Hallo vreemde

Hallo vreemde,

Weet je nog wel wie ik ben? Je zult me vast niet vergeten zijn.
Of misschien toch wel? We zien elkaar niet meer en laten niks aan elkaar weten.
Toch zijn we wel familie, maar misschien ben je wel meer een vreemde voor me dan ik had gedacht.

Vroeger kende je me goed en waren we de beste vrienden.
Maar weet je nu nog wel hoe ik eruit zie? Wat ik leuk vind om te doen, waar ik gelukkig van word en waar ik vroeger allemaal mee gezeten heb?

Wist je wel dat ik het erg vond om andere vrienden wel met een extra ouder te zien? Dat ik gek werd dat ik altijd maar moest uitleggen dat ik maar bij één ouder woon in plaats van twee? En dat ik het gevoel had dat mensen mij hierdoor altijd zielig vonden, terwijl ik dit helemaal niet wilde zijn?

Wist je dat ik het vervelend vond dat je mij niet op mijn diploma uitreiking hebt gezien? Dat wanneer iemand in mijn gezin verdrietig was, ik maar deed alsof er niks aan de hand was terwijl ik mij eigenlijk net zo rot voelde als zij? Of dat ik maar op je bleef wachten, terwijl je tot nu toe toch nog niet gekomen bent?

Maar waarom zou ik blijven wachten op een vreemde?
Tenslotte kennen we elkaar niet meer. Ik weet niet wat jou bezig houdt en jij weet dit niet van mij.

Misschien dat dit ooit nog gaat komen, dat we elkaar nog wel eens zien. Dan zou ik je gedag zeggen, hoop ik dat je ziet dat ik het prima heb gered en dat ik jou als vreemde hier niet bij nodig heb gehad.

Toch zijn we wel familie, maar misschien ben je wel meer een vreemde voor me dan ik had gedacht.

Raquel (23)