Op bezoek bij opa

Op bezoek bij opa. Dat doe ik nog altijd erg graag, ook al woont hij niet meer thuis. Sinds drie jaar woont mijn opa in een verpleeghuis voor dementerende ouderen. Elk bezoek is weer anders, je weet nooit wat er gaat gebeuren. Of je eigen opa je nog wel herkent…

Mijn opa is een zeer intelligente man. Hij heeft altijd hard gewerkt voor zijn pensioen, is zuinig geweest en heeft goed gezorgd voor zijn vrouw (mijn oma) en zijn vier dochters, waaronder mijn moeder. Het was een man die je niet snel zag treuren. Iemand die alles onder controle had en altijd bleef nadenken.

Ik vond het ook onvoorstelbaar om te horen dat uitgerekend mijn opa dementie kreeg. Hoe kon dat toch, dacht ik bij mezelf. Mijn opa is slim, rustig, heeft alles altijd onder controle. Maar nu ineens, jaren later, is hij alles kwijt. Hij herkent mij nog wel een beetje en gelukkig zijn eigen dochter ook nog. Nu nog wel. Want het duurt niet lang meer voordat hij ons ook niet meer herkent.

En toen ineens wist ik het: mijn oma. Toen mijn oma overleed aan kanker, stortte mijn opa geestelijk in. Zij was alles voor hem, dus toen zij overleed, ging mijn opa met de dag verder achteruit. Maar terwijl dit verhaal natuurlijk ontzettend verdrietig klinkt, heeft het ook een mooie kant. Echte liefde bestaat echt, eeuwige liefde bestaat echt. En mijn opa is daar het levende bewijs van.

Yannick (22)