Hoi iedereen, Ik zal proberen het kort te houden. Ik weet nu niet of het bericht dat ik net heb getypt en dat ellenlang is nou is opgeslagen of niet. Ik heb geen zin om dat hele verhaal opnieuw te typen. Ik was bang voor mijn vader, dat ben ik nu nog steeds en dat zal ik ook altijd blijven. Hij heeft mij bijna helemaal kapotgemaakt, zo veel pijn gedaan. Hij heeft een litteken op mij hart achtergelaten. Het doet nog steeds pijn. Altijd een schrijnende pijn. Misschien typ ik later wel hoe dat is gekomen. Nu niet. Die angst zit heel diep, echt heel diep. Ik ga hem binnenkort sinds 1 jaar/ anderhalf jaar weer zien. Ik voel al een groeiende paniek als ik eraan denk. Maar ik moet het doen, ik wil het doen! Anders zal er nooit een einde aan komen. Zal ik me voor eeuwig achter mijn moeder en mijn stiefvader blijven verschuilen. Ik woon nu bij hen. Mijn stiefvader is een toffe peer. Tigduizend keer beter dan mijn vader. Mijn moeder is echt geweldig. Zij is ontelbaar keer beter dan mijn vader, echt ontelbaar keer. Ik ben van plan om dan mijn angst in plaats van dat het mij tegenwerkt, in mijn voordeel te gebruiken. Door open kaart te spelen. Hem het te vertellen. Niet dat ik denk dat hij zal luisteren, hij luistert alleen maar naar zijn vriendin. Voor de rest naar niemand. Zelfs niet naar de kinderrechter. Ik had dat een beetje van hem overgenomen. Nu luister ik wel naar mensen, maar ik ben nog wel heel koppig en eigenzinnig. Zoals de uitdrukking: zo koppig als de pest. Alleen ik wil dus mijn angst in mijn voordeel gebruiken, hem gewoon vertellen wat hij me heeft aangedaan. Hij begrijpt er helemaal niets van, waarom ik zo opeens bij mama bleef. Ik had dan wel een brief gestuurd waarin duidelijk het waarom stond aangegeven, maar nog begrijpt hij er niks van. Hij denkt dat mama mij de hele tijd heeft opgestookt, die brief heeft gedicteerd. Nou, als ik recht in zijn gezicht de waarheid zeg, dat ik hem nooit meer wil zien, misschien dat dat de boel een beetje verheldert. Al denk ik niet dat dat het geval is. Mijn vader is écht zo koppig als de pest, luistert naar niemand, behalve naar zijn vriendin. Dus hij luistert ook niet naar mij. En al helemaal niet naar mama. Als zij iets met hem wilde bepreken toen ik nog de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader was, was hij er het gelijk al mee oneens. Stond hij te schreeuwen aan de deur tegen mijn moeder. Daarom wilde ik niet meer dat hij haar bracht. Al "verhief" (schreeuwde) hij ook regelmatig zijn stem tegen mij, dat is denk ik waar een deel van die angst vandaan komt. Maar daar draait het nu niet om. Het gaat er nu om of het een goed idee is mijn angst in mijn voordeel te gebruiken. open kaart te spelen. Ik denk niet dat hij gaat luisteren, ik heb het waarom al uitgelegd. Later leg ik misschien wat meer uit, maar dit is het voor nu. Ik moet nu wel eerlijk bekennen dat er nu een pak van mijn hart is. Het voelt alsof mijn hart 1 000 0000 kilo lichter is geworden. Er zit nog steeds heel veel in mijn hart opgekropt, maar dat komt er op een gegeven moment vast ook wel uit. Groetjes Anoniem.

Hoi iedereen, Dit bericht is voornamelijk voor degene die deze website hebben gemaakt. Deze keer is het een kort bericht, geen ellenlange verhalen zoals mijn laatste twee berichten. Ik wil hier even degene bedanken die deze website hebben opgericht, degene die iedereen en mij hier steunen en de mensen die hier er voor je zijn. Bedankt iedereen. Ik bedank omdat ik me veel lichter voel als ik hier random dingen opschrijf, wanneer ik het fijn vindt en omdat het gewoon kan. Ook bedankt de kinderrechter(ik ben haar naam al weer vergeten, sorry) omdat die mij deze website heeft aangeraden, ik ken deze website nu pas 5 dagen en ik heb nu al veel berichten geplaatst. Ook iedereen bedankt die dit bericht leest. Iedereen bedankt die mijn berichten leest. Ook die van ieder ander. Bedankt! Heel erg bedankt. Hier kan ik mijn hart anoniem luchten zonder dat iemand weet wie ik ben. Dat is echt fijn. Gewoon bedankt. Bedankt, bedankt, bedankt. Groetjes anoniem.

Hoi iedereen, Ik heb vaak het gevoel dat ik het liefst in een hoekje zou kruipen waarin niemand mij kan zien, maar ik iedereen wel in de gaten kan houden. Ik hou er niet van als mensen mij kunnen zien. Ik heb gewoon vaak het gevoel dat ik iets stiekems doe, of iets doe wat niet mag(wat ik ook wel eens doe, maar dan is dat gevoel terecht, soms heb ik het om geen enkele reden) Het is al steeds minder geworden, maar toch. Ik ben en blijf altijd op mijn hoede. Misschien is dat een bijwerking uit de boeken die ik lees, daarin zijn de mensen vaak ook altijd op hun hoede. Groetjes Anoniem.

Hoi iedereen, Ik weet dat ik me er niks van moet aantrekken van wat anderen van mij vinden maar toch ben ik er continue mee bezig. Bijvoorbeeld: wat zullen anderen wel niet van me denken als ik deze gekke kleren aan doe? Dat soort dingen. Maar ook terechte dingen. Want het is gewoon gek als je stiefvader je op de fiets van school komt halen, omdat hij toevallig tijd heeft. Dan schaam ik me dood. Ik heb het hem verteld, alleen mijn stiefvader begrijpt dat niet. Mijn moeder begreep het wel. Zo zijn er ook andere gekke dingen die ouders doen, waarvoor je je gewoon dood schaamt. Dat zijn er te veel om op te noemen. Groetjes Anoniem.

Hallo allemaal. Mijn ouders zijn nu al ongeveer 10 jaar gescheiden. Toen hadden ik en mijn zus een co-ouderschap Eerst had ik er niet last van, want toen deden ze gewoon normaal tegen elkaar. Maar nu kunnen ze niet eens normaal tegen elkaar praten. 🙁 Mijn ene ouder is uiteindelijk een rechtzaak gestart, en nu is het co-ouderschap verbroken! 💔 Ik heb heel veel last omdat ik me ene ouder heel vaak heel véél mis! Wat moet ik nu doen ?????

mijn thuissituatie is best fijn maar ik vind het gewoon niet fijn dat er nog steeds ruzie is terwijl mijn ouders al gescheiden zijn. ik voel me een beetje alleen maar ik wil niet met iemand praten en ik ben heel bang dat mijn ouders een nieuwe vriend/vriendin krijgen en soms ben ik ook bang wat er allemaal gaat gebeuren.dan denk ik gewoon dat het allemaal niet meer goed komt.... dat was mijn bericht.

Ik heb het gevoel alsof de familie van mijn ouders me steeds proberen te beïnvloeden van wie ik een soort van de schuld moet geven van het feit dat ze gaan scheiden, Maar ik ben eigenlijk boos op ze allebei maar zeg dat natuurlijk niet. Wat moet ik doen?!

Hoi iedereen, Hebben jullie ook wel eens een gevoel van leegte en eenzaamheid, ook al ben je omringd door mensen? Het gekke bij mij is dat ik het vaker heb wanneer er mensen om heen zijn en het bijna niet heb wanneer ik alleen ben. Groetjes anoniem

Hi allemaal, Ik ben sinds een paar maanden samen met een man met 2 kinderen (6 en 8 jaar oud). Hij wil de kinderen aan mij voorstellen, maar zijn ex en hij zijn het niet met elkaar eens. Wat is de beste manier om dit te doen? A. Ze vertellen over mij, zodat ze aan het idee kunnen wennen - en hoe lang moeten we dan wachten tot de introductie? B. Ze ontmoeten en mij voorstellen als een speciale vriendin, zodat ze mij niet als een bedreiging zien Alvast ontzettend bedankt!

Ik voel mw helemaal niet meer zo fijn als ik bij mijn moeder ben ik heb ook heel veel ruzie met haar omdat ik een grote mondt heb maar sat is helemaal niet zo Ik snal het niet meer 😳😐