Gescheiden en toch een gezin?

Toen mijn ouders gingen scheiden, was ik een lange tijd erg opgelucht. Mijn ouders hadden constant ruzie toen zij bij elkaar waren. Ik was liever op school dan dat ik thuis was, want het was niet leuk om na een lange schooldag thuis te komen. Ook zag ik altijd op tegen de weekenden, omdat ik wist wat er zou gebeuren.

Natuurlijk had ik na de scheiding ook van die dagen dat ik het liefst wilde dat mama en papa bij elkaar waren, maar ik wist dat dit niet zonder ruzie kon en daarom wilde ik niet eens dat zij elkaar nog spraken na de scheiding. Het was toch altijd maar negatief.

Nu ik zie dat mama en papa na al die jaren toch gezellig met elkaar kunnen praten en in elkaars omgeving kunnen zijn zonder ruzie te maken, vind ik het jammer dat ze uiteindelijk een apart leven leiden. Het lijkt alsof ze nu juist wel normaal met elkaar kunnen omgaan. Waarom kon dat niet toen we nog een gezin waren, toen we nog samen woonden?

Ik zie nu dat het ook leuk tussen mama en papa kan zijn. Hierdoor begin ik het ‘gezin zijn’ te missen. Ik mis het dat mama en papa er allebei zijn op mijn verjaardag, in de vakanties of met kerst. Ik mis het gevoel van compleet zijn.

Maar ondanks dat, zie ik nu ook dat mama en papa hiervoor niet perse bij elkaar hoeven wonen. Mijn ouders hadden altijd ruzie toen zij met elkaar leefden, daarom wilde ik ook dat zij niet in elkaars omgeving waren na de scheiding. Ik besef nu dat de scheiding ervoor gezorgd heeft dat mama en papa weer op een normale manier met elkaar kunnen omgaan en in elkaars bijzijn kunnen zijn zonder ruzie te maken. Zij wonen niet meer samen, en misschien kan ik ze niet altijd samen op mijn verjaardag hebben, maar ik voel me meer een gezin na de scheiding van mijn ouders dan daarvoor.

Sandhia (22)