Geef nieuwe liefdes een kans (3)

Eindelijk. Ik ging mijn ‘stiefmoeder’, een woord dat ik nooit gebruik omdat ik het een vreselijk woord vind, ontmoeten. Op haar werk bij het Leger des Heils, omdat ik om de hoek in de hartje Amsterdam mijn eerste tatoeage liet zetten over mijn safarireis in Afrika.

Ik klopte op de deur van haar kantoortje. Toen er open werd gedaan, stond er een breeduit lachende vrouw voor mijn neus. Jannetta. We raakten meteen in gesprek, ik voelde al snel een soort klik. Het gekke is dat alle spanning dan wegvloeit. Ik voelde dat deze vrouw een aardig persoon was, iemand met een fijne persoonlijkheid.

Ik heb heel erg geleerd om anders te kijken naar iemand. Want zeker als je denkt aan een ‘stiefmoeder’, een hele nieuwe vrouw in het leven van je eigen vader, dan denk je daar eerder negatief over dan positief. Het voelt als een bemoeial waar je geen zin in hebt. Iemand die straks ineens moedertje gaat spelen over je, terwijl je zelf al je hele leven een moeder hebt.

Nu, jaren later, heb ik een geweldige band met haar. We kunnen serieuze zaken bespreken maar ook vreselijk lachen. Ik heb geleerd om naar de persoonlijkheid te kijken, ook al vind je het als kind raar en niet relax dat iemand met je vader of moeder gaat, vlak na de scheiding. Ik heb ook gemerkt dat ik nooit het woord ‘stiefmoeder’ gebruik.

Ik zeg liever ‘de vriendin van mijn vader’, of nog beter: Jannetta. Ze is namelijk een mens met een naam, geen begrip. En toevallig een geweldige vriendin voor mijn vader. Dat is wat telt.

Yannick La Gordt Dillié
Twitter: @yannicklgd