Mijn zus wil niet meer naar mijn vader

Mijn zus wilde niet meer naar mijn vader. En ik wel. In mijn ogen had mijn zus daarmee de kant van mijn moeder gekozen. Als ik naar mijn vader ging of weer terugkwam had ik een onveilig gevoel thuis, omdat ik mijn verhaal niet kon doen. Ik mocht het bij mijn vader niet leuk vinden van de enige huisgenoten die ik had; er was niemand die mij kon supporten.

Dat mijn zus ervoor koos om niet meer naar mijn vader te gaan, vond ik jammer. De eerste paar jaar gingen we altijd samen. We sliepen ook op één kamer omdat mijn vader geen groot huis had. Dat was wennen, omdat we bij mijn moeder wel een eigen kamer hadden en we konden het vaak niet goed vinden met elkaar. En toch, mijn vader kon op dat moment niet anders. Hij had zelfs de kamer opgedeeld in onze lievelingskleuren: roze (mijn zus) en blauw (ik).  Uiteindelijk ging ze steeds minder vaak mee en op een gegeven moment helemaal niet meer. Ze begon toen ook negatief te praten over mijn vader.

De reden waarom, weet ik eigenlijk niet. Ik weet niet precies of er een specifiek voorval is geweest of dat ze onder invloed van mijn moeder deze keuze heeft gemaakt. Ik heb het idee dat dat laatste het geval is, maar wie ben ik om dat te concluderen? Ondanks het feit dat ik werd tegengewerkt en niet geaccepteerd (want zo voelde het oprecht), wilde ik toch naar mijn vader.

Wat de kern is van mijn verhaal: broers en zussen hoeven niet hetzelfde te denken over de scheiding of over beide ouders. De redenen om de ene ouder wel of niet te willen zien kunnen verschillen en ik denk ook dat iedereen het anders ervaart. Het zou een mooi geschenk zijn als je hier de ruimte voor krijgt. Zodat ieder kind naar de andere ouder kan gaan wanneer hij of zij dat wil en zich evengoed geaccepteerd voelt door beide ouders. Dat zou prachtig zijn!

Yvon (24)