Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Kind is Koning

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Marsha

Geplaatst op: 30-01-2015

Vrijdag 16 Januari was voor  mij en Villa Pinedo een bijzondere dag. Na veel geheimzinnigheid was het dan eindelijk zo ver. Zonder te weten waarvoor stapte ik om 7.30 in de trein naar Den Haag. Om 9.15 aangekomen op de locatie waar het evenement plaats zou vinden werd ik begroet met 2 cameraploegen en nog meer fotografen van allerlei kranten en websites. Een groots onthaal dus, maar waarvoor? Dat werd al snel duidelijk: wij, 6 jongeren van Villa Pinedo kregen de kans om met Koningin Maxima te praten over ons werk (en dat van alle andere jongeren binenn de Villa). Villa Pinedo wordt namelijk door het Oranjefonds gesteund en zij maken alles wat Villa Pinedo doet mogelijk. Daarom was het een mooie kans om de stichters van het Oranjefonds (Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima) daarvoor te bedanken want zonder hen was dit niet mogelijk geweest.

Niet veel later was het zo ver: Koningin Maxima schoof bij ons aan. Ongeveer 20 minuten hebben wij met haar gepraat waarna we klaar gingen staan voor een groepsfoto. Er waren zoveel camera's dat ik geen idee had welke kant ik op moest kijken.

Nadat sommigen van ons nog wat interviews hadden gegeven zijn we gezellig met z'n allen gaan lunchen om de happening af te sluiten. Al snel kwamen we tot de ontdekking dat het nieuws overal al verspreid was. Zowel op facebook als op de website van bijvoorbeeld RTL Boulevard. Al met al een geweldige ervaring om dit mee te mogen maken.

Nu twee weken later kan ik zeggen dat ik een super dag heb gehad en dat ik mij erg vereerd voel dat ik Maxima heb mogen ontmoeten en dat ik één van de 6 jongeren was die met Maxima aan tafel heeft mogen praten.

-Robin (16)

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

Gedichtje over families
Gedichtje over families
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 Gedichtje over families

Nieuwjaar met mijn moeder. Een nieuw huis, vol met alleen haar spullen en toch voelt het leeg. We krijgen de zak oliebollen niet alleen op.

Ik wou dat mijn familie normaal was.

De kerstlichtjes verspreiden een warme gloed rondom de woonkamer van mijn schoonouders. Daar zit ik dan, tussen een gelukkig getrouwd ouderpaar, hun kinderen en aanhang. Dat beeld zal zich thuis niet meer herhalen.

Ik wou dat mijn familie ook normaal was.

Huilend belt een vriendin me op. Haar ouders zijn al jaren getrouwd en toch is het elk weekend raak: dichtgeslagen deuren en pijnlijke woorden.

Ik wou dat haar familie normaal was. 

Ik kijk een documentaire over een familie waar de vader veel te jong is overleden. Moeder en zoon omarmen elkaar. Ik zie veel liefde, maar ook veel gemis.

Is dit de normale familie waar ik naar verlang? Wat bedoel ik met normaal?

Een vriend haalt koffie en vertelt enthousiast hoe hij voor het eerst met zijn stiefzussen een weekend weg is geweest. Ik weet nog hoe hij me had toevertrouwd dat hij nooit een enig kind wilde zijn.

Ik ben blij dat zijn familie niet normaal hoeft te zijn. 

Een collega met wie ik altijd klets, vertelt waarom haar ouders een jaar geleden uit elkaar zijn gegaan. Het contact verloopt soms moeilijk. Met de verhalen over de sportwedstrijden die ze samen bezoeken, had ik dat nooit verwacht. Toch wenst ze zich geen andere ouders.

Normaal, wat betekent dat eigenlijk?

Gelukkig bestaat een normale familie helemaal niet.

Mijn nieuwsgierigheid naar de families van andere mensen wordt beloond door verhalen over ieders unieke relaties.

Ik ben niet alleen met mijn gevoelens.

Als ik aan een normale familie denk, zag ik eerst twee getrouwde ouders voor me. Maar families hebben verschillende vormen. Een wereld zonder fouten of bijzonderheden zou wel heel saai worden. Zonder mijn niet zo buitengewone familie had ik nooit bestaan.

Ik ben zo dankbaar voor mijn familie.

16-10-2024

Verhaal lezen
Rechtszaak breekt mijn leven in twee
Rechtszaak breekt mijn leven in twee
Mijn oudersRechtenRuzie

📖 Rechtszaak breekt mijn leven in twee

De grootste impact van de scheiding van mijn ouders kwam in ons gezin niet op het moment dat mijn ouders uit elkaar gingen. Er veranderde wel veel natuurlijk. Zo gingen we in twee huizen wonen en kwam er een omgangsregeling. Maar de heftigste periode volgde een paar jaar later, ik was 7 jaar oud. Mijn moeder had een nieuwe partner gevonden, en ze wilden samen gaan wonen als één groot samengesteld gezin. Dit betekende dat mijn moeder met ons zou gaan verhuizen, 60 kilometer verderop. Er kwam een rechtszaak tussen mijn ouders, die een grote rol heeft gespeeld in mijn jeugd.

Het gaat voor mij niet om wat er precies is besproken in de rechtszaak, of wie hem heeft gestart. Maar door de rechtszaak kwamen mijn ouders, voor mijn gevoel, recht tegenover elkaar te staan. Ineens was er een ‘team mama’ en een ‘team papa’. Terwijl ik helemaal niet wilde kiezen.

Er kwamen advocaten bij kijken, en beiden dachten dat zij gelijk hadden en dat wij aan hun kant stonden. Ze kwamen ineens niet meer bij elkaar over de vloer. Als het regende mocht de ander niet binnen wachten, maar moest die buiten op de stoep voor de deur blijven staan. Het contact verliep alleen nog maar via de mail of aan de deur en er leek niets meer mogelijk om daarvan af te wijken. 

Het contact verslechterde juist nog veel meer tussen mijn ouders. Ruzies aan de deur, geen flexibiliteit om afspraken (licht) te wijzigen, omdat dat voor ons, de kinderen beter uitkwam.Het voelde voor mij alsof mijn leven letterlijk in tweeën brak. Mijn leven bij mama, met het nieuwe samengestelde gezin, school, zwemmen en dansen. En mijn leven bij papa, met zijn familie, scouting en ons oude dorp. Ik voelde me in die tijd heel verdrietig en onbegrepen. Ik wilde vooral dat ze gewoon met elkaar op konden schieten, dat we samen mijn verjaardag konden vieren en dat ik met vriendinnen kon afspreken,  ook al was het toevallig ‘bij de ander’. Ik zag het verdriet ook bij familie en vrienden die ineens gedwongen waren een kant te kiezen, terwijl ze dat niet wilden. En ik zag de vermoeidheid bij mijn ouders, die dit allemaal met zich meebracht.

Dus ik deed mij aan beide kanten maar voor alsof ik het met die ouder eens was, alsof ik die kant had gekozen. Als ze aannames maakten, zoals ‘Jij had zeker nooit willen verhuizen’, of ‘Je hebt het hier toch heel erg naar je zin’, dan knikte ik maar mee. Ik durfde nergens meer tegenin te gaan en wilde vooral alles goed doen, zodat ze mij leuk zouden blijven vinden en ik geen last zou zijn. Een patroon dat bleef voor jaren. Ik raakte mijn eigen grenzen en wensen kwijt, wilde alleen maar zorgen dat niemand last van mij had en ik deed wat iedereen van mij verwachtte. En dat allemaal naar aanleiding van een rechtszaak tussen mijn ouders.

De rechtszaak is inmiddels zo’n 17 jaar geleden, en inmiddels hebben mijn ouders weer goed contact, en zijn ze er samen op belangrijke momenten voor mij. Ik heb door de jaren heen veel over mijzelf geleerd, en merk de laatste jaren (waarbij uit huis gaan ook erg heeft geholpen) dat ik écht weer voor mijzelf kan kiezen. Ik weet weer wat ik wil, en hoe. En als iemand mij niet leuk vindt, is dat ook helemaal oké. Het komt dus uiteindelijk goed, maar de rechtszaak (en daarmee de scheiding) heeft wel mijn leven gevormd en de sporen zijn nog steeds te vinden.

26-09-2024

Verhaal lezen
Mijn band met de familie
Mijn band met de familie
FamilieMijn woonsituatie(Geen) contact

📖 Mijn band met de familie

Na de scheiding van mijn ouders veranderde mijn woonsituatie: ik moest mijn tijd verdelen tussen mijn vader en mijn moeder. Daardoor ben ik niet alleen mijn ouders minder gaan zien. Opeens werd het zien van mijn opa’s en oma’s en andere familieleden ook moeilijker. Zo gingen we niet meer als gezin op bezoek bij familie. Dit waren allemaal factoren waardoor ik wat meer afstand van mijn familie had. Afstand waar ik even behoefte aan had, want ik had al zo veel aan mijn hoofd. Maar ook afstand die soms onoverbrugbaar voelde.

Balans in het contact

Hoe jammer ik het ook vond, betekende dit dat ik in deze periode meer steun zocht bij vrienden in plaats van bij familie. Ik vond het moeilijk om mijn weg te vinden in deze nieuwe situatie. Ik begon mijn andere familieleden te missen, maar ik wist niet zo goed hoe ik deze band kon herstellen. Het heeft een aantal jaar geduurd voordat ik weer in balans was en voorzichtig meer contact heb gezocht.

Mijn hele familie woont best verder weg, vier uur enkele reis, dus ik kan niet even bij ze langs voor de koffie. Daarnaast is het organiseren van een bezoek met andere gezinsleden soms ingewikkeld. De ene kant van mijn grootouders vindt het prima om hun ex-schoonkind (mijn ouder) te zien, de andere kant heeft dat liever niet. Daardoor moet ik meer plannen, afstemmen en regelen voordat ik ze kan bezoeken. 

INITIATIEF NEMEN

Wat ik heb geleerd is dat ik er soms van mijn kant meer moeite voor moet doen. Het is niet het automatische contact van mijn kindheid, waarin ik gewoon mijn ouders volgde. Nu moet ik meer initiatief nemen; al zal dit ook gewoon bij ouder worden horen. Het mooie hiervan vind ik dat er meer intentie achter zit: ik en mijn oma kiezen er nu allebei bewust voor om even wat tijd met elkaar te besteden. Ook hebben we een andere dynamiek zonder mijn ouders erbij. Ik merk dat ik nieuwsgieriger naar haar leven ben geworden en ik vind het leuk dat we nu andere onderwerpen bespreken.

De band met mijn grootouders is veranderd, mede door de scheiding. Sommige grootouders zullen meningen over de scheiding hebben, geen kant kiezen, of jouw kant kiezen. Wees niet bang om andere familieleden te vertellen hoe jij je voelt en het hebt ervaren. Misschien zijn er meer scheidingen in jouw familie, bij je grootouders of neven en nichten bijvoorbeeld? Als je je comfortabel ermee voelt, vraag ze er eens naar! Scheidingen hoeven geen onbespreekbaar onderwerp te zijn. In mijn ervaring hebben familieleden mij er niet naar gevraagd, omdat ze bang waren dat het gevoelig ligt. 

Je kunt ook vragen of je familieleden vaker contact met je willen opnemen. Misschien hebben jullie een gedeelde interesse, zoals een tv-programma om elke week te bespreken, of volgen jullie dezelfde sport? Wat ook kan helpen is om een vast moment te prikken en/of om aan te geven dat je het fijn vindt om jullie band te onderhouden, maar niet zo goed weet hoe. Ook kun je altijd op ons Forum terecht om advies te vragen.

Hoe is jouw relatie met je familie? Heb je een fijne band met familieleden of is het contact met sommige juist verwaterd? Laat het hieronder weten!

15-10-2024

Verhaal lezen
Aan alle gescheiden ouders
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteunLiefdeWat de f@#ck?! kant kiezen verliefd verhuizenouders gescheiden ouders boodschapper negatief praten onaardig missen verdriet negeren houden van ruzie

📖 Aan alle gescheiden ouders

Deze open brief is al aan meer dan 250.000 ouders gegeven. Er staat in wat veel kinderen met gescheiden ouders denken en voelen. Je kan deze brief aan je ouders geven. Het kan je helpen om ze te laten weten wat er in jou omgaat.

Bekijk brief