het nog even erger te maken gaat de nieuwe vriendin van de vader dood omdat ze heeft gehoord dat ze kanker heeft. Ze zijn nu bezig met het leeghalen van het huis en ik heb al 2 weekeinden geholpen met verhuizen en nieuwe huizen zoeken etc. Ik heb er zo'n last van dat ik denk dat ik in een depressie raak. Is er iemand die mij advies kan geven over hoe ik dit meer langs me heen moet laten gaan of hoe ik ze duidelijk kan maken dat ik dit niet meer wil?

Hoi, ik heb een probleem met mijn stiefmoeder. Ze zeurt heel snel en bemoeit zich vaak met mijn leven. Ik vind dat helemaal niet fijn en denk zo van je wordt nooit mijn moeder dus bemoei niet met mijn leven. Heeft iemand tips hoe ik het misschien kan vertellen, ben zelf best wel bang om dat te doen

Hallo ik heb wat problemen met mijn vader want ik durf zelf niet zo goed met hem te praten en het wordt heel vervelend want ik durf ook geen diepgaande gesprekken aan te gaan en er is steeds meer spanning wa moet ik doen?

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 16 jaar was. Mijn moeder had al snel een nieuwe relatie met een man die ik vanaf mijn geboorte al ken en zelf 3 kinderen heeft waarvan de jongste vroeger mijn beste vriendinnetje was. Toen bekend werd dat mijn moeder en hun vader een relatie kregen, was dit erg moeilijk en niemand was het er mee eens. Zijn kinderen waren toen nog erg in de rouw, zij waren hun moeder net een half jaar geleden verloren aan kanker. Mijn moeder heeft haar nog verzorgd, tot op haar sterfbed. Dit was erg begrijpelijk, maar mijn eigen broer was ook woedend en heeft een tijd lang geen contact gehad met mijn moeder. Ik leek toen de enige die het allemaal accepteerde en er in zekere zin 'vrede mee had'. Wel kan ik me herinneren dat ik mij erg alleen voelde, ik woonde nog thuis en we trokken vrij snel bij hun in huis en mijn eigen broer zag ik niet vanwege zijn ruzie met mijn moeder. Inmiddels ben ik 26 jaar en het laatste jaar merk ik dat het af en toe ontzettend moeilijk heb met het feit dat mijn ouders niet meer bij elkaar zijn en elkaar ook niet kunnen uitstaan, ze hebben geen contact en inmiddels heeft mijn broer, door een ruzie, al anderhalf jaar geen contact meer met mijn vader. Voor mij kwam dit best als een verrassing aangezien ik altijd gedacht heb dat ik juist degene was die er goed mee om was gegaan... ik heb steeds vaker last van ontzettende huilbuien, ik word zomaar ineens overspoelt met verdriet en begin dan zo ontzettend hard te huilen. Ook heb ik vaak nachtmerries, over mijn ouders, of over mijn broer en vader.. Ik snap niet hoe dit, na 10 jaar, toch weer boven komt drijven, terwijl ik er toen zo goed mee om kon gaan? Zou het kunnen dat ik alles misschien op een verkeerde manier verwerkt heb?

Hoi allemaal, ik had een vraag over de kinderrechter. Mijn ouders zijn aan het scheiden en ik moet binnenkort naar de kinderrechter, en ik wou weten wat na het gesprek gebeurt en mag ik ook tijdens de zitting aanwezig zijn?? Ik ben benieuwd wat jullie ervaringen zijn.

Hoi, Ik heb 2 vragen. 1 Mag je geen nee zeggen als je ouders met hun nieuwe vriend/vriendin iets leuks willen gaan doen? 2 Kan de tijd voor mij snel gaan terwijl het voor een ander langzaam gaat? Ik hoop dat ik jullie advies kan gebruiken! Liefs Isabella

ik ben een 16jarig meisje. mijn ouders zijn nu 10 jaar gescheiden. toen ik 11 was hebben ze een rechtzaak gehad. het heeft een enorme klap op mijn leven gegeven. Ik heb het altijd weggestopt maar het laatste jaar kom ik het overal tegen. mijn ouders kunnen totaal niet met elkaar opschieten en vertellen allebei nare dingen over elkaar tegen mij. binnenkort gaan we met de familie uiteten. ik wil niet mee omdat ze het voor mij totaal verpest hebben. maar toch doet het me heel veel pijn dat ik niet mee kan (wil)

Hoi, ik ben melissa, ben 19 jaar, mijn ouders zijn al 9 jaar gescheiden uit een vechtscheiding. Ik heb geen contact meer met de familiekant van mijn vader omdat hij voor mijn stiefmoeder ging ipv voor zijn kinderen en hierdoor ons laten vallen. Terwel mijn stiefmoeder hem helemaal uitbuiten en gebruikte. Laatst had ik weer eens contact met hem en zei dat die het anders wilde gaan doen en ons niet zo had moeten verwaarlozen. Vervolgens gaat die tegen mij liegen en negeert die mij weer dus heb ik het contact weer verbroken omdat ik er gewoon niet tegen kan. Ik woon nu samen met mij moeder en zus en stiefvader samen. Vaak komt ook mijn stiefbroer en stiefzus langs waar ik het heel goed mee kan opschieten. :) Alleen de laatste tijd heb ik heel veel ruzie met mijn stiefvader en word die steeds agressiever om de kleinste dingen:(. Hij gaat dan dingen schreeuwen die mij dan kwetsen zoals: je bent net zo als je vader, als je weg gaat kom je nooit meer terug, het is jij of ik, je verpest mijn relatie, je bent egoïstisch, waardeert niks. Ik ben vaak daardoor van huis weggelopen en kon ik bij vrienden terecht. Maar ik voel me er erg down door. En als ik het goed moet praten geef ik altijd mijn fouten toe en hij doet alles goed. Terwel hij altijd is diegene die agressief word maar dat geeft die nooit toe. Want hij doet nooit iets verkeerd maar ondertussen mag ik van hem tegen geen enkele vriend of vriendin zeggen dat we ruzie hebben. En ik mag ook niet zeggen wat ik vind van de ruzies en dat ik mij hier door niet gezellig en veilig thuis voel als die zon bui heeft. De laatste tijd hebben mijn moeder en stiefvader hierdoor steeds meer ruzie.Ik wil hierdoor steeds meer het huis en als ik het geld er voor had was ik al lang weg.Want de sfeer hier in huis word steeds minder gezellig:/.

Mijn ouders zijn nog niet gescheiden maar gaan het doen, mijn vader woont al ergens anders. Hij gaat ookal met een andere (vrouw) varken. Maar hij maakt de hele tijd foto's van me terwijl ik dat niet wil. En stuurt ze ook de hele tijd naar dat varken. En ik zeg dat hij het moet verwijderen maar dat doet hij niet.... wat miet ik doen?!??