Die scheiding? Die hoort gewoon bij mij!

Mijn ouders gingen scheiden toen ik vijf jaar was. Van de scheiding zelf heb ik niet veel meegemaakt, wel van de periode erna. Toen ik een jaar of achttien was dacht ik dat ik er wel overheen was. Alleen nog een diploma-uitreiking en een bruiloft waarbij mijn ouders samen hoeven te zijn. Mijn ouders maakten geld over naar mijn bankrekening waarmee ik mijn rekeningen zoals collegegeld en zorgverzekering kon betalen. Dus dat was ook al geen gedoe meer. Ze hoefden voor mij nooit meer met elkaar te praten.

Wat een opluchting, dacht ik. Eindelijk niets meer met die scheiding te maken. Maar helaas. Hoe ouder ik word hoe meer ik juist nadenk over de invloed van de scheiding op mijn leven en welzijn van nu. Hoe ik nadenk over relaties, over die toekomstige bruiloft, maar ook over mijn toekomstige kinderen. Zullen mijn kinderen dan ook altijd twee verjaardagen hebben? Omdat de opa, bonus oma, oma en bonus opa niet samen kunnen komen? En wat als mijn partner ook gescheiden ouders heeft? Dan wordt het helemaal ingewikkeld.

En toen besefte ik mij dat die scheiding gewoon bij mij hoort. En dat is helemaal niet zo erg! En toen ik me dat realiseerde ben ik het gaan accepteren. Dit is het, de situatie kan ik niet veranderen, maar hoe kan ik er het beste mee omgaan? En die gedachte alleen al heeft mij zo erg geholpen. Ik leerde de scheiding in een positief daglicht te zetten, met hulp van mijn omgeving, en gebruik de scheiding van mijn ouders nu om anderen te helpen. Stiekem ben ik er nu gewoon heel erg blij mee, want ik heb, samen met alle andere jongeren van Villa Pinedo, iets vervelends om kunnen zetten naar iets positiefs en daar ben ik heel erg trots op!

Malou (23)