ik wil bij mijn vader wonen als ik 12 ben mag dat

Hoi! Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 9 ben en de eerste 2 jaar vond ik het juist leuk omdat ik nu allemaal nieuwe familie had. Nu is het juist niet zo. Ik vind het echt vreselijk daarheen te gaan. Ik woon in Almere met mijn moeder en met mijn vader, stiefmoeder ( die ik niet aardig vind ) en sinds 5 maanden mijn stiefbroertje in Limburg! Ik mag daar nooit doen wat ik wil en mijn stiefmoeder laat me nooit een eigen mening hebben. Nu ik dus een klein babybroertje heb vind ik het leuk om erheen te gaan maar alleen om mijn broertje. Als ik er dan ben ( ik ga 1 x in de 3 weken ) dan mag ik nooit met mijn broertje spelen of leuke dingetjes met hem doen. Altijd moet mijn stiefmoeder hem van me afpakken en ik kan aan haar gezicht zien dat ze het express doet. Ik heb hier al over gepraat met mijn vader en moeder. Het raakt me vader wel dat ik het niet leuk vind daar maar hij doet er niks aan. Wat moet ik doen, want ik hou zoveel van mijn broertje en vader maar mijn stiefmoeder kan ik niet uitstaan....?

Mijn ouders zijn gescheiden en nu is er een rechtzaak over bij wie ik ga wonen. Mijn zusje en ik moeten allebei naar de rechtbank voor een kinderverhoor. We moeten tegelijk maar ik weet niet of we samen verhoord worden of apart, en dat staat ook nergens. Heeft iemand dit meegemaakt of weet iemand of ik samen met mijn zusje verhoord wordt/kan worden? Aangezien we wel de zelfde tijd hebben staan op de brief... Dankjewel.

Mijn ouders zijn al heel lang gescheiden en dat vindt ik helemaal prima. ze hebben allebij een nieuwe partner ik het een broertje met de zelfde ouders en twee half broertjes eentje van mijn moeders kant en eentje van mijn vaders kant. Ik woon bij mijn moeder en ik vind het hier heel fijn ik hou van mijn half broertje en van mijn stiefvader dus daar heb ik helemaal geen problemen mee. Het probleem is dat ik niks geef om mijn vader of zijn kant van de familie hij is altijd een stomme kut mongool geweest en toch moest ik naar hem toe. ze waren uit elkaar gegaan toen ik 4 was en ging om de week logeren bij de een en de ander Toen ik 8 was was hij een jaar weggegaan naar Nicaragua en vervolgens komt hij terug en geeft hij mij de schuld dat ik geen band meer met hem had! Ik ging daarna toch nog naar hem toe. Hij had vaak vriendinnen en ruzies met mijn moeder die wist dat ik niet meer naar hem toe wilde. Ik deed dan altijd of er niks aan de hand was ook al las ik stiekem de berichten die hij naar mijn moeder toe stuurde. Ik ging er 1/2 per week naar toe en dat ging tot mijn tiende zo door. Hij heeft isues, zijn kindertijd was niet plezierig. En heeft een moeilijk karakter zo moeilijk dat ik op mij tiende ben gaan opzoeken naar een reden en vond toen het bipolair disease het is een mentale ziekte die er voor zorgt dat je ineens boos, verdrietig of depressief voelt terwijl er daarvoor niks aan de hand was. Ik weet dat hij een tijd depressief is geweest en er nooit mee naar een psygoloog is gegaan. (in plaats daarvan is hij een jaar naar Nicaragua gegaan) ik hem niet geconfronteerd met het feit dat er waarschijnlijk iets miss met hem is. Op een keer begon hij ineens te praten over verhuizen naar Canada (de plek waar zijn nieuwe vriendin vandaan komt) en over mij er naartoe meenemen. Ik heb toen vervolgens netjes gezegd dat ik er niet naar toe wilde en toen begon hij ineens tegen mij te gillen! Ik rende naar buiten en belde mijn moeder of ze me kwam ophalen en vervolgends was hij ook buiten tegen me schreeuwen maar dit keer over alles wat er mis met mij was! Terwijl Iedereen ons aankeek was ik terug gaan schreeuwen over alles wat ik eigenlijk van hem vondt. Mijn moeder haalde me op en ik heb hem toen 9 maanden niet gezien. Hij heeft mij en mij broertje ook eens geslagen, we waren nog redelijk jong en ik weet dat hij er spijt van heeft maar dat maakt het nogstewds niet ok. Daarna hebben we het een soort van goed gemaakt ik moest dat van mijn moeder doen maar ik heb het nooit Ok gevonden. Ik werd hem zat en iedere keer dat ik langs kwam maakte hij irritante gemeend opmerkingen over hoe mijn broertje fantastisch was en ik niet. Ik kreeg altijd schuld als we ruzie bij hem kregen simpel weg omdat mijn broertje hem nog nooit heeft verteld dat hij hem niet moch. En denk nu niet dat ik mijn broertje stom vind wan dat is echt niet het geval. Dit was zo door gegaan tot eer gisteren en hij ineens weer mij ging uitschelden! Toen was ik er klaar mee mijn mijn moeder kwam me ophalen en ik widle eigenlijk weggaan maar toen hadden we een drie uur lang gesprek waar ik hij mij weer ging uitschelden dat na een tijdje op een normaale conversatie begon te lijken waarin hij mij had verteld dat als ik heb echt niet meer wilde zien dat niet meer hoefde we eindigden het aardig ik had hem gezegd dat ik van hem hield en anders om en alles was eindelijk goed toen werd ik vanochtend wakker en was er eindelijk over uit dat ik hem niet meer wilde zien dus ik stuur hem een beleefd bericht waar mee ik weer zeg dat ik van hem hield en dat hij mijn vader is en dat ik hoopte dat hij dat niet zou vergeten. Begint hij me ineens weer uit te schelden en te zeggen dat ik nooit van hem afkwam ik stond versteld het gesprek dat we de dag ervoor hadden waarin alles duidelijk was gemaakt leek nooit gebeurd. Ik heb alles wat ik heb gedaan altijd eerst overlegd met mijn moeder en ik wist gewoon niet meer wat ik moest doen mijn moeder wilt geen rechtszaak beginnen maar ik kan echt niet meer terug. Dus ben ik online gaan zoeken naar oplossingen en nu ben ik hier... Dus mijn vraag is eigenlijk is er iets wat ik kan doen dat ervoor zorgt dat ik er niet meer naartoe moet of dat ik hem nooit meer hoef te zien? (Sorry voor de spel fouten...)

Hallo allemaal, Op dit moment is mijn thuissituatie niet al te best. 2 maanden geleden is mijn moeder er namelijk achter gekomen dat mijn vader vreemdging. Veel ruzies, tranen maar ook diepgaande gesprekken hebben plaats gevonden. Ik voel me klote, ik krijg veel steun van mensen alleen niet van de juiste persoon, ik bedoel iemannd die me begrijpt. ik vind het moeilijk met mn zussen te praten hierover.

Ik zocht dit eigenlijk op voor de grap, maar ik heb vaak moeite met het dealen met mijn gescheiden ouders dus ik dacht waarom niet. Ik haat het om naar mijn vader te gaan. Ik wil niet te uitgebreid beschrijven wat er allemaal is gebeurd, maar het komt er op neer dat ik het haat om naar mijn vader toe te gaan en het simpel weg niet meer wil. Mijn moeder staat aan mijn kant maar snapt gewoon niet hoe het voor mij is... Hij is vandaag terug gekomen na 7 weken in Polen te zijn geweest en ik moet hem dus binnenkort gaan vertellen dat ik niet meer bij hem wil wonen... iemand advies?

Hallo , Ik heb vaak moeite om naar mijn vader te gaan want als ik een kus en een knuffel geef aan mama dan loopt hij zuchtend naar de auto. Ook word hij boos als ik ergens verdrietig om ben ben pijn heb. Als ik zeg dat ik het niet leuk vind dat papa nooit naar dingen van mij komt kijken maar wel van zijn stiefkinderen word hij ook heel erg boos . Dit weekend kwam papa mij na een feestje halen en dat was een eng feestje dus was bang om te slapen toen werd hij ook boos dat ik flauw doe. En ben ik na veel ruzie bij mama gebleven omdat papa met piepende banden weg reed. Wat moet ik nu doen ? Met papa praten heb ik al heel vaak geprobeerd en ook met mama wil hij niet praten.

Ik heb mijn vader al 3 jaar niet meer gezien/gesproken en dat komt omdat ik klaar met hem was. Het was namelijk zo dat mijn 4 zussen en ik altijd naar hem toegingen om het weekend. Eerst was mijn oudste zus begonnen om niet meer te gaan en ik wist niet waarom. Maar later hoorde ik de waarheid. Daarna kregen mijn andere zussen en ik een stiefmoeder. Mijn vader negeerde ons meestal als we langskwamen, maar toch gaven we het niet op. Later ging hij scheiden en deed toen bestonden we weer, maar hij zei zo vaak I love you en het voelde nooit echt. Ik dacht dat het aan mij lag maar mijn zussen voelden de afstand ook. Daarna kwam hij een andere vrouw tegen. En hij vergat ons weer. Toen hij ons wilde voor stellen, zat ze met een andere man te zoenen en het bleek dat ze vreemdging. Dus zei hij weer I Love you maar zonder liefde. Daarna vertelde hij een geheim van mij door aan de hele familie op kerst alsof het een grap was, ik moest huilen en mijn zussen werden boos op hem. Hij gaf mijn zussen de schuld, omdat zij het zogezegd erger maaktten. Ik werd woedend op hem en zij en ik zijn toen we van het weekend teruggingen nooit meer gegaan. Mijn moeder heeft mijn vader geappt dat we niet meer kwamen, ook al hadden we dat zelf best duidelijk gemaakt. Mijn vader reageerde daar niet al te best op en bleef ons maar appjes sturen met gedichten die van internet afgeplukt waren, die zogezegd door hem waren geschreven. Mijn moeder steunt ons heel erg en daar ben ik blij mee. Ik heb gelukkig ook mijn zussen en we steunen elkaar. Ik heb me erbij neer gelegd dat mijn vader niet is wie ik dacht dat hij was. Ik ben nu gelukkig met mijn moeder, stiefvader, zussen, vrienden en andere familie. Dit is geen schreeuw om hulp of advies. Dit is gewoon om mijn verhaal te vertellen, met problemen en niet de perfecte happy end maar het is nog steeds happy.

hee mensen! Ik heb een vraag aan jullie, mijn ouders zijn nu 2 jaar gescheiden. En mijn moeder heeft een nieuwe vriend, ik vind hem totaal niet aardig of iets, niet persee omdat hij het is, maar omdat hij mn moeders nieuwe vriend is ( ook een beetje gewoon door hem) ze willen gaan samen wonen. Ik wil dat echt niet! Help mij please. Wat kan ik doen?!?!

Hoihoi lieve filapinedo's! Sinds ong 2 jaar ben ik een alleen staande moeder en moet nu een ouderschapsplan opstellen, Ik heb wel wat punten maar loop echt een beetje vast.. Hebben jullie nog punten wat er ECHT in moet staan? De vader van mijn kindje is nog wel in haar leventje!. Liefs