Een echtgenoot en een vader

Ik weet nog goed hoe kwaad ik was op mijn vader toen hij ons vertelde dat hij met meerdere vrouwen vreemd was gegaan. Wat een klap. Ik keek meteen weg, en richtte m’n blik naar buiten. Mijn moeder en mijn broertje zaten samen te huilen op de bank. Ik stond in de keuken en bleef naar buiten kijken, zonder m’n pa echt aan te kijken. Ik huilde niet, ik kookte van woede.

Maanden lang troostte ik mijn moeder, mijn lieve onschuldige moeder die zó lang een geweldige partner is geweest voor mijn vader. Zo’n geweldig karakter. Ik gunde dit niemand, maar mijn moeder nog als laatste. En in die maanden wilde ik mijn pa niet zien. Ik vertikte het. Hij zocht ’t maar lekker uit. Hij had immers al meteen weer een nieuwe vriendin, dus zo slecht had ‘ie het niet blijkbaar.

Nu, jaren later, is het nog altijd moeilijk te begrijpen dat je eigen vader zo snel weer gelukkig kon worden. Ik zie hem nu stralen als bijna nooit tevoren. Maar wat je wél leert begrijpen, is dat vaderschap en huwelijk twee begrippen zijn die los van elkaar staan. Je kunt nog zo’n goede echtgenoot zijn; misschien ben je wel helemaal geen goede vader. Ik ben me gaan realiseren dat ik, ook nu nog op mijn 22ste, ‘het kind’ ben geweest. Altijd. En ik als kind mag enorm blij zijn met zo’n toffe vader.

Ik kijk nu vooral naar wat hij me geleerd heeft, hoe hij altijd als vader op zaterdagochtend langs de lijn stond om naar zijn zoon te kijken op het voetbalveld. Ook in de regen. Hoe hij me dingen leerde, hoe hij voor het eerst over ‘meiden’ begon en al die gekke dingen die je als puber gaat doormaken. Hij stond altijd klaar om me bijles te geven, zelfs in de vakken die hij zelf ook lastig vond. Ja, echt een topper, die vader van me.

Yannick (22)
@yannicklgd